Αρχείο για Leonard Cohen

Ζορμπάς ή Βούδας; Λέοναρντ Κοέν!

Posted in αναγνώσεις/ ακροάσεις with tags , on 8 Ιουλίου, 2008 by trelos

Στο Μανχάταν έπεσε άμμος στο μελανοδοχείο του. Στη Βιέννη εξερράγη το κουτί με τα μπαχαρικά του. Και στην Ελλάδα, στο νη­σί της Ύδρας, ήρθε ο Ορφέας τα χαράματα καβάλα σ’ ένα διά­φανο γάιδαρο και πέρασε νέες χορδές στη φτηνή του κιθάρα. Από εκείνη τη στιγμή άφησε τον εαυτό του πρόθυμα και αδιάντροπα εκτεθειμένο στην αρρώστια της μουσικής. Στη φευγαλέα θρησκευ­τικο-σεξουαλική περιέργεια του σοβαρού αναζητητή προστέθηκε το ανοιχτά παράτολμο πάθος του ρομαντικού τροβαδούρου. Όταν γύρισε στην Αμερική, τα τραγούδια δούλευαν μέσα του σαν μέλισ­σες στη σοφίτα και οι ειδήμονες ένιωθαν ανεξέλεγκτη μια λαχτάρα για το νυχτερινό του μέλι, παρόλο που μερικές φορές τους πλήγωνε την καρδιά.

… Πριν από μια δεκαετία, ένας δάσκαλος που αυτοαποκαλούνταν Σρι Μπαγκουάν Ραζνίς, βρήκε το όνομα «Ζορμπάς ο Βούδας» για να περιγράψει τον ιδα­νικό σύγχρονο άνθρωπο: έναν άνθρωπο στοχαστικό που διατηρεί ένα δεσμό βαθιάς αφοσίωσης με τις κοσμικές ενέργειες, αλλά νιώ­θει επίσης απόλυτη άνεση μέσα στη φυσική σφαίρα. Ένας τέτοιος άνθρωπος ξέρει την αξία του ντάρμα και την αξία του γερμανικού μάρκου, ξέρει πόσα να δώσει φιλοδώρημα σ’ έναν σερβιτόρο σε παρισινό νάιτ-κλαμπ και πόσες φορές να υποκλιθεί σ’ έναν ναό του Κιότο. Ένας άνθρωπος που μπορεί να λειτουργήσει επιχειρηματικά όταν είναι απαραίτητο, αλλά και να αφήσει τον νου του να διεισ­δύσει σ’ ένα κουκουνάρι ή τα πόδια του να χορέψουν με τρελό αυ­θορμητισμό αν παρακινηθεί από το τραγούδι. Αρνούμενος να γυ­ρίσει την πλάτη του στην ομορφιά, αυτός ο Ζορμπάς-Βούδας βρί­σκει στις απολαύσεις των αισθήσεων όχι μια αντίφαση αλλά μια επιβεβαίωση του πνευματικού εαυτού. Δεν ακούγεται πολύ σαν τον Λέοναρντ Κοέν;

Τομ Ρόμπινς, «Λέοναρντ Κοέν»
από τη συλλογή «αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα, μετ. Γ.Μπαρουξής
(εκδ. αίολος)

Leonard Cohen, everybody knows

Επειδή δεν μπόρεσα να τον δω κι ούτε θα μπορέσω (30 Ιουλίου θα είμαι Σέριφο). Για τον Ρόμπινς θα γράψω με άλλη ευκαιρία.

Advertisements

παιχνίδια, παραμύθια και άλλα τινά…

Posted in παιχνίδι, ρίμες with tags , , on 23 Ιουνίου, 2008 by trelos

Αγαπώ το παιχνίδι. Είναι (όπως το εννοώ εγώ) κίνητρο για επικοινωνία (έστω και ενδο-), είναι ευχάριστο, είναι και σύμβολο …ανδρισμού, αφού, σύμφωνα με την -αρκετά διαδεδομένη- άποψη μιας κατηγορίας γυναικών, οι άντρες δεν ωριμάζουν ποτέ: παιδιαρίζουν (παίζουν) μέχρι να γεράσουν. (Σύμφωνα με την αντίστοιχη -ελάχιστα διαδεδομένη- άποψη του τρελού, αν ο ωφελιμισμός και ο καθωσπρεπισμός ταυτίζονται με την ωριμότητα, τότε καλύτερα να μην ωριμάζει κανείς.)

Λοιπόν, στο ψητό! Με ερέθισμα ένα ωραίο παιχνίδι με στιχάκια που βρήκα στο ιστολόγιο του φίλου μου του Κώστα, θυμήθηκα ένα άλλο που έπαιζα πριν χμ.. χρόνια (επί Ηρακλέους, που θα έλεγε ο εξαίρετος κύριος Γιώτης Κιουρτσόγλου) όταν ως έφηβος κι εγώ, όχι μόνον άκουγα ροκ πρωί-μεσημέρι-βράδυ (αυτό το κάνω και τώρα) αλλά ήξερα και τα λόγια (τα οποία βεβαίως θυμάμαι σε πολύ ικανοποιητικότερο βαθμό απ’ τα υπόλοιπα που μάθαινα τότε).

Το παιχνίδι είχε ως εξής: παίρνουμε τη βασική ιδέα από τους στίχους του αγαπημένου μας τραγουδιού και την αναπτύσσουμε με διαφορετικό τρόπο, ώστε να προκύψει κάτι άλλο (με την ίδια, εννοείται, μελωδία). Έτσι μπορούμε να το τραγουδάμε και να φχαριστιόμαστε (κατ’ ιδίαν, φυσικά, στο μπάνιο!) χωρίς να φαίνεται σαν αδέξια ..ελληνοποίηση. Ιδού ένα τέτοιο κατασκεύασμα, πάνω στο Hallelujah του Cohen.

παραμύθι

Λοιπόν, η νύχτα είναι μπροστά
κι η ιστορία ξεκινά
με μουσική που μίσησες αφότου..
Την κόρη τη μονάκριβη
του πήρε γιε μου ένα πρωί
μα ο βασιλιάς υμνεί τον κύριό του

«Εσύ χαρίζεις την πνοή,
εσύ θερίζεις τη ζωή
Ποιος τις βουλές σου τόλμησε να κρίνει;
Εσύ με φτιάχνεις βασιλιά,
εσύ μου σφίγγεις τη θηλιά
Την πίστη μου ποιος πόνος θα μικρύνει;»

Όμως στο στήθος του βαθιά
οι νότες γίνονται φωτιά
-η τρέλλα αιχμαλωτίζει το μυαλό του
Φουντώνει μέσα του η κραυγή
κι αυτός την κάνει μουσική
ουρλιάζοντας στον άκαρδο θεό του

«Ω, συ, απάνθρωπε ληστή
που μου την έκανες θνητή
Το δώρο σου γιατί της πήρες πίσω;
Έλα λοιπόν ψεύτη-φονιά,
πάρε κι εμένα αν σου βαστά
Το δώρο σου δεν θέλω να κρατήσω»

Κι ο βασιλιάς μας εκειδά
πρώτη και τελευταία φορά
βλασφήμησε στην άσπιλη ζωή του
Πέφτει, σωριάζεται στη γη
μ’ αφήνει πίσω του ακριβή
κληρονομιά τη θεία μουσική του

( Γέρο, η νύχτα ξεψυχά
Ο γιος κοιμάται τώρα πια
Το παραμύθι καίει τα όνειρά του
Με το σπαθί, με τη γροθιά
χτυπάει το δράκο στην καρδιά
και σκίζονται τα πέπλα του θανάτου. )