Archive for the φωνή τρελού εν τη ερήμω Category

δύο τρόποι

Posted in φωνή τρελού εν τη ερήμω, και όμως κινείται, κουβέντα να γίνεται on 11 Ιουλίου, 2012 by trelos

Έχω ξαναγράψει για την ευθύνη απέναντι στο κακό, έχω ξαναγράψει και για το στερεότυπο «δημόσιος κίνδυνος». Περιττό να επαναλαμβάνομαι, απλώς συνοψίζω:

υπάρχουν δύο τρόποι αντίδρασης απέναντι στο κακό

ο πρώτος, γνωρίζοντας ότι το κακό είναι κομμάτι του κόσμου που σε περιβάλλει, να παραμένεις σε ετοιμότητα, ν’ αφυπνίζεις όσους δεν είναι, να προστατεύεις τους ανυπεράσπιστους παρέχοντας γνώση και να το πολεμάς με τον μόνο τρόπο που υπάρχει: αντιπαραβάλλοντάς του το ΚΑΛΟ.

και ο δεύτερος, βρίσκοντας δύσκολα ή βαρετά τα παραπάνω, να απαιτείς από κάποιους άλλους να σε απαλλάξουν απ’ την ευθύνη

η εικόνα από εδώ

ΧΧΧ -πέρα από την απεργία

Posted in ποιος ασχολείται;, φωνή τρελού εν τη ερήμω, ασ' τον τρελό στην τρέλα του on 13 Μαΐου, 2010 by trelos

εντάξει, μιας που το υποσχέθηκα ας το κάνω

διότι αν ακούσω άλλη μια ότι το μοναδικό (ή το πιο δυναμικό και μπλα, μπλα) μέσο αντίστασης των εργαζομένων είναι η απεργία, μα την τρέλα μου, θα ξεράσω

ένα πράγμα που μου έχει διδάξει το σκάκι είναι ότι, αν θέλεις να πάρεις τη γαμημένη την παρτίδα, δεν βαράς ντουφεκιές από δω κι από κει αλλά καταστρώνεις ένα σχέδιο -ή, μάλλον, πολλά σχέδια-

επειδή, λοιπόν, κι εγώ ήθελα να μάθω ποιο ακριβώς είναι το σχέδιο πίσω απ’ το να κατεβαίνουμε σε 3 ή 4 εικοσιτετράωρες απεργίες κάθε μήνα, ρώτησα έναν αρχισυνδικαλιστή (δεν θα σας πω σε ποιο χώρο ανήκε, αφήνω να μαντέψετε) και έλαβα την εξής απάντηση: «και τι άλλο να κάνουμε συνάδελφε; να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια;»

απάντηση δική μου: «μα η 24ωρη δεν στεναχωρεί κανέναν, πέρα απ’ τον απεργό που χάνει χρήματα..»

απάντηση του συνδικαλιστή: «και τι θέλεις συνάδελφε; πενθήμερες επαναλαμβανόμενες, που λένε οι της πασκ για να πάνε για ψάρεμα; αυτά είναι καραγκιοζιλίκια! μπορώ εγώ να ζητήσω απ’ τους δικούς μου να χάσουν το βδομαδιάτικο;»

εννοείται ότι εγκατέλειψα οριστικά κάθε ελπίδα να μάθω το σχέδιο των απεργιών, τουλάχιστον απ’ το συγκεκριμένο άτομο (και σεβόμενος την ηλικία του και τη συνακόλουθη πιθανότητα να είναι υπερτασικός, απέφυγα να παρατηρήσω, πρώτον, ότι αγνοούσα παντελώς ότι η πασκ κατέβαζε -τουλάχιστον στην τοπική ελμε- τέτοιες προτάσεις και, δεύτερον, ότι μου έκανε κάκιστη εντύπωση ο χαρακτηρισμός «καραγκιοζιλίκι» για μια αγωνιστική θέση προερχόμενη μάλιστα απ’ τη συμπολιτευόμενη παράταξη, με τη φαιδρή αιτιολογία του..ψαρέματος -άσε που, αφού δεν θα πληρώνομαι, αυτή είναι η πιο λογική δραστηριότητα για να βρω κάτι να φάω!)

λοιπόν, για να τελειώνουμε, εναλλακτική αριθμός ένα: καταλήψεις

ανάλογα με το σχέδιο μπορεί να είναι συμβολικές (από υπουργεία και τηλεοπτικούς σταθμούς μέχρι ..πολιορκία της βουλής τη μέρα της ολομέλειας, να μην μπορεί να φύγει καμιά νεκροφόρα από μέσα) ή -αν θέλουμε να ωθήσουμε τα πράγματα στα άκρα- κανονικό μπλοκάρισμα όλων των υπηρεσιών από ομάδες εργαζομένων που απεργούν εκ περιτροπής: τις δευτέρες οι εφοριακοί, τις τρίτες οι δημοτικοί υπάλληλοι, τις τετάρτες οι δάσκαλοι κλπ, οπότε με τα ίδια χαμένα μεροκάματα (ένα τη βδομάδα) έχουμε όλο το δημόσιο μονίμως κλειστό μέχρι να χρεωκοπήσει εντελώς και να ησυχάσουμε

εναλλακτική αριθμός δύο: αγορά τηλεοπτικού χρόνου

τα ευρώπουλα που χάνουν οι εργαζόμενοι για κάθε μέρα απεργίας μετρώνται σε πολλά εκατομύρια -αν λοιπόν δεν κάνουμε την απεργία για το καθισιό (ν’ αράζουμε, δηλαδή, στην τηλεόραση ή να πηγαίνουμε βολτίτσα τώρα που καλοκαιριάζει) ας δουλεύουμε κανονικά και με τα λεφτά που θα χάναμε έτσι κι αλλιώς ας αγοράσουμε τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο, να πούμε αυτά που θέλουμε στην κοινωνία, μιας που το νούμερο ένα ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι η κοινωνική συναίνεση και ενότητα, την οποία, αν το ‘χετε πάρει είδηση κύριοι της αδεδυ, δεν διαθέτουμε

αν -βέβαια- έχουμε να πούμε κάτι περισσότερο απ’ το «να πληρώσουν οι κλέφτες» και διάφορα τέτοια (δικαιολογημένα μεν αλλά) γραφικά

να πούμε πχ πώς προτείνουμε να εξοικονομηθεί το αντίστοιχο ποσό χωρίς περικοπή του 13ου και 14ου μισθού

ή πώς προτείνουμε εμείς οι ίδιοι να γίνεται η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών (πώς αλήθεια; πειράζει που δεν έχω καταλάβει; γιατί, τόσο χοντρές πίπες όσο το «εμείς δεν δεχόμαστε την αξιολόγηση-παύλα-χειραγώγηση» δεν φαντάζομαι να περιμένετε να τις υποδεχτεί η υπόλοιπη κοινωνία, συνάδελφοι, με κάτι λιγότερο από ένα γρύλισμα του τύπου: «…πουτανίτσες!»)

εναλλακτική αριθμός τρία: μεγάλες (και, κυρίως, ευφάνταστες) συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας

όχι αυτές τις παρωχημένες του τύπου κλείνουμε δρόμους, διακόπτουμε κυκλοφορία, κουνάμε σημαίες και δίνουμε ευκαιρία σε κάποιους καταστροφολάγνους να σπάνε και να καίνε

πχ συγκέντρωση «έλα με το σπραίυ σου»: αντί να «κατεβάζουμε» τις βιτρίνες των τραπεζών, τις γεμίζουμε συνθήματα -συνθήματα μπορούμε επίσης πάνω στις πλάκες του συντάγματος ή της αριστοτέλους, στην άσφαλτο κλπ

ή, συγκέντρωση «έλα χωρίς τα ρούχα σου» (μη φοβάστε συντρόφισες -και να σας πιάσουν και λίγο το κωλαράκι μες στο μπούγιο, αποκλείεται να είναι τόσο δυσάρεστο όσο το «χέρι» του παπακωνσταντίνου…κι εσείς φίλοι συναγωνιστές θα προσέχετε βέβαια να μη σκύβετε -αλλά και να σας τον «σφίξει» κανένας από πίσω, αποκλείεται να πονέσει τόσο όσο το σφίξιμο του ΔΝΤ)

τέλος, η σημαντικότερη (και ουδόλως…εναλλακτική, αλλά επιβεβλημένη): η ψήφος, καλοί μου φίλοι, η ψήφος… (μήπως δεν ακούστηκα;) …Η ΨΗΦΟΣ!

κύριε αρχισυνδικαλιστά, που θα με στέλνεις για λόγους φιλότιμου να απεργώ και να σφίγγω διπλά το ζωνάρι κι ύστερα εσύ θα ψηφίσεις μία από τα ίδια…πάνω και πέρα από οποιαδήποτε απεργία: Η ΨΗΦΟΣ

αυτά, έτσι πρόχειρα, και συγχωρείστε μου κάποια γλωσσικά ολισθήματα (μόνο τ’ αγαπημένα μουνάκια παρέλειψα, αλλά…καλή είναι κι αυτή η παρένθεση): τόσον κόπο έκανα, να ελπίζω τουλάχιστον ότι μπορεί να το διαβάσει κάποιος απ’ αυτούς που κυρίως αφορά, έστω κι από λάθος στην αναζήτηση 😉

αίσχος! αυτή πάλι πού κολλάει;

δεν μπορώ άλλο, θανάση!

Posted in φωνή τρελού εν τη ερήμω, η ζωή στη σκακιέρα with tags on 17 Μαρτίου, 2009 by trelos

Η πρώτη φορά που είδα το Θανάση Παπακωνσταντίνου ζωντανά ήταν στα παλιά νταμάρια της Πετρούπολης, παρέα με το Μάλαμα και τον Αγγελάκα, σε συναυλία αλληλεγγύης προς τους Ζαπατίστας και τα χωριά της Τσιάπας, το 2003.

Στην είσοδο, χαμός από νεαρόκοσμο στα μαύρα. Ε, καλά, σκέφτηκα, αντιεξουσιαστές και ροκάδες, ούτε που θα τον ξέρουν το Λαρισαίο.
Μέγα λάθος, φυσικά, το οποίο διορθώθηκε άμα τη ενάρξη της συναυλίας. Αγάπη στο Γιάννη, αγάπη στο Σωκράτη, σεισμός στο Θανάση. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Ένα θέατρο να τραγουδά «μια νύχτα  θα ‘ρθει από μακριά, αμάν, αμάν..» Πού κυκλοφορούσαν όλοι αυτοί τον υπόλοιπο χρόνο;

Χαιρόμουν να φαντάζομαι τους ξερόλες των εταιριών και των μίντια να σκίζουν τα «πτυχία» τους: «πού; στη Λάρισα; και τραγουδά ο ίδιος; χα, χα, ερωτικοί στίχοι θεωρούνται αυτοί; άκλαυτος θα πάει ο μάγκας…»

Δυο χρόνια αργότερα, μέσα στο πιο σκοτεινό καλοκαίρι, ψάχνοντας σανίδα στα κύματα, τον βρήκα ξανά, με τον καθαρτήριο λόγο και τη μπουζουκομάνα του, παρέα με τη Μάρθα Φριτζήλα και μια παρέα υπέροχων μουσικών να τραγουδά «πότε αλύγιστος και πότε χάρτινος, από τα θαύματα του κόσμου εξαρτημένος» και να μου κλείνει το μάτι. Μάγκας, πραγματικός. Ό,τι πιο κοντινό σε Διόνυσο ή σε… Διονύση. (Και ακριβώς απ’ τις κοινές περυσινές εμφανίσεις τους είναι ο «Πεχλιβάνης» στο βιντεάκι.)

Κι ένα τραγουδάκι ακόμα. Αφιερωμένο σ’ όλους τους δυνατούς άντρες και ειδικότερα

στους παλληκαράδες που έδωσαν μαθήματα δημοκρατίας στην Κωνσταντίνα Kούνεβα

στον μεγαλοεπιχειρηματία απ’ το χώρο της εκπαίδευσης που πληρώνει μπράβους να χτυπούν τον εραστή της πρώην γυναίκας του

στο Σωκράτη Κόκκαλη

Θανάσης Παπακωνσταντίνου, καντηλανάφτης

ο τίτλος της ανάρτησης από συναυλία, «ατάκα» ανώνυμου φαν
(πρόκειται, φυσικά, για το γνωστό στίχο απ’ το τραγούδι των Τζίμη Πανούση-Γρηγόρη Ψαριανού, Οι εκλογές)