Archive for the τρελού διάλογοι Category

λύκε, λύκε είσαι εδώ;

Posted in τρελού διάλογοι on 31 Μαρτίου, 2009 by trelos

Πού πας μικρή μου;
Ω!
Σε τρόμαξα; Με συγχωρείς. Τι κουκλί ειν’ αυτό!
Δεν με τρομάξατε κύριε Λύκε.. Με ξαφνιάσατε μόνο.
Τι κάνεις εδώ μόνη σου στο δάσος; Δεν θα έπρεπε να είσαι στο σχολείο;
Εε.. δεν έχουμε σχολείο και η μαμά μου με στέλνει να..ουπς!
Τι έπαθες;
Τίποτα! Δηλαδή, ωχ, μού ‘ρθε φτέρνισμα.. Κρατώ λίγο τη μύτη και θα μου περάσει.
Μπα; Τη μύτη;
Ναι, είναι αλλεργικό, απ’ την άνοιξη.
Και ήρθες μέσα στο δάσος;
Είπα να μαζέψω λίγα λουλούδια, να, εδώ στο ξέφωτο.. Για την καημένη τη γιαγιά μου.
Γιατί καημένη;
Είναι λίγο άρρωστη.. α, τι ωραίες μαργαρίτες!
Αμάν!
Τι έγινε;
Τίποτα.. θα σκύψει κι άλλο; Και.. πώς σε λένε μικρή μου;
Ερασμία.
Ερασμία; Τι όνομα ειν΄αυτό; Έτσι σε φωνάζουν;
Ε, ναι, έτσι. Η μάνα μου, μερικές φορές, με φωνάζει και σκουφίτσα. Νομίζει πως είμαι ακόμα μωρό.
Και τι μωρό!
Τι είπατε;
Λέω πως είσαι πολύ χαριτωμένη, φτου σου!
Ευχαριστώ! Νομίζω πως μάζεψα αρκετές.

Τι κοιτάτε; Τη μύτη μου; Έχει πρηστεί λίγο απ’ την αλλεργία. Ωχ, πρέπει να φύγω, η γιαγιά μου θα περιμένει..
Καλέ, τι λίγο, αυτή έχει γίνει τούμπανο. Σαν και την άλλη ..που, ευτυχώς, δεν φαίνεται..
Δεν είναι τίποτα, πάντα ξεφουσκώνει μετά. Εσείς πού πάτε από δω;
Εε.. ανησυχώ για σένα παιδί μου. Να σε συνοδέψω μέχρι παρακάτω.
Είστε πολύ καλός, όμως δε χρειάζεται. Να, βλέπετε εκεί στην άκρη του δάσους; Αυτό είναι το σπίτι της γιαγιάς μου. Πάω γιατί με περιμένει.
Σκουφίτσα!
Τι;
Η μύτη σου.. Μεγάλωσε κι άλλο.
Ωχ! γαμώτο..
Πώς θα σε δει η γιαγιά σου έτσι, θα τρομάξει! Περίμενε.. σκουφίτσα, πού πας, γιατί τρέχεις;


Τι παράξενο κορίτσι, άφησε και την πόρτα ανοικτή.. Σκουφίτσα, ε σκουφίτσα!
Σσστ, καλέ, τι φωνάζεις; Έλα μέσα.
Η γιαγιά σου;
Ποια γιαγιά μου; Είναι ανήμπορη και μένει σπίτι μας, στην πόλη. Εδώ δίνω ραντεβού με το φίλο μου.
Το ..φίλο σου; Τόσο μικρή;
Μικρό ειν’ το μάτι σου. Δηλαδή.. όχι και τόσο μικρό, έτσι που με κοιτάζεις..
Μου έλεγες ψέματα!
Και λοιπόν; Έπαθες τίποτα; Εγώ την πλήρωσα. Δες τη μύτη μου! Πώς θα με δει ο άλλος έτσι;
Ε, βέβαια.. Τι κάνεις τώρα;
Κόβω τις φλέβες μου.. δεν βλέπεις τι κάνω; Του στέλνω πως είμαι άρρωστη να μην έρθει.
Α.. σωστά. Πώς δεν το σκέφτηκα;
Μην ειρωνεύεσαι. Ευτυχώς που η μύτη μου δεν μεγαλώνει όταν γράφω ψέματα.
Δηλαδή, θα μπορούσε να μεγαλώσει κι άλλο;
Φυσικά! Μια φορά είχε γίνει σα μελιτζάνα, πού να βγω απ’ το σπίτι!
Καημενούλα..
Μπα, μου άξιζε. Είπα της μάνας μου ότι πήγα με δυο μαύρους, για να φρικάρει. Με είχε κλειδώσει απέξω
Πήγες; Τι εννοείς πήγες; Να..
Ν’ αγοράσω σιντί. Μην κάνεις το βλάκα. Να σου πω.. Δεν θα φύγεις, έτσι;
Ε..
Ωραία, γιατί αγριεύομαι μόνη μου και θέλω να κάνω ένα μπάνιο. Χαλαρώνει και πέφτει, η μύτη εννοώ.. Μη φύγεις ε, είμαι πολύ φοβιτσιάρα.. Αφήνω και την πόρτα του μπάνιου μισάνοιχτη.
Την.. ω, θεέ μου..

Τι λέει πάλι, δεν ακούω. Σ’ εμένα μιλάς, σκουφίτσα;

Πού ν’ ακούσω με το νερό που τρέχει.. Περίμενε, έρχομαι ..και μη εισενέγκεις ημάς..

kokkinocchioskoufitsa

..χαίρεσαι; ..που γνωριστήκαμε;
τι γλυκό κωλαρ..κοριτσάκι!
Κι εγώ, μάτια μου χαίρομαι.. τι λες; Τι δεν έχεις ακόμα;


..φάει;


Δεν έχει φάει με λύκο;


προσφορά γνωριμίας

Posted in τρελού διάλογοι on 2 Δεκέμβριος, 2008 by trelos

haris

Ε, τρελέ..
Ποιος είναι;
Αυτός που φαντάζεσαι.
Με βρίσκεις απροετοίμαστο. Μια στιγμή να βάλω πυτζάμες.
Δεν είμαι ο Χάρος, ανόητε. Δεν ήλθα να πάρω, αλλά να δώσω.

Έχασες τη μιλιά σου;
Απ’ τη συγκίνηση. Πίστευα πως δεν υπάρχεις.
Ε, να που έσφαλλες! Τώρα τι έχεις να πεις;
Δέχομαι.
Τι δέχεσαι;
Την αιώνια νεότητα.
Την ποία;
Αυτήν δεν ήλθες να μου πουλήσεις; Με αντάλλαγμα την ψυχή μου. Λοιπόν, δέχομαι. Χωρίς παζάρια. Σαν έτοιμος από καιρό. Τώρα, με συγχωρείς..
Τι λέγεις, βλάσφημε; Για ποιον με περνάς;
Ε, καλά, με τόσο φως.. Γιατί να σβήνετε κεράκια, όταν μπορείτε να έχετε απεριόριστη φλόγα με το ίδιο πάγιο; Έχω δει διαφήμιση.
Πάψε ασεβή. Αυτά τα πουλάν οι αγύρτες. Εγώ δίνω υποσχέσεις που τηρώ.
Και τι λένε οι υποσχέσεις σου δηλαδή;
Ηρεμία..
Μπα;
Γαλήνη..
Τι λες;
Ήσυχη συνείδηση.
Τώρα, μάλιστα. Ήσυχη από τι;
Από την υπαρξιακή αγωνία. Τον τρόμο που γεννά η ελεύθερη βούληση. Τα αναπάντητα μεταφυσικά ερωτήματα.. Ανασφάλεια, τέλος! Θα ‘χεις δει τη διαφήμιση..
Δικό σου είναι το σλόγκαν;
Καλό;
Δεν λες τίποτα. Να το κατοχυρώσεις να μην σου το κλέψουν.
Είσαι αλαζών και είρων.
Χεσμένος είμαι..
Το γνωρίζω. Κρύβεσαι πίσω από χυδαίους αστεϊσμούς και κομπορρημοσύνες, ενώ η ψυχή σου στο βάθος είναι ταπεινή. Γι αυτό έλαβες τη Χάρη.
Αυτήν την δέχομαι. Να ‘σαι καλά. Τι οφείλω;
Είσαι αδιόρθωτος..
Έχεις δίκιο. Με συγχωρείς.
Είναι προσφορά γνωριμίας. Χωρίς συνδρομή για τον πρώτο χρόνο.
Ωραία, τα ξαναλέμε του χρόνου λοιπόν.
Με διώχνεις, τρελέ;
Ο.. όχι βέβαια. Απλώς να.. φαντάστηκα.. νόμιζα πως μόνον η ψυχή μου σε ενδιέφερε..
Γι αυτό ακριβώς με ενδιέφερε. Επειδή εσύ είσαι δύσκολος. Ενώ οι άλλοι μου γίνονται και φόρτωμα. Κάτσε εδώ.. πού θα πας μες στη νύχτα.. Ξέρεις.
Ξέρω.
Λοιπόν;
Τι λοιπόν;
Δεν θέλεις να πεις κάτι; Να ρωτήσεις, έστω.
Τι να ρωτήσω;
Αυτά που ρωτάνε όλοι. Αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον, αν υπάρχει αλλού ζωή στο σύμπαν..
Προτιμώ να βρω τις απαντήσεις μόνος μου.
Αυτό είναι αδύνατον.
Το αδύνατο δεν υπάρχει.
Τρελέ, πρόσεχε. Η υπομονή έχει όρια.
Ούτε και τέτοια υπάρχουν.

ο Ρωμαίος τρελάθηκε

Posted in τρελού διάλογοι with tags on 15 Μαρτίου, 2008 by trelos


Ρομέο, μ’ αγαπάς;

Τι ερώτηση είναι αυτή;
Ερώτηση.
Δεν στο λένε τα μάτια μου, που ξαστερώνουν όταν σε κοιτώ και συννεφιάζουν όταν κοιτάς το ρολόι και λες θα φύγεις; Δεν στο λένε τα χείλη μου, όταν ματώνουν πάνω στα δικά σου;
Μου το λένε. Και τα μάτια σου και τα χείλη σου και τα υπέροχα λόγια που μου ψιθυρίζεις.. Είσαι ποιητής Ρομέο! -έλα, μην κοκκινίζεις.
Κοκκινίζω από την έξαψη, να πιάσε την καρδιά μου.
Παναγιά των ξελογιασμένων! Πώς κάνει έτσι μωρό μου, για μένα χτυπάει έτσι σαν τρελή; Α-πίστευτο..!
Βλέπεις, που αμφιβάλεις;
Δεν αμφιβάλω, αγόρι μου, δεν είναι αυτό.
Τότε τι είναι, πες μου!
Να, μωρό μου, τόσον καιρό που, να εδώ, που με ξεμοναχιάζεις..
Είναι η δεύτερη φορά.
Τι;
Που σε ..ξεμοναχιάζω. Η δεύτερη φορά είναι. Κι άλλες δυο που ήμασταν με κόσμο, τέσσερις.
Αγόρι μου, ποιες.. Καλέ τι λες, δυο χρονιές στο σχολείο..
Άσε το σχολείο, εκεί ούτε που με κοίταζες.
Βλάκα! Έλιωνα για σένα. Βλάκα!
Ψεύτρα!
Ψεύτης είσαι εσύ, κρετίνε.. απαίσιεε..
…. …. Κλαις; Ματάκια μου.., σε πειράζω, συγχώραμε μωρό μου, μη, μη μην το κάνεις αυτό δεν το αντέχω, είμαι απαίσιος στ’ αλήθεια, θα σκοτωθώ, θ’ ακρωτηριαστώ, να κοίτα, παίρνω το νυχοκόπτη, θα τό ‘χεις βάρος, θα..μη με χτυπάς, μη, ωχ, σταμάτα, γέλασες, σε είδα..
Βρωμιάρη..
Πες μου γλυκόλογα.
Μαλακισμένε, πούστη, ξεκωλιάρη.. που σ’ ερωτεύτηκα η μαλάκω..
Ναι, πες μου κι άλλα, άναψέ με!
Άναψέ μμε, άναψέ μμε, σιγά να μην καείς..
Ααα..
Που ένα έτσι δεν έχεις κάνει το κουλό σου, δυο μέρες εδω μέσα που σου τρίβομαι.
Ώστε, αυτό ήταν!
Αυτό ήταν.., ναι, αυτό ήταν, φχαριστήθηκες τώρα που με κάνεις και φαίνομαι πουτάνα; Δεν με σέβεσαι καθόλου.
Μα εγώ μωρό μου, επειδή σε σέβομαι..
Με σέβεσαι, ναι, ούτε που νοιάζεσαι! Να πας να τα πεις τώρα στον φίλο σου τον Τοιούτιο να γελάτε..
Τζουλιέτα!
.. Τι;
…. ….
Μου θύμωσες; Πες μου πως δεν μου θύμωσες..
Σου θύμωσα. Δεν θέλω να μιλάς έτσι για το φίλο μου.
Αφού ξέρεις ότι τον συμπαθώ.. Σε πειράζω μωρό μου, μην είσαι τόσο μυγιάγγιχτος! Έλα τώρα..
…. ….μμμ, θα με σκάσεις, μμμ.. σιγά, κάνε λίγο πιο.. με πιέζεις
Τι; ..έχουμε νέα; Α, όχι, δεν θ’ αγιάσω εγώ εδώ μέσα..
Τζουλιέτα -ωχ- τι κάνεις μωρό μου;
Θέλω να δω πόσο τον έχεις!
Τζουλιέτα, τρελάθηκες; Δεν μιλάνε έτσι τα κορίτσια.
Όχι βέβαια, έχετε το μονοπώλιο.
Γαμώτο, είναι και δυνατή, άκουσέ με λίγο.. Πω, πω με κατάγδαρε.. Να, σ΄αγαπώ, σ’ αγαπώ, εντάξει; Περίμενε λίγο γιατί θα σκάσω. Περίμενε..
Ρομέο, τι έπαθες, έγινες κατακόκκινος. Στάσου, θ ‘ ανοίξω λίγο το παράθυρο. …. …. Ουφ, αέρα.. καλέ, δες λίγο στον καθρέφτη πως έχεις γίνει.. Παναγιά μου, αυτός θα μου μείνει -τι σού κανα αγόρι μου, η μαλάκω;
Τίποτα..δε μού ‘κανες.. Μια χαρά είμαι. Αν είναι να παλεύουμε, όμως, χρειαζόμαστε ένα ριγκ.
Να παλεύουμε αγόρι μου.. Να με βάλεις κάτω να με ξεσκίσεις.
Μπορείς να μη μιλάς έτσι;
Συγγνώμη. Να με γαμήσεις, εννούσα, να μου ανοίξεις τα.. μη, μη, σταματάω, σταματάω, …. …. μμμ ….μμμμ….φφ….μμμμ….φφιλάς πολύ ωραία γαμώτη μου. Αν είσαι και στ’ άλλα έτσι..
Λύσσα! Υποτίθεται ότι εγώ έπρεπε να τα λέω αυτά.
Δεν χρειάζεται να τα πεις. Ξέρω ότι τα σκέφτεσαι.
Βλέπεις; Εσείς μας βάζετε στο τριπάκι να σας αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ζώα.
Σ’ εμένα, δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα..
Καλά, καλά.. Ας έκανα εγώ πως σου την πέφτω έτσι ..και τι δεν θ’ άκουγα! Ο λιγούρης, ο μπήξας, ο δήξας, που για ποιά με πέρασε.. Έτσι σκέφτεστε..
Όχι όταν είμαστε ερωτευμένες..
Ομορφιά μου.. Μ’ αγαπάς στ’ αλήθεια λοιπόν..
Χριστέ μου, λυπήσου τον!
Να σου πω, έτσι όπως με κοίταζες μερικές φορές.. Αλλά έλεγα, αποκλείεται, αυτή έχει τόσους στα πόδια της. Έτσι τους κοιτάζει όλους, γουστάρει να τους ανάβει, να τρέχουνε πίσω της. Κι ο Μερκούτιο το ίδιο πίστευε.
Μπράβο ρε, ωραίοι είστε! Για πες μου κι άλλα. Ήμουνα η πόρνη του σχολείου, έτσι;
Έλα μωρό μου, μη χαλιέσαι.. Εγώ σε γούσταρα έτσι.. και.. ζήλευα. Ζήλευα όλους αυτούς που είχες.
Δηλαδή, πόσους είχα; Για πες μου να μάθω..
Ε, καλά, όλοι ξέρανε πως τα είχατε με τον Πάρη..
Τι; Μ’ αυτό το μαλάκα; Τρελάθηκες; Ποιος τα έλεγε αυτά;
Τζουλιέτα, με εκπλήσεις!
Μένω άφωνη. Καλά, με τον ..παπάρη; Αυτόν τον γλοιώδη που τά ‘ριχνε σε όλες;
Εμ, αυτοί έχουνε πέραση. Όλες τον θέλατε.
Είσαι άσχετος. Αν θες να ξέρεις, κάνα δυο φασούλες έκανα κι αυτές με κάτι μεγαλύτερους, στο σχολείο μόνο εσύ μου άρεσες. Και μια σχέση που δεν κράτησε ούτε μήνα, μ’ εκείνο τον κοιμισμένο τον..
Θες, δηλαδή, να μου πεις..
Ναι, θέλω να σου πω πως είμαι η τελευταία παρθένα της τάξης μου, κοντεύω τα είκοσι κι έχω εδώ τον έρωτα της ζωής μου και τον παρακαλάω να μου βάλει χέρι.
Ούτε να το συζητάς!
…. ….
Καμιά δεν παντρεύεται τον πρώτο της. Κι αν τον παντρευτεί, του τα φοράει. Τζουλιέτα κατέβα!
Ρομέο, τι λές; Γιατί μου ανοίγεις την πόρτα;
Βγες έξω. Σε παρακαλώ. Μην το κάνεις πιο δύσκολο.
Αστειεύεσαι, ε; Με πειράζεις.
Καθόλου, η καρδούλα μου το ξέρει. Άκουσε, Τζουλιέτα, δε ζούμε στο χίλια πεντακόσια, ούτε στην εποχή των γιαγιάδων μας.. Μη μου φορτώνεις αυτό το βάρος, δεν θέλω να είμαι εγώ. Στην αρχή θα με λατρεύεις ..κι ύστερα; Όσο καλή σχέση και νά ‘χουμε, πάντα θα σε τρώει να γνωρίσεις κάτι άλλο. Κι εγώ, όσο ματαιόδοξο κι αν ακούγεται αυτό που θα πω, θέλω να είμαι για πάντα και θέλω να είμαι μοναδικός, αλλά όχι επειδή ήμουν ο πρώτος.
Αγάπη μου, γιατί…; τι είναι αυτά που σκέφτεσαι, δεν μπορεί να τα εννοείς.
Τα εννοώ. Αλλά μη νομίζεις πως θα σ’ αφήσω τόσο εύκολα, σου δίνω ένα χρόνο ακριβώς. Κάνε ό,τι είναι να κάνεις, ζήσε περιπέτειες, συμβίωση, ό,τι προλάβεις τέλος πάντων, γιατί του χρόνου τέτοια μέρα θα με δεις μπροστά σου.
Είσαι τρελός..
Τρελός για σένα, ναι -και κάποτε θα μ’ ευγνωμονείς. Τώρα κλείσε την πόρτα. Πρόσεχε τα μαλλάκια σου.
…. …. Παναγιά μου και Χριστέ.. πάει.. έφυγε.


Για το τέλος της διαλεκτικής

Posted in τρελού διάλογοι on 31 Οκτώβριος, 2007 by trelos

Αφεντικό, εσύ είσαι άνθρωπος μορφωμένος, διανοούμενος που λένε, έτσι;


Θέλω να πω, να, εδώ εγώ που δεν έμαθα πολλά, δηλαδή γυμνάσιο και με το ζόρι, ξέρεις… Εν τοιαύτη περιπτώσει ποιος θα νοιαστεί για ένα χωριάτη σαν του λόγου μου κι όμως με τρώει, δεν μπορώ να βλέπω και ν’ ακούω, τρελαίνομαι ρε αφεντικό, ενώ εσύ που έχεις άποψη για όλα, σχεδόν για όλα θέλω να πω…

Σάντσο, ζαλίστηκα…
…διανοούμενος και αριστερός, μας έχουν πνίξει στα σκατά και σκέφτηκα με το μυαλό μου, ότι ίσως εσύ, λέω, εν τοιαύτη περιπτώσει, ίσως εσύ θα μπορούσες να κάνεις κάτι.

Σαν τι κάτι;
Ε, να βγεις, να πεις, να μιλήσεις, να ξεκινήσεις έναν αγώνα…

Αγώνα;
…μια σταυροφορία…

Μια σταυροφορία!
Μη στέκεσαι στις λέξεις, αφεντικό, καταλαβαίνεις τι εννοώ!

Όχι.
Να ενώσεις τη φωνή σου, κάτι σαν διακήρυξη!

Πες το Ελληνικά…
Ένα… μανιφέστο;


Κοίτα, γίνονται πράγματα γύρω, βοά ο κόσμος, ναρκωτικά, τρομοκρατία, διαφθορά, μόλυνση του περιβάλλοντος, δεν σ’ ενοχλούν όλ’ αυτά που συμβαίνουν;

Με ενοχλούν.
Και δεν βρίσκεις κάτι να πεις;

Τι να πω; Ότι τα ναρκωτικά σκοτώνουν; Ότι οι τρομοκράτες είναι κακοί άνθρωποι;
Ε, όχι! Αυτά τα λέει ο Μπους.

Οπότε;
Οπότε, τι οπότε; Να πεις τη θέση σου, ρε αφεντικό, να γίνει διάλογος! Εκτός αν σου φαίνονται τετριμμένα όλ’ αυτά, αν είσαι υπεράνω…

Δεν βρίσκω τετριμμένα τα ναρκωτικά και την τρομοκρατία. Ούτε τη μόλυνση. Όμως δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει διάλογος. Αν έχει θέση η διαλεκτική στην εποχή μας…
Δεν μιλάς σοβαρά! Εν τοιαύτη περιπτώσει… Με τόσα μέσα…

Πολλά μέσα, πολύς θόρυβος. Όμως το πρόβλημα δεν είναι στα μέσα.
Πού είναι το πρόβλημα;

Στα στερεότυπα. Στις νοητικές αγκυλώσεις. Οι αγκυλώσεις σήμερα είναι ισχυρότερες από ποτέ, ακριβώς εξαιτίας των μέσων και όλων όσων τα μέσα συνεπάγονται. Επειδή τα πάντα χαρακτηρίζονται ως τετριμμένα, επειδή –όπως και με το χρήμα- μέσα στον πληθωρισμό του διαλόγου, ο διάλογος ακυρώνεται.
Καταλαβαίνω τι εννοείς. «Το τηλεοπτικό κοινό χειραγωγείται από τους επιτήδειους άνκορμεν και τους μαϊντανούς των τηλεοπτικών παραθύρων», το ‘χω ακούσει πολλές φορές αυτό το παραμύθι, όμως υπάρχουν άνθρωποι σκεπτόμενοι, κόσμος απρόθυμος να καταπιεί αυτά που του σερβίρουν. Ο κόσμος αυτός έχει ανάγκη από διάλογο διαφορετικού τύπου.

Είσαι ρομαντικός, Σάντσο!
Αφεντικό, με ειρωνεύεσαι;

Καθόλου. Μια πλευρά του εαυτού μου είναι σαν εσένα. Πιστεύει στους ανθρώπους, στη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος, στη δύναμη της αλήθειας…Όμως όταν σηκώνω τα μάτια και βλέπω γύρω…τι απογοήτευση! Η Λογική, Σάντσο! Ο Ορθός Λόγος!
Αφεντικό, μην αρχίσεις τα ακαταλαβίστικα…

Ένα μωρό, μωράκι Σάντσο, να τι είναι! Κι όμως όχι, φίλε μου! Έχεις δει μωρό που ορφάνεψε, τόσο δα μικρούλι, με τις φασκιές του κι όλ’ αυτά, να ζητά το βυζί, την τροφή, το γάλα της μάνας του;
Παραληρείς, αφεντικό…

Η Διαλεκτική, Σάντσο, τρέφει το Λόγο. Και η Διαλεκτική τα ‘χει τινάξει προ πολλού! Ποιος νοιάζεται, πες μου! Πάνω απ’ τα γαυγίσματα των χρηματιστών και των πολιτικών τα κούφια συνθήματα, πάνω απ’ τα χάχανα των κωμικών, των δημοσιογράφων τις φιλάρεσκες αναλύσεις και τις αντιπαραθέσεις, πάνω απ’ όλον αυτόν το θόρυβο του δήθεν διαλόγου, ποιος ακούει το θρήνο; Ποιος νοιώθει τον εξευτελισμό; Ναρκωτικά και τρομοκρατία…Το ισχυρότερο ναρκωτικό, Σάντσο, είναι η τηλεόραση, η τηλεόραση κι ο μεγαλύτερος τρομοκράτης. Αυτή σφίγγει τις ψυχές των ανθρώπων, αποκοιμίζει το νου τους, εκμαυλίζει τις συνειδήσεις τους. Μπαίνει απ’ την πίσω πόρτα στα όνειρά τους, καθησυχάζει τους φόβους που η ίδια προηγουμένως καλλιέργησε, τους ψιθυρίζει γλυκά πως η Εικόνα είναι η ζωή, η Εικόνα είναι ο διάλογος, η Εικόνα είναι η λύση!
Αφεντικό, με πονάς…

Παίζει χωρίς αντίπαλο, φίλε μου. Δικό της το γήπεδο, οι διαιτητές και τα δοκάρια, η μπάλα, οι φανέλες…Σαν θέλει τα εξαφανίζει όλα κι αφήνει μόνο την εικόνα τους. Έτσι κι αλλιώς μονάχα αυτή βλέπουμε κι εσύ κι εγώ και όλοι. Κι εμείς οι ίδιοι υπάρχουμε μόνον ως κομμάτι της εικόνας μας. Είμαι ένας γερο-φαφλατάς, ένας μισότρελος που κονταροχτυπιέται με ανεμόμυλους γιατί αυτή είναι η εικόνα μου Σάντσο, αυτό βλέπουν από μένα. Κανείς δεν διαβάζει τις ψυχές, τις σκέψεις, τον Λόγο πίσω από τα λόγια, κανείς δεν ενδιαφέρεται να διαβάσει ο,τιδήποτε…
Αφεντικό, με συντρίβεις…

…μόνο η εικόνα μετράει, η επιφάνεια, είμαι ένας γερο-φαφλατάς που χτυπά με το σπαθί του τον αέρα…
Συμφορά μου…

…γιατί η εικόνα δείχνει τον αέρα, η εικόνα δείχνει τον τρελό που σπαθίζει το τίποτα, η εικόνα δεν δείχνει τους δαίμονες, καλέ μου Σάντσο, δεν δείχνει τα φαντάσματα του μυαλού κι αυτό το ένα το πιο τρομερό απ’ όλα, αυτό που κάθε νύχτα πολεμώ και κάθε μέρα εκεί μπροστά όταν με βλέπεις, καλή ώρα, να υψώνω το τσακισμένο δόρυ μου, είναι εκεί κι είναι παντού, ο Μηδενισμός, Σάντσο, το φάντασμα του Μηδενισμού στοιχειώνει τη σκέψη μου, τη σκέψη μου τη μέρα και τα όνειρά μου τις νύχτες, προστάτεψε τον εαυτό σου, στάσου πίσω μου… πίσω… πίσω δαίμονα!… πίσω!… Επίθεση!!!
Πάλι τα ίδια…