Αρχείο για σκάκι

ο τρελός, τα στερεότυπα και η επίδραση ενός ποιήματος

Posted in και όμως κινείται, οι μεγάλοι μου δάσκαλοί with tags , , on 9 Ιουλίου, 2010 by trelos

Έχω ένα χοντρό κόλλημα -οι φίλοι μου το ξέρουν- με τα στερεότυπα. Αυτός ήταν ίσως ο κυριότερος από τους λόγους που με τράβηξαν εδώ, στο ιστο-σύμπαν. Το υπαινίχθηκα σε μια από τις πρώτες αναρτήσεις που έκανα. Στη συνέχεια είπα ν’ ασχοληθώ περισσότερο ανοίγοντας την κατηγορία «και όμως κινείται«. Έχετε δει το «the wall», εκεί που ο κατ’ ευφημισμόν ήρωας χτυπιέται πάνω στα ντουβάρια; Ε, κάπως έτσι νιώθω όποτε αποφασίζω ν’ ασχοληθώ με την πικρή αυτή ιστορία. Γι αυτό λέω σήμερα να το πιάσω λίγο πιο χαλαρά. Αφήνω το σφιχτοκώλιασμα γι’ αργότερα.

Εξ αρχής με διασκέδαζε η δυσκολία των φίλων μου συνιστολόγων να με προσφωνήσουν «τρελό» και η συνακόλουθη αμηχανία τους. (Ένας λόγος που αποφάσισα τελικά υπέρ του ενός λ ήταν κι αυτός: για να …γλυκάνει λίγο η λέξη.) Βλέπετε, το σκάκι έχει πάψει από καιρό να αποτελεί λαϊκό παιχνίδι (αν υποθέσουμε ότι υπήρξε τέτοιο ποτέ) και ελάχιστοι είναι αυτοί που ξέρουν ότι στον αλλόκοτο θίασο της σκακιέρας, ο αξιωματικός (το γραφικό που συνοδεύει τα σχόλιά μου) ονομάζεται και τρελ(λ)ός, από το γαλλικό fou, το οποίο -όπως η ελληνική λέξη- μπορεί να έχει και θετική χροιά (ουσ. folie).

Καταλαβαίνετε, βέβαια, ότι η επιλογή δεν οφείλεται αποκλειστικά στην αγάπη μου γι’ αυτό το αρχαίο περσικό παιχνίδι. Κάποιο ιδιαίτερο σημαινόμενο κρύβεται από πίσω. Ένα σημαινόμενο γεμάτο ποίηση που οφείλω (οφείλουμε) στο Μανώλη Αναγνωστάκη. Αναφέρομαι, φυσικά, στο υπέροχο «σκάκι» του, το ποίημα που έγινε ευρύτερα γνωστό χάρη στην εξαιρετική μελοποίηση του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Αν υπάρχει κάποιος τυχερός που δεν το έχει ακούσει (η πρώτη επαφή με ένα αριστούργημα είναι ανεπανάληπτη, όχι; ) πηγαίνει κάτω-κάτω, κάνει κλικ στο σχετικό σύνδεσμο και καταλαβαίνει τι εννοώ.

Ένα ποίημα συνιστά ιδεολόγημα όσο κι ένα δοκίμιο. (Στην πραγματικότητα, ένα ποίημα είναι συνήθως κάτι παραπάνω από μια ιδεολογική πρόταση. Είναι μια περιπέτεια ιδεών, με την έννοια ότι εκεί όπου ο δοκιμιογράφος έχει μια ξεκάθαρη άποψη την οποία καλείται να αναπτύξει, ο ποιητής έχει την άκρη ενός μίτου.) Η βασική διαφορά του ποιήματος, αυτή που αποτελεί και το μεγάλο του πλεονέκτημα, έγκειται στην αφαίρεση: ολόκληρο το δοκίμιο σε δέκα λέξεις, σε πέντε, σε μία, τόσο που να μπορεί κάποτε να χωρέσει ένα πλήθος από δοκίμια σε ένα και μόνο ποίημα.

Τι κρύβει το «σκάκι» του Αναγνωστάκη είναι νομίζω φανερό. Εκείνο που δεν είναι, ίσως, τόσο φανερό είναι τι κρύβει ο «τρελός» του. Αυτός «που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει» (διότι αυτή είναι πράγματι η μεγάλη ιδιαιτερότητα-αδυναμία του συγκεκριμένου πεσσού: αν πατάει σε λευκό τετράγωνο δεν μπορεί ποτέ να βρεθεί σε μαύρο και αντιστρόφως.) Μια τέτοια εμμονή θα μπορούσε να σημαίνει φανατισμό, μονολιθικότητα (και έχει ενδιαφέρον να αναφέρουμε ότι οι άγγλοι ονομάζουν τον αξιωματικό..»bishop».) Όμως, τρελό δεν χαρακτηρίζουμε μόνο τον επικίνδυνο για τους άλλους, τον παράφρονα, αλλά και τον επικίνδυνο για τον εαυτό του, τον ασυμβίβαστο. Αυτόν που αρνείται να πατήσει στο άλλο χρώμα, αρνείται να «αγιάσει τα μέσα» κι ας περιορίζεται έτσι η ικανότητά του για ελιγμούς. (Ενδιαφέρον σημειολογικά παιχνίδι το σκάκι, μη μου πείτε; )

Ωραία, θα πείτε, τι μας λέει εδώ ο τρελός; Ότι αυτός είναι ο ασυμβίβαστος, ο άσπιλος, ο ψηλά-το-κεφάλι, γεια σου ρε μεγάλε! Όμως δεν είναι αυτό το πνεύμα του ποιητή και, οπωσδήποτε, ούτε στις δικές μου προθέσεις οι χαρακτηρισμοί ηθικού μεγαλείου. Ο ασυμβίβαστος, μπορεί να είναι άξιος σεβασμού για την ακεραιότητά του, είναι ωστόσο συχνά (εξίσου συχνά με τον καιροσκόπο) ένας άνθρωπος πλανημένος. Το σύστημα (η εξουσία, το κατεστημένο) έχει το δικό του τρόπο να ελέγχει τους ασυμβίβαστους. Τους καιροσκόπους απλά τους διαφθείρει, τους ασυμβίβαστους τους χειραγωγεί μέσα από τα στερεότυπα. Ο «τρελός» του ποιητή είναι αυτός που – ασυλλόγιστα- επιτίθεται στις «στέρεες παρατάξεις», φιγούρα δονκιχωτική που δύσκολα χειραγωγείται. Το λάθος χρώμα δεν του το απαγορεύει η ηθική αλλά η λογική του. Για τον ίδιο λόγο δεν ακολουθεί τους κανόνες των υπολοίπων, με την ίδια του την ύπαρξη τους αμφισβητεί και γι’ αυτό τους αναστατώνει.

Ο τρελός του ποιητή (και ο δικός μου) είναι αυτός που επιτίθεται στα στερεότυπα.

Δ.Παπαδημητρίου-Μ.Αναγνωστάκης, Το Σκάκι

Advertisements

τώρα δεν έχω πια

Posted in τηλεφωνητής with tags , , , on 8 Μαΐου, 2008 by trelos

Δ.Παπαδημητρίου-Μ.Αναγνωστάκης, Το Σκάκι

Αν έχεις ένα όμορφο θλιμμένο προσωπάκι , ποιος -πίσω εκεί στα χιλιαεννιακόσια- κι αν τα ματάκια σου μιλούν για νύχτες μοναξιάς, ήμουν εγώ, εγώ που έγραφα τούτες τις λέξεις κι ήσουν εσύ που άκουγες, διαιρεμένη, σκορπισμένη στο χρόνο, στο χτες και στο σήμερα και στο αύριο, ήσουν εσύ. Και ποιος μπορεί να πει τι συνδέει τις ψυχές των ανθρώπων, του άντρα και της γυναίκας, ποιος μπορεί, που σου μιλούσα πάντα μ’ αινίγματα κι εσύ με το χάδι; Τώρα τα μάτια μας, τα χέρια πετάνε μακριά κι όμως ένιωσα -ή έτσι θέλω να πιστεύω- κι αχ πώς να μπορούσαν οι άνθρωποι να λένε αυτό που νιώθουν χωρίς της ευπρέπειας το φίμωτρο! Και πώς να μη σε δω γυναίκα, πώς θα μπορούσε η αγωνία σου να χτυπάει μέσα μου το ίδιο, χωρίς της προαιώνιας σχέσης, της πέρα από συμβάσεις και συναλλαγές, το κάλεσμα; Που μέσα στα λόγια σου ακούω τα λόγια Της και που στα μάτια Της μπορώ -ναι, μπορώ!- να δω τα δικά σου..

σκάκι δι αλληλογραφίας

Posted in αναγνώσεις/ ακροάσεις with tags , , on 24 Δεκέμβριος, 2007 by trelos

woody_allen_390.jpg

Διαβάζοντας για τον ερχομό του Γούντυ Άλλεν στην Αθήνα, θυμήθηκα το από πολλών εβδομάδων σχέδιό μου να ανεβάσω τη χιουμοριστική του «αλληλογραφία Γκόσσατζ-Βαρντιμπίντιαν», όχι μόνο διότι έχει άμεση σχέση με τη θεά Κάισσα (δηλ. το ζατρίκιον, τουτέστιν.. το σκάκι), αλλά και για τις γενικότερες σατυρικές αρετές της όσον αφορά την παρωδία της (μη) επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων που παριστάνουν ότι προσπαθούν να συννενοηθούν (πχ στη θέση των παικτών-επιστολογράφων-αντιδίκων φανταστείτε κάποιο από τα δίπολα: Ισραηλινοί-Παλαιστίνιοι, οικονομικοί παράγοντες-κράτος, δεξιά-αριστερή πτέρυγα της βουλής, Αμερική-υπόλοιπο γνωστό σύμπαν). Ένα σχέδιο το οποίο είχα αμελήσει λόγω χρονοβόρων.. χειρωνακτικών απαιτήσεων.

Το πράττω τώρα έστω και εν συντμήσει (για ευνόητους λόγους), ελπίζοντας πως δεν προδίδω έτσι το πνεύμα του συγγραφέα. Η μετάφραση είναι του Σωτήρη Κακίση από τη συλλογή Πάτσι (Getting Even) που κυκλοφορούσε πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια απ’ τις εκδόσεις Οδυσσέας.

ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ Βαρντιμπίντιαν:
Ήμουνα περισσότερο από κάπως θλιμμένος σήμερα, όταν, διαβάζοντας την πρωινή μου αλληλογραφία, ανακάλυψα ότι το γράμμα μου με ημερομηνία 16 Σεπτεμβρίου, που περιείχε την εικοστή δεύτερη κίνησή μου (αξιωματικός στο ε4), επεστράφη στον αποστολέα λόγω ενός μικρού λάθους στη διεύθυνση –συγκεκριμένα η παράλειψις του ονόματός σας και της διευθύνσεώς σας (πόσο Φροϋδικός μπορεί κανείς να γίνει; ) επετάθη από την αμέλεια να επισυναφθεί ταχυδρομικόν τέλος. // Έκανα γκάφα. Συγχωρέστε με. Το ότι δεν καταφέρατε να εντοπίσετε το απωλεσθέν γράμμα μαρτυρεί κάποια ολιγωρίαν από την πλευράν σας, την οποίαν καταχωρώ εις τον υπερβάλλοντα ίσως ζήλον σας, αλλά δόξα τω Θεώ τα λάθη ειν’ ανθρώπινα. Έτσι είναι η ζωή –και το σκάκι.
Ε, λοιπόν, αποκαλυφθέντος του λάθους, αρκεί η απλή επανόρθωσις. // Παραθέτω, για να μπορέσετε να τα μελετήσετε, όσα συνέβησαν: Η δριμύτητα των επιθέσεων κι οι θυελλώδεις αλλαγές πιονιών εκεί γύρω στην εικοστή δεύτερη κίνηση σάς άφησαν σε κατάσταση ελαφριάς ψυχοδιαστάσεως και, μες στην αγωνία σας να αμυνθείτε, δεν μπορέσατε να αντιληφθείτε ότι η τακτική μου επιστολή δεν ήταν στα χέρια σας κι επιπλέον προχωρήσατε τα δικά σας κομμάτια δις, χαρίζοντας στον εαυτό σας ένα κάπως αθέμιτο πλεονέκτημα. Ή μήπως διαφωνείτε; Αυτό όμως πέρασε πια κι ό,τι έγινε, έγινε και το να προσπαθήσουμε να ξαναβρούμε τον προηγούμενο δρόμο μας λες και δεν γίνεται τίποτ’ άλλο, θα ‘τανε δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Γι αυτό έχω την αίσθηση ότι ο καλύτερος τρόπος να ρυθμιστεί το όλον θέμα είναι να μου επιτραπούν δύο συνεχόμενες κινήσεις τούτη τη φορά. Αυτό είναι το δίκαιον.
Κατά πρώτον, λοιπόν, παίρνω τον αξιωματικό σας με το πιόνι μου. Άρα, αφού έτσι μένει απροστάτευτη η βασίλισσά σας, την αιχμαλωτίζω κι αυτήν. Νομίζω ότι τώρα μπορούμε να προχωρήσουμε εις το τελευταίο στάδιον χωρίς προβλήματα.
Ειλικρινώς υμέτερος,
Γκόσσατζ
Υ.Γ. Εσωκλείω διάγραμμα ακριβές της εικόνας την οποίαν παρουσιάζει η σκακιέρα, για να αντιληφθείτε πώς θα τελειώσει για σας η παρτίδα. Όπως μπορείτε να δείτε, ο βασιλιάς σας είναι παγιδευμένος, απροστάτευτος και μόνος εις το κέντρον. Καλή τύχη.
Γκ.
Γκόσσατζ:
Έλαβα το τελευταίο σας γράμμα σήμερα και, παρ’ όλο που η συνοχή του ήταν, φοβούμαι, ασθενής, νομίζω πως μπορώ να δω πού οφείλεται η σύγχυσίς σας. Από το συναπτόμενο διάγραμμα καθίσταται προφανές ότι κατά τας έξι τελευταίας εβδομάδας παίζουμε δύο τελείως διαφορετικές παρτίδες σκακιού –εγώ από την πλευρά μου σύμφωνα με την αλληλογραφία μας, εσείς κατά πως θα θέλατε σύμφωνα με τις επιθυμίες σας να είναι ο κόσμος, χωρίς να ενδιαφέρεστε για κανένα λογικό σύστημα διαδοχής. Η κίνηση του αλόγου, η οποία φέρεται ότι απωλέσθη εις τα ταχυδρομεία, θα ήτο αδύνατος στην εικοστήν δεύτερη κίνηση, αφού το κομμάτι τότε ευρίσκετο εις το χείλος της τελευταίας σειράς και η κίνησις την οποία περιγράφετε θα το έφερνε να προσγειωθεί στο τραπεζάκι με τους καφέδες, δίπλα στη σκακιέρα.
Όσο για το να σας χορηγήσω το δικαίωμα δύο διαδοχικών κινήσεων για ν’ αναπληρώσετε μια φερόμενη ως απωλεσθείσα στα ταχυδρομεία επιστολή – πλάκα θα μου κάνεις, Μπαμπάκα. Θα σεβαστώ την πρώτη κίνησή σας (μπορείτε να πάρετε τον αξιωματικό μου), αλλά δεν μπορώ να επιτρέψω τη δεύτερη και, μια και τώρα ειν’ η σειρά μου, απαντώ παίρνοντας τη βασίλισσά σας με τον πύργο μου. // Εισηγούμαι να μελετήσετε το διάγραμμα που εσωκλείω και να προβείτε εις ανακατάταξιν της σκακιέρας σας αναλόγως, ώστε να καταφέρουμε να φτάσουμε εις πέρας με κάποια ικανοποιητικήν ακρίβεια.
Ευελπιστών,
Βαρντιμπίντιαν
Βαρντιμπίντιαν:
Μη θέλοντας να επιβαρύνω μιαν ήδη συγκεχυμένη υπόθεση (γνωρίζω ότι η πρόσφατη ασθένειά σας έχει αφήσει τον συνήθως ανθεκτικό οργανισμό σας μάλλον διαλυμένο και αποδιοργανωμένο, προκαλώντας κάποιο ρήγμα ανάμεσά σας και τον κόσμο της πραγματικότητας όπως τον αντιλαμβανόμαστε εμείς), οφείλω να επωφεληθώ αυτής της ευκαιρίας και να ξετυλίξω το άθλιο κουβάρι των στοιχείων που μας βασανίζει πριν εξελιχθεί οριστικά πλέον σε κορύφωμα Καφκικό.
Αν είχα συνειδητοποιήσει ότι δεν ήσασταν αρκετά τζέντελμαν ώστε να μου επιτρέψετε μια δεύτερη εξισωτική κίνηση, δεν θα επέτρεπα, κατά την τεσσαρακοστή έκτη κίνηση, στο πιόνι μου να αιχμαλωτίσει τον αξιωματικό σας. // Χωρίς να αμφιβάλλω ότι η πρόθεσή σας ήταν εποικοδομητική όταν με απαλλάξατε από τη βασίλισσά μου, διατυπώνω την άποψη ότι μόνο καταστροφή μπορεί να προκύψει όταν σφετερίζεστε αυτή την αυθαίρετη εξουσία, λαμβάνοντας αποφάσεις και αρχίζοντας να παίζετε το δικτάτορα, συγκαλύπτοντας τακτικά σφάλματα –συνήθεια για την οποία επικρίνατε τους ηγέτες του κόσμου μας μερικούς μήνες πριν, στη διατριβή σας με θέμα «Ντε Σαντ και Μη Βία».
Ατυχώς, επειδή το παιχνίδι συνεχίζεται άνευ διακοπής, δεν κατέστη δυνατόν να υπολογίσω σε ποιο ακριβώς τετράγωνο πρέπει να τοποθετήσετε τον υπεξαιρεμένο ίππο και προτείνω να το αφήσουμε στη Θεία Πρόνοια: να κλείσω τα μάτια εγώ και να τον πετάξω πάνω απ’ τη σκακιέρα, με τη συμφωνία να γίνει δεκτή οποιαδήποτε θέση καταλάβει όταν προσγειωθεί. Τοιουτοτρόπως θα προσθέσουμε και μια ιδέα αλατοπίπερο στη μικρή μας σύγκρουση. Η τεσσαρακοστή έβδομη κίνησή μου: ο πύργος μου αιχμαλωτίζει τον ίππο σας.
Ειλικρινώς υμέτερος
Γκόσσατζ
Γκόσσατζ,
Πόσο παράξενο ήταν το τελευταίο σας γράμμα! Με καλές προθέσεις, λιτό, περιέχοντας όλα τα στοιχεία εκείνα τα οποία δίνουνε την εντύπωση ότι συνθέτουν αυτό που θεωρείται από διάφορους εγκυκλοπαιδικούς κύκλους ως σωστή επικοινωνία κι όμως με διάσπαρτη την παρουσία εκείνου το οποίο αρέσκεται να αναφέρει ο Ζαν Πολ Σαρτρ ως μηδέν. // Όπως και να ’χει η υπόθεση, φίλε μου, συνειδητοποιώ μόλις ότι πέρασα το καλύτερο μέρος μιας βδομάδας ξεδιαλύνοντας το μίασμα παλαβών δικαιολογιών, το γνωστό ως αλληλογραφία σας, σε μια προσπάθεια να τακτοποιήσω τα πράγματα ώστε η παρτίδα μας απλώς και μόνο να τελειώσει, μια για πάντα. // Όσον αφορά το άλογο που χάσατε καθαρά αλλά αρνείστε να παραδώσετε, το επανατοποθέτησα στη μόνη δυνατή θέση που θα μπορούσε να μπει, παρέχοντάς σας έτσι το πλέον απίθανο ζεύγος ανορθοδοξοτήτων από τότε που οι Πέρσες συνέλαβαν αυτό το μικρό αντιπερισπασμό, αιώνες πριν. Τώρα βρίσκεται στο τετράγωνο ζ7 και, αν καταφέρετε να συγκεντρώσετε τις εξασθενημένες διανοητικές δυνάμεις σας όσο χρειάζεται για ν’ αντιληφθείτε τι συμβαίνει στη σκακιέρα, θα παρατηρήσετε ότι αυτό ακριβώς το κομμάτι που τόσο προσπαθούσατε, τώρα φράσσει τη μόνη δίοδο φυγής του βασιλιά σας από τον ασφυκτικό κλοιό μου. Πόσο βολικό, η φιλαρπαχτική μηχανορραφία σας να γυρίσει προς όφελος δικό μου. // Αξιωματικός εις δ5. Ρουά ματ. // Αν θέλετε κάποια ρεβάνς, προτείνω να δοκιμάσουμε με Σκραμπλ, ένα σχετικά νέο ενδιαφέρον μου, στο οποίο πιθανότατα δεν πρόκειται να τα βγάλω πέρα τόσο εύκολα.
Βαρντιμπίντιαν
Βαρντιμπίντιαν:
Πύργος εις β8. Ρουά ματ.
Αντί να σας βασανίσω με περαιτέρω λεπτομέρειες του ματ μου, επειδή πιστεύω ότι βασικά είστε ένας καθώς πρέπει άνθρωπος (μια μέρα, κάποιας μορφής θεραπεία θα με δικαιώσει) αποδέχομαι την πρόσκλησή σας για Σκραμπλ μ’ όλη την καλή διάθεση. Πάρτε τα σύνεργά σας. Αφού παίξατε με τα λευκά στο σκάκι και ως εκ τούτου εκαρπώθητε το πλεονέκτημα της πρώτης κινήσεως (αν ήξερα τις δυνατότητές σας, θα σας είχα προσέξει περισσότερο), δικαιούμαι να παίξω τώρα πρώτος. Τα επτά γράμματα που μόλις γύρισα είναι: Λ, Σ, Τ, Κ, Π, Μ και Α –ένας αποθαρρυντικός σωρός που μπορεί να εγγυηθεί, ακόμα και εις τον πλέον δύσπιστον, το αδιάβλητον της επιλογής μου. Ευτυχώς όμως, ένα ευρύτατο λεξιλόγιο, συνδυαζόμενο με μια κλίση προς τον αποκρυφισμόν, μου επέτρεψε να επιφέρω ετυμολογική ευρυθμία εις τα ανωτέρω, τα οποία, στον λιγότερο πεπαιδευμένο, φαίνονται ίσως κουλουβάχατα. Η πρώτη μου λέξη είναι ΜΠΛΑΚΤΣ. Δείτε την στο λεξικό. Τώρα, τοποθετήστε το οριζοντίως, με το Α να βρίσκεται στο μεσαίο τετράγωνο. Μετρήστε προσεκτικά, χωρίς να παραβλέψετε τους βαθμούς που το βρήκα με τη μία και τους πρόσθετους πενήντα βαθμούς γιατί χρησιμοποίησα και τα επτά γράμματα. Οι πόντοι προς το παρόν είναι 116-0.
Σειρά σας.
Γκόσσατζ

allen.jpg

Χρόνια πολλά σε όλους

Dave Brubeck, take five

Η μαρμαρένια σκακιέρα

Posted in μονάχα ετούτο τον τρελό with tags on 24 Νοέμβριος, 2007 by trelos
chesspiece_1.jpg
Ύστερα εκείνος έσκυψε πάνω απ’ τη μαρμαρένια σκακιέρα και είπε σοβαρά: «Κάνε την κίνησή σου».
Κι εγώ δεν είχα τίποτα, μόνο έναν ηρωικό βασιλιά που υπνοβατούσε μέσα στο δικό μου το όνειρο ζητώντας διέξοδο και φωνάζοντας: «Δεν είναι δική μου παρτίδα αυτή, δεν είναι δική μου!»
Κι ο άλλος απέναντι, πότε να θεριεύει κραδαίνοντας το δρεπάνι του απειλητικά, πότε να γίνεται τόσος δα σα μωρό, σαϊτεύοντας με το μικρό του το τόξο…

στη σκακιέρα των πόλεων

Posted in μονάχα ετούτο τον τρελό with tags on 30 Οκτώβριος, 2007 by trelos

trelos.jpg

Απ’ το νερό αναδύθηκα, δαίμονας με φολίδες και βράγχια
Κι από τη βίγλα των δέντρων ψηλά παρατηρώντας τα θεριά της στεριάς
Κι απ’ τα θεριά της στεριάς διδασκόμενος,
λούφαζα. Ώσπου έτοιμος,
με το σάλτο του πάνθηρα και την ιαχή του λιονταριού την πελώρια,
θεριό ανάμεσα στα θεριά με τον καινούριο μου θώρακα,
πολεμιστής σιδερόφρακτος προσγειώθηκα πάνω
στη σκακιέρα των πόλεων.