Αρχείο για Beatles

Μιντόρι και Βατανάμπε

Posted in σα δε ντρέπονται, αναγνώσεις/ ακροάσεις with tags , on 17 Μαΐου, 2008 by trelos

«Χωρίς αστεία, Βατανάμπε», είπε, «φοβάμαι ότι δεν θα καταφέρουμε ποτέ τίποτα. Πώς θα χωρέσει αυτό το τεράστιο σκληρό πράγμα μέσα μου;»

«Αστειεύεσαι», είπα αναστενάζοντας.

«Ναι», είπε γελώντας.»Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε μια χαρά. Είμαι σίγουρη ότι θα χωρέσει. Σε πειράζει να ρίξω μια ματιά;»

«Καθόλου».

Η Μιντόρι μπήκε κάτω από τα σκεπάσματα κι άρχισε να ψαχουλεύει το πουλί μου από όλες τις μεριές, τραβώντας το δέρμα του και ζυγίζοντας τ’ αρχίδια μου στο χέρι της. Τελικά ξανάβγαλε το κεφάλι της και παίρνοντας βαθιά ανάσα είπε: «Μ’ αρέσει πολύ! Δεν θέλω να σε κολακέψω! Αλήθεια μ’ αρέσει!»

«Ευχαριστώ», απάντησα απλά.

«Δεν θέλεις όμως να το κάνεις μαζί μου, Βατανάμπε. Έτσι δεν είναι; Ώσπου να ξεκαθαρίσεις την ιστορία σου…»

«Θέλω και παραθέλω», είπα. «Θέλω τόσο πολύ που κοντεύω να τρελαθώ. Όμως δεν θα ήταν σωστό».

«Είσαι τρομερά ξεροκέφαλος! Αν ήμουν στη θέση σου, θα το έκανα πρώτα και θα το σκεφτόμουν μετά».

«Αλήθεια;»

«Αστειεύομαι», είπε η Μιντόρι με σιγανή φωνή. «Ούτε εγώ θα το έκανα αν ήμουν στη θέση σου. Κι αυτό αγαπώ σε σένα, αυτό ακριβώς».

«Πόσο μ’ αγαπάς;», τη ρώτησα, αλλά δεν μου απάντησε. Αντί γι αυτό σφίχτηκε πάνω μου, κόλλησε τα χείλη της στο στήθος μου κι άρχισε να χαϊδεύει τη στύση μου. Πόσο διαφορετικά κουνούσε το χέρι της η Ναόκο, σκέφτηκα αμέσως. Και οι δύο κοπέλες ήταν τρυφερές και υπέροχες. Με κάποιον τρόπο όμως τόσο διαφορετικές μεταξύ τους που είχα την αίσθηση ότι ζούσα μια αλλιώτικη εμπειρία.

«Βατανάμπε, βάζω στοίχημα ότι σκέφτεσαι σίγουρα την άλλη».

«Κάνεις λάθος», της έκρυψα την αλήθεια.

«Αλήθεια;»

«Αλήθεια».

«Γιατί, να ξέρεις, αυτό δεν θα μ’ άρεσε καθόλου».

«Δεν μπορώ να σκεφτώ καμιά άλλη», είπα.

«Θέλεις ν’ αγγίξεις το στήθος μου; Ή να βάλεις το χέρι σου εκεί… κάτω;», με ρώτησε η Μιντόρι.

«Και βέβαια θέλω. Καλύτερα όμως να μην το κάνω. Αν τα κάνουμε όλα μαζί, δεν θ’ αντέξω».

Η Μιντόρι έγνεψε καταφατικά, κουνήθηκε κάτω απ’ τα σκεπάσματα, έβγαλε το εσώρουχό της και το κράτησε μπροστά στο πουλί μου.

«Έτσι μπορείς να χύσεις», μου είπε.

«Μα θα σου το λερώσω».

«Κόφ’ το, εντάξει; Θα με κάνεις να κλάψω», είπε η Μιντόρι μ’ ένα ύφος πραγματικά κλαψιάρικο. «Θα το πλύνω. Μην κρατιέσαι λοιπόν, χύσε όσο θέλεις. Κι αν νοιάζεσαι τόσο για το κυλοτάκι μου, αγόρασέ μου ένα καινούργιο. Εκτός κι αν δεν μπορείς να χύσεις επειδή είναι δικό μου».

«Μη λες ανοησίες», της απάντησα.

«Ε, τότε, εμπρός, καν’ το».

«Όταν τέλειωσα, η Μιντόρι κοίταξε καλά καλά το σπέρμα μου. «Πο πο, τι πολύ που είναι!»

«Σου φαίνεται πολύ;»

«Όχι, όχι. Εντάξει είναι, ανόητε. Μπορείς να χύσεις όσο θέλεις», είπε με χαμόγελο κι ύστερα με φίλησε.

Το απόγευμα η Μιντόρι βγήκε και ψώνισε στη γειτονιά, ύστερα μαγείρεψε. Φάγαμε τεμπούρα και ρύζι με πράσινα φασολάκια στο τραπέζι της κουζίνας. Ήπιαμε μπύρα.

«Να τρως πολύ για νά ‘χεις μπόλικο σπέρμα», είπε η Μιντόρι. «Κι εγώ θα είμαι καλή και γλυκιά και θα σε βοηθάω να το ξεφορτώνεσαι».

«Σ’ ευχαριστώ πολύ», είπα.

«Ξέρω πολλούς τρόπους να το κάνω. Τους έμαθα από τα γυναικεία περιοδικά που είχαμε στο βιβλιοπολείο. Είχαν κάτι ένθετα, πώς να φροντίζετε τον άντρα σας για να μη σας απατήσει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όταν δεν θα μπορείτε να κάνετε έρωτα μαζί του. Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι. Θέλεις να τους δοκιμάσουμε;»

«Ανυπομονώ».

Χαρούκι Μουρακάμι, Νορβηγικό δάσος

μετ. Μαρία Αγγελίδου (εκδ. Ωκεανίδα)

The Beatles, norwegian wood

Οι manga φιγούρες, του Χινάκο Τακανάγκα

Advertisements

φίλα με

Posted in τρελού μονόλογοι with tags , , on 29 Φεβρουαρίου, 2008 by trelos

rabi-khan-the-kiss.jpg 

 Στο διπλανό μας τραπέζι κάθεται ένα νεαρό ζευγάρι. Ανάμεσά τους δεν χωρά να καθίσει ανορεξικό μοντέλο. Κάθε τόσο εκείνος σκύβει και τη φιλάει. Τους βλέπεις; Δεν είναι σχολιαρόπαιδα, δεν είναι 14 Φλεβάρη. Απλώς χαίρονται ο ένας τον άλλο χωρίς να ντρέπονται. 

Στο μπαρ δυο αγόρια φιλιούνται. Αυτούς δεν τους βλέπεις, είναι στην πλάτη σου. Μη γυρίσεις, δες τους στα μάτια μου. Δεν είναι γκέι το μαγαζί, αλλά δεν τους νοιάζει. Το φιλί τους δεν διαφέρει απ’ το δικό μας: στον ήχο του, στη γεύση του, στην οσμή του η ζωή ανοίγει την πόρτα της. 

Γι’ αυτό σου λέω, φίλα με, εδώ, μπροστά στον κόσμο. Μήπως δεν είναι αρκετός, μήπως καλύτερα στο Σύνταγμα, μεσημέρι μπροστά στη Βουλή (όχι, όχι μέσα, οι παρόντες θα ‘ναι πιο λίγοι κι από δω) ή μήπως στο δρόμο, Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου -στο μέσον της διάβασης, καθώς θ’ ανοίγει το φανάρι στ’ αυτοκίνητα; Ή μήπως στην εφορία, στο Ίκα, στα γκισέ των ΕΛΤΑ; Φίλα με σαν άγγελος, φίλα με όπως αν ήμαστε τώρα στο κρεβάτι. Φίλα με μ’ εκείνο το παλιό σου πάθος, βάλε τη γλώσσα σου στο στόμα μου κι απάγγειλέ μου Μαγιακόβσκι από μέσα. Ίσως από κει, ανάμεσα στα εξηντατόσα δόντια που τερετίζουν το μαρς του ανυπόκριτου οίστρου μας, ίσως εκεί, ίσως έτσι αρχίσει η επανάσταση.

The Beatles – besame mucho

Αναστασία Μουτσάτσου – φίλα με

       
η εικόνα (Rabi-Khan, The Kiss) από εδώ