Αρχείο για Διονύσης Σαββόπουλος

κι ύστερα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους, Διονύση;

Posted in ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις with tags on 20 Μαΐου, 2011 by trelos

Δεν με ενδιαφέρει αν υπέρ του τάχθηκε το ΛΑ.Ο.Σ. Ούτε αν οι προτάσεις του είναι ή όχι ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες. Είναι οι απόψεις ενός σημαντικού Έλληνα διανοούμενου (ενός από αυτούς που μέμφομαι ότι σιωπούν) και με ενδιαφέρουν. Αν είναι ν’ αρχίσουν να συναγωνίζονται τα μπλογκς σε φαιδρότητα τους δημοσιογραφίσκους-παπαγαλάκια των καναλιών, αν είναι να καταντήσουμε κατινίτσες και καφενόβιοι που με την πρώτη ευκαιρία βγάζουν τ’ απωθημένα ή τα κόμπλεξ τους κατά του ενός γιατί δεν τους αρέσει η κοτσίδα ή το σκουλαρίκι του και κατά του άλλου γιατί δεν τους αρέσουν τα τραγούδια του, τότε να το κλείσω το ρημάδι, τώρα.
Δεν είναι δυνατόν να διαβάζουμε τις απόψεις των «ειδημόνων», χωρίς πρόσβαση (διότι κανείς απ’ αυτούς τους κυρίους δεν θεωρεί υποχρέωσή του να λινκάρει ή ν’ απομαγνητοφωνίσει την εκπομπή) στο αντικείμενο αναφοράς τους.
Η παρακάτω διευκρινιστική επιστολή του Διονύση Σαββόπουλου, από την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»:

«Για να προλάβω περαιτέρω παρεξηγήσεις, επαναλαμβάνω ό,τι είπα στον ραδιοφωνικό μαραθώνιο της Τετάρτης, κάπως πιο συμπυκνωμένα εδώ.

Να κηρυχτεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης το Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας, διότι το εφιαλτικό πρόβλημά μας τώρα, χειρότερο απ’ την οικονομική κρίση και την αβεβαιότητα, είναι ο τρόμος των πολιτών. Οπου και να διαμένουμε, διασχίζουμε την Αθήνα δύο φορές τη μέρα για δουλειές, μετά φόβου Θεού και με κλειστά τα τζάμια. Προχθές μαχαίρωσαν τον βοηθό μου.

Μία λύση θα ήταν να μεταφερθούν οι παράνομοι μετανάστες σε μισοαφημένα νησιά ή χωριά, για να καλλιεργήσουν τη γη και να ζήσουν με τη βοήθεια του ΟΗΕ, γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε. Κι όταν επιτέλους δεήσει η Ευρώπη να σχεδιάσει κοινή πολιτική για τους μετανάστες και φύγουν οι άνθρωποι, τότε οι ιδιοκτήτες των εγκαταλελειμμένων σπιτιών σε χωριά και νησιά μας, θα ‘χουν το σπιτάκι τους συντηρημένο κι απ’ έξω κανένα αμπέλι ή χωράφι καλλιεργημένο.

Τα εξαρτημένα άτομα είναι άλλο. Πρέπει να φύγουν απ’ το κέντρο και να φιλοξενηθούν σε κέντρα απεξάρτησης -χρειαζόμαστε επειγόντως περισσότερα- μακριά απ’ τις πιάτσες, όπου να μην είναι τόσο εύκολη η πρόσβαση των εμπόρων ναρκωτικών. Διότι πρέπει να αστυνομεύονται οι έμποροι και όχι οι εξαρτημένοι, για τους οποίους πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι είναι δικά μας παιδιά.

Να καθαριστεί το Ιστορικό Κέντρο, που δεν είναι μόνο δικό μας, αλλά όλης της Ευρώπης. Εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία, το Θέατρο, η Φιλοσοφία και η ίδια η Ευρώπη. Και τώρα είναι ανθρώπινη χωματερή, κρανίου τόπος, έτσι θα το αφήσουμε; Περιμένοντας την Ευρώπη; Να καθαριστεί λοιπόν και τότε πια να κατοικηθεί με χαμηλό επιδοτούμενο ενοίκιο από νέα ζευγάρια, να ζωντανέψουμε.

Πιθανόν υπάρχουν κι άλλες, καλύτερες λύσεις απ’ αυτές που ανέφερα. Θα μ’ ενδιέφερε πολύ να τις ακούσω.

Αντ’ αυτού, ακούω έναν αντίλογο από τα blogs και από μερίδα των Μέσων Ενημέρωσης, που δεν δείχνει να ενδιαφέρεται τόσο για μια λύση, να γίνει ένας διάλογος, να βγάλουμε ένα συμπέρασμα, αλλά ενδιαφέρεται μάλλον να στήσει ένα θέαμα καβγατζίδικο, με ειρωνείες, εξυπνάδες και διαστρεβλώσεις. Πότε είπα εγώ για ξερονήσια και εξορίες; Ξερονήσι είναι τώρα το κέντρο της Αθήνας. Σε άθλια γκέτο, στοιβαγμένοι ζουν αυτοί οι δυστυχείς.

Το σχέδιο της κυβέρνησης να τους πάει σε περιφραγμένα στρατόπεδα τούς φαίνεται καλύτερο;

Μου κάνει εντύπωση αυτή η καινούργια λογοκρισία διά της διαστρεβλώσεως, γιατί είναι πολύ πιο εφιαλτική και περίπλοκη απ’ αυτές που ζήσαμε στο παρελθόν. Στοχοποιούνται πλέον άνθρωποι. Από πού προέρχεται άραγε αυτό; Προέρχεται πάλι από τον πανικό και τον φόβο αρκετών ανθρώπων δίπλα μας, που ταυτοχρόνως, όμως, δεν θέλουν να χάσουν τις ψευδαισθήσεις τους και μες στη βαθιά απογοήτευσή τους κατασκευάζουν εχθρούς.

Κι ύστερα πάλι αυτοί οι ίδιοι αναρωτιούνται: «Μα γιατί σιωπούν οι διανοούμενοι;»».

Ευχάριστα νέα, κύριε Ντι

Posted in τρελού μονόλογοι with tags , on 3 Φεβρουαρίου, 2008 by trelos

Να πω κάτι ευχάριστο ευχαρίστως! Κάτι μου τό ‘λεγε απ’ το πρωί πως από σήμερα όλα αλλάζουν τα βάσανα οι στραβοί γυαλοί και τα τοιαύτα ο ήλιος είναι εδώ ο αυριανός ο κόσμος ο καλύτερος είναι εδώ τέλος τα μισοάδεια ποτήρια τέλος τα στάσου και τα μη τα σκέψου και τα σώπα τέλος τα πες τα ευλογημένε και οι δι ασήμαντον την αφορμήν και οι μοιραίες δόσεις και τα δάκρυα και οι μωρίες όλα τέλος.

Να πω κάτι ευχάριστο επιτέλους! Εύηχα λόγια οι ποιητές ωραίες λέξεις με τα ευχάριστα ο κόσμος πες πιο εύκολα ειν αλήθεια πιο εύκολα ξυπνάει ανεβαίνει η παραγωγή μειώνονται τα λάθη τα τροχαία και η αναίδεια μία κυρία σ΄ ένα σταθμό προχθές ζητούσε απ’ τον παραγωγό κάτι ευχάριστο ματζόρε αυτός ανταποκρίθηκε ύστερα έπαιξε το πάμε σαν άλλοτε και τη Ζαϊρα γυρίσανε και τα πουλιά στο καταχείμωνο.

Κάτι ευχάριστο λοιπόν να γεμίσω μ’ αυτό τα πάρκα τις λεωφόρους και τα πεζοδρόμια ν’ αρχίσω από τούτη κιόλας τη στιγμή να σταματήσουν οι μοιχείες και τα διαζύγια κι όλες οι αδερφές που κινδυνολογούνε ν’ αλλάξει ο νόμος η βαρύτητα να πάψει να βαραίνει κι ο γέρος να μην πηγαίνει πια τουλάχιστον από πέσιμο ν’ απαγορεύονται οι λέξεις φοβάμαι ανικανότης και γαμώτο και τα θέατρα να παίζουν μόνο κωμωδίες  καθώς

τα μάτια μας θα καίγονται καθώς ο κόσμος ο παλιός μέσα στις φλόγες θα σβήνει και καθώς καπνοί θα πνίγουν τις ανάσες μας και εύχαρις ο άνεμος θα ημερεύει τις ψυχές μας τα φαύλα σαρώνοντας κι όλοι ευχάριστα θα κοιταζόμαστε μες απ’ τις άδειες κόγχες μας και μόνο το νεογέννητο που αντίς για κλάμα μπαμπά ο καινούργιος θα πει κόσμος έχει γεύση από στάχτη.