Archive for the τρελού μονόλογοι Category

το πουλάκι τσίου

Posted in τρελού μονόλογοι, ασ' τον τρελό στην τρέλα του, κουβέντα να γίνεται on 18 Νοέμβριος, 2012 by trelos

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

 

οι κοτούλες κο-κο-κο, το πουλάκι τσίου

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

 

πήρα νέο i-pad, τι ωραίο i-pad!

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

 

να και ο Σουλεϊμάν

ο Σουλεϊμάν κι-κι-ρί κο

η Σιλά κου-κου-ρου κου

οι κοτούλες κο-κο-κο

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

 

ήρθαν και τα νέα μέτρα, πώς πονούν τα νέα μέτρα

τα νέα μέτρα αχ και βαχ, οι κοτούλες κο-κο-κο

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

 

η στρουθοκάμηλός μας σκύβει, τι ωραία που τον δείχνει!

κι έχει και ποπό! ποπό!

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

 

να και τα χρυσά αυγουλάκια, θα γεννήσουνε φιδάκια

τα φιδάκια δεν δαγκώνουν!

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

 

όμως να κι ο ανεργάκος, τρώει μια φορά στο τόσο

η στρουθοκάμηλος πο-πο!

τα χρυσαύγουλα κρακ-κρακ

οι κοτούλες κο-κο-κο

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

το πουλάκι τσίου, το πουλάκι τσίου

 

ο πλανήτης κινδυνεύει, ποιος τον χέζει τον πλανήτη!

κάνει μία βρουμ! κάνει δύο μπουμ!

το πουλάκι ΑΟΥΤΣ!

έγκαυλος βίος

Posted in τρελού μονόλογοι on 5 Αύγουστος, 2010 by trelos

αυτή, ναι, τη μεγάλη, όχι την ίον, τη λάκτα θέλω, την άλλη την τσάντα, με το θείο Ντόναλντ, αυτή ναι, όμως θέλω και την ίον, όχι την αμυγδάλου, την άλλη, και μια γατούλα, η άλλη τσάντα ήταν ωραιότερη, μια γατούλα σαν της Κατερίνας, θέλω την Κατερίνα, θέλω την Τασούλα, αυτή με τα μεγάλα κοτσίδια, θέλω Αρχιτεκτονική, τη Δέσποινα, την ταβέρνα πλάι στο κύμα, την Ξένια, την Πανάθα, αυτή με τα μεγάλα βυζιά, την εξ-ελ-αρ, τη ζεντ τρία την κάμπριο, την Κάτια, την υπάλληλο του ΟΑΕΔ, την πεντακοσάρα την άπαιχτη, την ταμία του σούπερ-μάρκετ, την ΑΕΚάρα, τη Φιλοσοφική, την κόκκινη παραλία, τη ροζ παραλία, την Πράγα, τη Ρώμη, τη μενεξεδιά παραλία, την Αφροδίτη της Μήλου (ή μη της Κιμώλου), τη Βαγγελίτσα του μανάβη, την πουτανίτσα που μ’ ανάβει, τη βασίλισσα του Σαβά, αυτή με το κεράσι, αυτή με το κακάο 60%, τη Μόνικα Μπελούτσι, τη γκόμενα με το καρέ και το κίτρινο παρεό που έψαχνε το σανδάλι της πέρσι στην ελαφόνησο, αυτή με το κακάο 99,73%, τη Χίλαρυ Κλίντον, την 25η Μαρτίου, τη χορωδία της μονής των Ουρσουλινών, τη Γεωργία Σάνδη, την σλοβακική υπηκοότητα, τη φοιτήτρια του τρίτου ορόφου, τον φοιτητή του τρίτου φύλου, την Αλέκα Παπαρήγα, τη σημαία της Βενεζουέλας, τη γυναίκα του φοροτεχνικού, τον εραστή της κομμώτριας, την ερωμένη του Γάλλου υπολοχαγού, τη γυναίκα σου, την κουνιάδα του Ισπανού ανθυπαστυνόμου, τη Μάγια τη μέλισσα, την εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων, τη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ, τη σιωπή των αμνών, τη σιωπή γενικώς, τη γαμημένη μου τη νιότη…


last night i dreamed

Posted in τρελού μονόλογοι with tags on 12 Μαΐου, 2008 by trelos

Μερικές φορές νομίζεις δυο μάτια πως ανοίγουν μέσα σου. Ξαφνιάζεσαι
ανακαλύπτοντας ότι δεν είσαι μόνος. Κάπου εκεί, τόσο κοντά, δίπλα σου, υπάρχει ένας κόσμος που πάλλεται, ένας κόσμος μαγικός, γεμάτος αισθήματα. Πίσω από μια κλειστή πόρτα κάποιος -γιατί; ίσως! τι; όπως εσύ!- περιμένει. Μια καλημέρα ένα πού πονάς ή ένα σ’ αγαπώ…. ίσως -όπως εσύ!- δεν ξέρει ακριβώς. Ίσως περιμένει απλώς ν’ ανοίξεις την πόρτα.

Κι εσύ σκιρτάς και φοβάσαι και μ’ όλη αυτή την ενοχή που σού ‘χουν φορτώσει στους ώμους, σαν άγαλμα μένεις ανήμπορος να κινηθείς. Τι περιμένεις; Γιατί αυτή η πόρτα είναι ακόμα κλειστή; -και πού είναι το χερούλι; -μην αργείς, χτύπα! -κι αν τρομάξει; -μπορεί να είναι απ’ την άλλη μεριά, κουνήσου, κάνε κάτι, μια ανάσα δίπλα στην ανάσα σου, πες να σταθεί, πες δεν ξέρεις πώς ν’ ανοίξεις, πες να μη φοβάται, δεν ζητάς, δεν διεκδικείς, δεν απαιτείς τίποτα -πες ό,τι θες, μόνο μίλα!

Ύστερα -πολύ αργά- τα βήματα απομακρύνονται κι εσύ πάλι μόνος θρηνείς έναν κόσμο άγνωστο, μαγικό, αμετάκλητα χαμένο.

The Smiths , Last Night I Dreamed That Somebody Loved Me

συγκάτοικοι στην τρέλα

Posted in τρελού μονόλογοι with tags , , on 2 Μαΐου, 2008 by trelos

Περπατούσαμε χωρίς να γνωρίζουμε πως είμαστε ήδη νεκροί. Καθημερινά ο Χάρος μας χάιδευε τ’ αποτέτοια κι εμείς του βάζαμε κωλοδάχτυλο.

Από μπροστά μας θέριζε ο εχθρός –από πίσω μας τον φορούσαν πραιτοριανοί και καρακόλια. Γιατί πολεμούσαμε, κανείς δε θυμόταν να πει. Στο Μαραθώνα μας πετσόκοβαν οι Έλληνες, στα βουνά της Ασίας οι Τσέτες. Σκυλοπνιγήκαμε στο Αρτεμίσιο, μας πήρε ο διάολος στο Τραφάλγκαρ. Τι δουλειά είχαμε στα υψίπεδα του Περού, τι γυρεύαμε στη Μαντζουρία; Μέσα στις ζούγκλες αφανιστήκαμε του Βιετνάμ, πάνω στου Αφγανιστάν τα κατσάβραχα αφήσαμε τα κόκαλά μας.

Ορδές φανατισμένων νεκροφιλικών, ποτισμένων αφιόνι και νοθευμένο χασίσι, συντάγματα της συφοράς και του ολέθρου, χαμένα κορμιά, χαμένοι άνθρωποι. Δυο μέτρα γης ο καθένας, κάποτε ούτε καν αυτό. Κομματιασμένα, ακρωτηριασμένα, σκυλεμένα σώματα, τροφή σε κοράκια, ύαινες, βρικόλακες της ιστορίας. Κάποιοι από μας για ιδανικά. Οι τυχερότεροι.

Αντώνης Βαρδής -Κώστας Τριπολίτης -Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

συγκάτοικοι στην τρέλα

φίλα με

Posted in τρελού μονόλογοι with tags , , on 29 Φεβρουαρίου, 2008 by trelos

rabi-khan-the-kiss.jpg 

 Στο διπλανό μας τραπέζι κάθεται ένα νεαρό ζευγάρι. Ανάμεσά τους δεν χωρά να καθίσει ανορεξικό μοντέλο. Κάθε τόσο εκείνος σκύβει και τη φιλάει. Τους βλέπεις; Δεν είναι σχολιαρόπαιδα, δεν είναι 14 Φλεβάρη. Απλώς χαίρονται ο ένας τον άλλο χωρίς να ντρέπονται. 

Στο μπαρ δυο αγόρια φιλιούνται. Αυτούς δεν τους βλέπεις, είναι στην πλάτη σου. Μη γυρίσεις, δες τους στα μάτια μου. Δεν είναι γκέι το μαγαζί, αλλά δεν τους νοιάζει. Το φιλί τους δεν διαφέρει απ’ το δικό μας: στον ήχο του, στη γεύση του, στην οσμή του η ζωή ανοίγει την πόρτα της. 

Γι’ αυτό σου λέω, φίλα με, εδώ, μπροστά στον κόσμο. Μήπως δεν είναι αρκετός, μήπως καλύτερα στο Σύνταγμα, μεσημέρι μπροστά στη Βουλή (όχι, όχι μέσα, οι παρόντες θα ‘ναι πιο λίγοι κι από δω) ή μήπως στο δρόμο, Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου -στο μέσον της διάβασης, καθώς θ’ ανοίγει το φανάρι στ’ αυτοκίνητα; Ή μήπως στην εφορία, στο Ίκα, στα γκισέ των ΕΛΤΑ; Φίλα με σαν άγγελος, φίλα με όπως αν ήμαστε τώρα στο κρεβάτι. Φίλα με μ’ εκείνο το παλιό σου πάθος, βάλε τη γλώσσα σου στο στόμα μου κι απάγγειλέ μου Μαγιακόβσκι από μέσα. Ίσως από κει, ανάμεσα στα εξηντατόσα δόντια που τερετίζουν το μαρς του ανυπόκριτου οίστρου μας, ίσως εκεί, ίσως έτσι αρχίσει η επανάσταση.

The Beatles – besame mucho

Αναστασία Μουτσάτσου – φίλα με

       
η εικόνα (Rabi-Khan, The Kiss) από εδώ

 

Ευχάριστα νέα, κύριε Ντι

Posted in τρελού μονόλογοι with tags , on 3 Φεβρουαρίου, 2008 by trelos

Να πω κάτι ευχάριστο ευχαρίστως! Κάτι μου τό ‘λεγε απ’ το πρωί πως από σήμερα όλα αλλάζουν τα βάσανα οι στραβοί γυαλοί και τα τοιαύτα ο ήλιος είναι εδώ ο αυριανός ο κόσμος ο καλύτερος είναι εδώ τέλος τα μισοάδεια ποτήρια τέλος τα στάσου και τα μη τα σκέψου και τα σώπα τέλος τα πες τα ευλογημένε και οι δι ασήμαντον την αφορμήν και οι μοιραίες δόσεις και τα δάκρυα και οι μωρίες όλα τέλος.

Να πω κάτι ευχάριστο επιτέλους! Εύηχα λόγια οι ποιητές ωραίες λέξεις με τα ευχάριστα ο κόσμος πες πιο εύκολα ειν αλήθεια πιο εύκολα ξυπνάει ανεβαίνει η παραγωγή μειώνονται τα λάθη τα τροχαία και η αναίδεια μία κυρία σ΄ ένα σταθμό προχθές ζητούσε απ’ τον παραγωγό κάτι ευχάριστο ματζόρε αυτός ανταποκρίθηκε ύστερα έπαιξε το πάμε σαν άλλοτε και τη Ζαϊρα γυρίσανε και τα πουλιά στο καταχείμωνο.

Κάτι ευχάριστο λοιπόν να γεμίσω μ’ αυτό τα πάρκα τις λεωφόρους και τα πεζοδρόμια ν’ αρχίσω από τούτη κιόλας τη στιγμή να σταματήσουν οι μοιχείες και τα διαζύγια κι όλες οι αδερφές που κινδυνολογούνε ν’ αλλάξει ο νόμος η βαρύτητα να πάψει να βαραίνει κι ο γέρος να μην πηγαίνει πια τουλάχιστον από πέσιμο ν’ απαγορεύονται οι λέξεις φοβάμαι ανικανότης και γαμώτο και τα θέατρα να παίζουν μόνο κωμωδίες  καθώς

τα μάτια μας θα καίγονται καθώς ο κόσμος ο παλιός μέσα στις φλόγες θα σβήνει και καθώς καπνοί θα πνίγουν τις ανάσες μας και εύχαρις ο άνεμος θα ημερεύει τις ψυχές μας τα φαύλα σαρώνοντας κι όλοι ευχάριστα θα κοιταζόμαστε μες απ’ τις άδειες κόγχες μας και μόνο το νεογέννητο που αντίς για κλάμα μπαμπά ο καινούργιος θα πει κόσμος έχει γεύση από στάχτη.

Τι είναι ο άνθρωπος

Posted in τρελού μονόλογοι, Τα μεγάλα ερωτήματα on 6 Ιανουαρίου, 2008 by trelos

vitrouvios.jpg

 Έλλογο ον, κατά τον Αριστοτέλη, κοινωνικό ζώο κατά τον Σπινόζα.

Το σπουδαιότερο δημιούργημα κατά τον Έντισον, το αθλιότερο των πλασμάτων, κατά τον Όμηρο.

Για τον Νίτσε, ένα τεντωμένο σκοινί ανάμεσα στο ζώο και τον Υπεράνθρωπο.

Ένα σκεπτόμενο καλάμι για τον Πασκάλ.

Ο Σαίξπηρ τον παρομοίαζε με το Θεό. 

Ο Διογένης έψαχνε γι’ αυτόν μια ζωή.

Κάπου εδώ δημιουργείται ένα κενό: η συνεισφορά της αφεντιάς μου, αυτή που θα μου χαρίσει μια θέση ανάμεσα στα μεγάλα πνεύματα (ή έστω μια θέση στον πάγκο).

-κρακ–κρακ-

-εισπνοή-                                                                                             

                                                                 -εκπνοή-        

                                                                                                                                  Φύγαμε!

    Άνθρωπος εστί ον αντιφατικόν και αυτοαναιρούμενον.

    (Και ελπίζω οι εξηγήσεις που ακολουθούν να είναι αρκετά αντιφατικές και αυτοαναιρούμενες ώστε να το επιβεβαιώσουν.)

    Υπάρχει μία ευρέως διαδεδομένη άποψη που υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος είναι το μοναδικό γνωστό ον με το χάρισμα (;) της συνείδησης. Συνείδηση της προσωρινής του ύπαρξης και της προσπάθειάς του να βάλει «τάξη στο χάος». Δυστυχώς γι’ αυτόν και για όλο το υπόλοιπο σύμπαν, τα αποτελέσματα δεν φαίνονται να τον δικαιώνουν. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του τρελού, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

    Ο άνθρωπος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της τάξης σ’ ολόκληρο το ζωικό βασίλειο, πόσο μάλλον σε σύγκριση με τα φυτά και τα ορυκτά. Καλλιεργεί διαμέσου των αιώνων τη χαριτωμένη συνήθεια να ξεπατώνει ο,τιδήποτε καλόγουστο και συγυρισμένο δημιουργεί η φύση, για να το αντικαταστήσει με κάτι ασουλούπωτο και γελοίο.

    Καμώνεται τον καλλιτέχνη και δημιουργεί «αθάνατα έργα». Πολύ λίγο φαίνεται να υποψιάζεται ότι τα αθάνατα έργα της φύσης προϋπήρχαν της δικής του βλάσφημης επέμβασης και θα παραμείνουν τέτοια, σε πείσμα της καταστροφικής του μανίας.

    Παριστάνει τον αρχιτέκτονα: σκάβει τη γη, ξεπατώνει τα δάση, καταστρέφει τη δομή των αρχέγονων υλικών, για να κατασκευάσει μ’ αυτά μια καινούργια, αποκύημα ζωηρότατης φαντασίας  την οποία οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε. Μια νέα δομή την οποία θα καταστρέψει ο ίδιος λίγα χρόνια αργότερα με μεθόδους που ελάχιστα διαφέρουν (και μόνον ως προς την τεχνική) απ’ αυτές που χρησιμοποιούν τα θηρία της ζούγκλας όταν πεινάνε.

    Υποδύεται το φιλόσοφο. Αγωνίζεται φιλότιμα να εξασφαλίσει την τάξη και την εύρυθμη λειτουργία της παραγωγικής του μηχανής, οργανώνοντας τις κοινωνίες του με βάση κάποια κατ’ ευφημισμό «συστήματα», τα οποία το μόνο που εξασφαλίζουν, τελικά, είναι η δυσαρέσκεια των πάντων. Υπάρχουν πολλά τέτοια συστήματα, περίπου ένα για κάθε γεωγραφική ομάδα. Η μανιχαϊστική του ιδεοληψία, ωστόσο, τον οδηγεί να τα κατατάσσει σε δύο μεγάλες κατηγορίες, το «καπιταλιστικό» και το «σοσιαλιστικό».

    Το καπιταλιστικό σύστημα, σε γενικές γραμμές, δέχεται ότι ο άνθρωπος δεν έχει επί της ουσίας κανένα λόγο να προσπαθεί να διαφέρει από τα άλλα ζώα σε κάτι, πέραν της πεποιθήσεως ότι μπορεί να βελτιώσει κάποτε τη ζωή του με τη βοήθεια κάποιων μαγικών χαρτιων, στο κυνήγι των οποίων σπαταλά το μεγαλύτερο μέρος της, ώσπου να καταλάβει το μέγεθος της ανοησίας του κι έτσι να τον θεωρούν οι νεώτεροι «σοφό γέροντα» (χωρίς, όμως, να βιάζονται να του μοιάσουν).

    Το σοσιαλιστικό σύστημα από την άλλη, υποτίθεται ότι προσβλέπει στην ισότητα όλων των ανθρώπων, τουλάχιστον από παραγωγικής και κοινωνικής πλευράς. (Τώρα τι σημαίνει «ισότητα» και τι ακριβώς είναι η κοινωνική πλευρά της, είναι δυο ζητήματα που προτιμώ να παρακάμψω, καθότι απαιτούν χώρο και χρόνο  που μπορούμε να αξιοποιήσουμε καλύτερα αερολογώντας.) Το γεγονός είναι πως γι αυτήν την ιδέα γράφτηκαν και ειπώθηκαν περισσότερα ίσως από οποιαδήποτε άλλη, με μοναδική εξαίρεση τις ιδέες κάποιου εμπνευσμένου μισότρελου (παναπεί: μακρινού συγγενή), ο οποίος έζησε πριν κάτι χιλιάδες χρόνια αλλά θεωρείται πάντα επίκαιρος.

    Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο άνθρωπος αυτός υποστήριξε με πάθος ιδέες όπως «αγάπη προς τον συνάνθρωπο», «συμφιλίωση», «ταπεινότητα» και άλλες παρεμφερείς, για χάρη και στο όνομα των οποίων έγιναν σφαγές, εκτελέσεις, βασανισμοί, εμπρησμοί, λεηλασίες, ξυλοδαρμοί, ισοπεδώθηκαν χωριά και πολιτείες ολόκληρες, έγιναν πραξικοπήματα και επαναστάσεις, μεταρρυθμίσεις και αποσχίσεις, εμφύλιοι πόλεμοι και καταρρεύσεις, παλινορθώσεις και επανορθώσεις και ηρωισμοί και δολοφονίες και αποκαταστάσεις και παλινωδίες κάθε λογής. Και έγιναν βιασμοί και αντεκδικήσεις και ευνουχισμοί και άλλες πράξεις απολύτως αναμενόμενες για το γνώστη της ψυχοσύνθεσης αυτού του φανατισμένου θηρίου. 

    Είναι για να τον λυπάσαι τον καημένο. Αδιόρθωτος γκαφατζής, έχει συνήθως για αφετηρία του τις καλύτερες των προθέσεων. Περνάει το ένα τρίτο της ζωής του κάνοντας πράγματα που δεν μπορεί να αιτιολογήσει και που τα βαφτίζει «εργασία». Αν σκεφτεί κανείς ότι άλλο ένα τρίτο το περνά μην κάνοντας τίποτα, μπορεί εύκολα να καταλάβει γιατί το υπόλοιπο που απομένει το περνά βασανιζόμενος από ερωτήματα του τύπου «να ζει κανείς ή να μη ζει», ερωτήματα στα οποία απαντά κάποτε με τρόπο ακραία αποτελεσματικό.

    Ξέρω, φίλε αναγνώστη, πως όλ’ αυτά τα βρίσκεις ήδη αρκετά θλιβερά. Πιθανότατα δε, αναρωτιέσαι «τι με νοιάζει εμένα τι κάνει αυτός ο τύπος;» Πίστεψέ με, βρίσκω αυτό το πλάσμα εξίσου ανάξιο λόγου και βαρετό όσο κι εσύ κι ωστόσο έχει έναν τέτοιο τρόπο να σε προκαλεί που είναι αδύνατο να το αγνοήσεις. Θέλω δεν θέλω, ανακαλύπτω  μετά από λίγο τον εαυτό μου να μιλάει γι’ αυτόν, να φωνάζει, να βρίζει, να χλευάζει κι όταν κάποια στιγμή καταλαβαίνω πως έχω ξεπεράσει τα όρια, είναι πλέον αργά: η ψυχική μου ηρεμία έχει πετάξει και, το χειρότερο, το πιο εξευτελιστικό απ’ όλα, είναι που συνειδητοποιώ πως έχω γίνει ένα μ’ αυτόν που περιφρονώ.