Αρχείο για Φ.Δεληβοριάς

χαβαλερε

Posted in Από τη μεριά του τρελού, εκμυστηρεύσεις with tags on 2 Μαρτίου, 2008 by trelos

Απόκριες. Καρναβάλια. Ξεφάντωμα. Διονυσιασμός. Πειράγματα. Δεν έχω τίποτα εναντίον τους.. Αντιθέτως.

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν συνυφασμένα με αστεία και πειράγματα. Ο πατέρας μου ήταν -και είναι- μεγάλο πειραχτήρι, με αποτέλεσμα βέβαια να γίνω κι εγώ (κι ίσως, εξαιτίας μου, κάποια στιγμή να γίνει και ο δικός μου γιος). Παραδόξως ( ; ) όμως, ένα από τα πράγματα που σιχαινόμουν πάντα ήταν και είναι ο χαβαλές. Η ομαδική αφασία. Ίσως ακούγεται αντιφατικό, αλλά στο μυαλό μου δεν είναι καθόλου: το αστείο (ως τρόπος αντίδρασης αλλά και ως στάση απέναντι στα πράγματα, με την έννοια του χιούμορ) είναι ένας καθαρά ανθρώπινος μηχανισμός διότι έχει άμεση σχέση με τη συνείδηση –συνείδηση της ασημαντότητάς μας και της άγνοιάς μας, ένα αντίδοτο στην αμηχανία και στο φόβο. Ο χαβαλές είναι άλλο πράγμα.

Ο χαβαλές είναι το ξίφος του κυνικού, ο εύκολος δρόμος να κερδίσω την προσοχή της ομάδας. Εκμεταλλεύεται τους κώδικες του αστείου αλλά έχει τόση σχέση μ’ αυτό, όση έχει η σεξουαλική παρενόχληση με το φλερτ. Γι αυτό και –πολύ συχνά- ο χαβαλές είναι αστείο, διασκέδαση, πείραγμα εις βάρος κάποιου άλλου, συνήθως διαφορετικού από εμένα. Χαβαλές είναι η χοντρή σάτιρα (στα όρια του χλευασμού) εναντίον κάποιου εύκολου στόχου, είναι επίσης–κάποιες άλλες φορές- η γελοιοποίηση αυτού που με ξεπερνά και με κάνει να αισθάνομαι μειονεκτικά. Και είναι, βεβαίως, αυτό που πουλάει, αυτό που σπάει τα μηχανάκια της τηλεθέασης –η φωνή της μετριότητας που δεν μπορεί να ξεχωρίσει διαφορετικά, παρά κραυγάζοντας (σαν τον Σαλιέρι στο Amadeus) ‘μετριότητες όλου του κόσμου, ενωθείτε’.

Δεν έχω τίποτα με τα καρναβάλια. Ούτε με τους μασκαράδες τους. Με τους άλλους «μασκαράδες» έχω. Αυτούς για τους οποίους όλα, κάθε μέρα, είναι καρναβάλι. Που το κάθε τι, καλό-κακό δεν έχει σημασία, μπαίνει στο κρεβάτι του Προκρούστη και κόβεται στα μέτρα της δικής τους μαγκιάς. Αυτούς για τους οποίους καμιά αξία δεν είναι υπεράνω ευτελισμού κι έτσι την ίδια αναγάγουν σε αξία την ευτέλεια.

Φοίβος Δεληβοριάς – Η υβρεοπομπή

Τραγούδι στο πνεύμα των ημερών (λόγω αθυροστομίας) και στο πνεύμα πιστεύω των παραπάνω: ένας από τους πιο αγαπημένους μου νέους δημιουργούς μιλά με περίσσεια έμπνευση και τόλμη για ευτέλεια. Και επειδή αισθάνομαι την ανάγκη να επανορθώσω που τον ξέχασα στο πανηγύρι, ιδού άλλο ένα.

Advertisements