Αρχείο για Σέριφος

Red Army blues στην παραλιακή της Σερίφου

Posted in εικόνες-ήχοι-ερεθίσματα with tags , on 30 Απρίλιος, 2008 by trelos

..με τη χώρα να δεσπόζει στο απριλιάτικο λιόγερμα. Κάτι σα ν΄ακούς το Νίκο Ξυλούρη στα σκωτσέζικα Χάιλαντς ή να περνάς την πύλη του Πουθενά χωρίς διόδια. Με το λυγμό του σαξοφώνου και τα γκλισάντι της κιθάρας, σαν κάποιος που προσπαθεί απάνω στις χορδές να κόψει τις φλέβες του. Να βάψει κόκκινο τον ήλιο και τα μπλουζ. Μπορεί και τα όνειρα.

the waterboys – red army blues

Ναι, επέστρεψα! (Το θαυμαστικό σε ρόλο αντικαταθλιπτικού. Μελαγχολιτικού..)

Αιολικά πάρκα

Posted in Από τη μεριά του τρελού with tags on 3 Νοέμβριος, 2007 by trelos

Εδώ και μερικές εβδομάδες μπήκα κι εγώ στα αίματα της διαδικτυακής επικοινωνίας. Στα διάφορα forum -forums; fora; πώς είναι το γλωσσικά ορθό;- δεν συμμετείχα ποτέ, μου δημιουργούσαν μια ανασφάλεια. Τώρα με τα blogs είναι κάπως διαφορετικά τα πράγματα, είπα λοιπόν να φτιάξω ένα ιστολόγιο. Καινούργιος στο χώρο, «νέοπας» ή «ψαράς» όπως λέγαμε στο στρατό, βγήκα μια βόλτα να δω τι συζητάνε οι παλιότεροι και πέφτω με την πρώτη σε κουβέντα για αιολικά πάρκα, ανεμογεννήτριες, περιβάλλον και άλλα τέτοια καλούδια. Εδώ είμαστε!
Ήταν το 1990, νομίζω, όταν ως φοιτητής του Φυσικού Αθηνών άκουσα για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Μεγάλος έρωτας. «Ένα τέτοιο σπίτι θα φτιάξω κάποτε! Ηλιακό!» Είκοσι χρονών και κάτι. «Με μια μικρή ανεμογεννήτρια που να του παρέχει ενεργειακή αυτονομία. Πού; Στη Σέριφο βέβαια, στου Σκλαβογιάννη, πίσω απ’ την Άγια Θέκλα! Εκεί όπου αγναντεύεις το Αιγαίο παρέα με τους θεούς και πρώτο και καλύτερο τον Αίολο.» Όνειρα θερινής νυκτός ή εαρινής ηλικίας, όπως θέλεις πες τα, γρήγορα κάποιοι με προσγείωσαν: η ΔΕΗ έχει ενεργειακό μονοπώλιο, αυτά που λες δεν γίνονται. Ου, καλά, σκεφτόμουν εγώ, μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα θα δούμε… Ακόμα τριτοκοσμική θα ‘ναι η Ελλαδίτσα;
Πέρασαν τα χρόνια και η Ελλαδίτσα έπαψε, φαίνεται, να είναι τριτοκοσμική. Κι εγώ βρέθηκα στην εξόχως ειρωνική θέση να συζητώ για το νεανικό μου έρωτα σαν κάτι που απειλεί τις ισορροπίες (περιβαλλοντικές, αισθητικές και άλλες) του νησιού και της κοινωνίας του. Για δες λοιπόν, σκεφτόμουνα το Πάσχα μαθαίνοντας πως όχι μόνο η ΔΕΗ ήταν διατεθειμένη να μοιραστεί τα προνόμιά της, αλλά επιπλέον το αιολικό δυναμικό του Σκλαβογιάννη και των άλλων περιοχών αποτελούσε -σκοτεινό;- αντικείμενο του πόθου γνωστού (και για τις κάπως ιδιαίτερα προσωπικές απόψεις του σε ζητήματα χρηματιστηριακής δεοντολογίας) Έλληνα μεγαλοεπιχειρηματία, ο οποίος βεβαίως ουδεμία σχέση έχει με τη Σέριφο και τους θεούς της.
Μεγάλη κουβέντα και δύσκολη. Συνεχίζοντας την αναζήτηση ανακάλυψα πλήθος δημοσιεύσεων επί του θέματος στο ηλεκτρονικό περιοδικό eyploia, διάβασα κάποιες από αυτές και θα σταθώ στη δημοσίευση του κυρίου Σταύρου Λιβαδά, μιας που κατά πως φαίνεται εκτός από τα ίδια διλήμματα μας συνδέει επίσης (παρ’ ότι δεν τον γνωρίζω) το νησί του Περσέα. Θυμάμαι ανάλογους δικούς μου προβληματισμούς σχετικά με τον εξωφρενικό μαξιμαλισμό της επιχειρηματικής πρότασης, τη σκέψη ότι «εντάξει, να στηθούν τρεις-τέσσερις ανεμογεννήτριες για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών του νησιού αλλά δεν είναι λογικό να τροφοδοτεί η Σέριφος την Αθήνα», καθώς και την επακόλουθη-αυτονόητη απορία γιατί δεν δημιουργείται αιολικό πάρκο στη Μακρόνησο. Βεβαίως, δεν είμαι ειδικός. Πιστεύω όμως, ούτε αντιδραστικός. Αναζήτησα δημοσιεύσεις για τη Μακρόνησο οι οποίες σαφώς δεν με έπεισαν, ούτε αυτές ούτε οι αντίστοιχες για τη Γυάρο. Μπορεί να το βλέπω βιαστικά και επιφανειακά; Ίσως. Δεν καταλαβαίνω, όμως, πόσο λογικό μπορεί να είναι για κάποιον, από τη μια να ειρωνεύεται το καθεστώς των υποθαλάσσιων καλωδίων τροφοδότησης των νησιών (και το βόλεμα των κατοίκων τους περί το καθεστώς αυτό) και από την άλλη να ζητά επιπλέον καλώδια για να τροφοδοτείται κατά τον αντίστροφο τρόπο η Αθήνα.