Archive for the στοιχειωμένο ραδιόφωνο Category

κιφ

Posted in στοιχειωμένο ραδιόφωνο, εις μνήμην with tags , , on 10 Δεκέμβριος, 2012 by trelos

Τα σύνορα που πέρασα δεν είχανε φρουρό
μόνο λίγα γεράκια διψασμένα
στα γόνατά μου αράξανε ζητώντας μου νερό
και πώς να τα χορτάσω τα καημένα

Σε πολιτεία βρέθηκα που `ψαχνα για καιρό
στου ονείρου μου τον χάρτη τον κρυμμένο
πάω να την ψηλαφίσω τρέχω να τη χαρώ
κι αυτή με προσπερνάει με βλέμμα ξένο

Στην αγορά ζωήλατα και ξωτικά πουλιά
και κράχτες που σωσίβια διαλαλούνε
αγόρασα από ένα σε δυο γυμνά παιδιά
κι εκείνα ζαρωμένα μ΄ απαντούνε:

«Οι δοκιμές μας γέρασαν νωρίς στον κόσμο αυτό
κι αν τόσο θες να κάνεις μια αβαρία
δώσε μας λίγο πράσινο Κιφ Μαροκινό
και θα στο ξεπληρώσει η Ιστορία».

Στο πάρκο ένας μπατίρης μου ζάλιζε τ΄ αυτιά
πως ήσουν τράπουλα σημαδεμένη
στους τέσσερις ανέμους σκορπίσαν τα χαρτιά
πού να σε ψάξω χώρα μου χαμένη

Στον ώμο το δισάκι μου σε σας ξαναγυρνώ
φωτιά νερό αέρα μου και χώμα
δε βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό
δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα

Άλκης Αλκαίος

σσσστ…

Posted in στοιχειωμένο ραδιόφωνο with tags , , , on 23 Νοέμβριος, 2011 by trelos

…η Φριντζήλα κρατά το χέρι της Μπέλλου

αδύνατον να μην κολλήσεις

Posted in στοιχειωμένο ραδιόφωνο with tags on 6 Μαΐου, 2011 by trelos

gravitysays_i

Μάνος Πατεράκης – Κιθάρα, Σαντούρι, Φωνή
Νίκος Ρέτσος – Τύμπανα, Κρουστά
Άκης Παπαβασιλείου – Κιθάρα, Μελόντικα, Φωνή
Λευτέρης Βαρθάλης – Ηλεκτρικό Μπάσο
Σπύρος Βρυώνης – Βιολοντσέλο, Κιθάρα, Glockenspiel, Φωνή

και η χορωδία «The Enormous Grey Figures»:

Διαμαντής Διαμαντίδης
Κώστας Αδαμόπουλος
Γιάννης Μάρκος
Κώστας Στεργίου

τα ραδιόφωνα θα δυσκολευτούν πολύ να τους αγνοήσουν

μα γιατί, Νίκο

Posted in στοιχειωμένο ραδιόφωνο, εις μνήμην with tags on 17 Απρίλιος, 2011 by trelos

Μα γιατί το τραγούδι να ‘ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με ‘πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτός είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το ‘χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή


πολύ αργά για ποίηση, Σταύρο

Posted in στοιχειωμένο ραδιόφωνο with tags on 27 Μαρτίου, 2011 by trelos

όταν σε περιμένω

ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου, ερμηνεύτρια η Βίκυ Μοσχολιού

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι
ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους.
Σ’ αυτούς που ώρες στέκονται σε μια ουρά,
πίσω από μια πόρτα ή μπροστά σ’ έναν υπάλληλο
κι εκλιπαρούνε
με μια αίτηση στο χέρι

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι
ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους

(ο αυθεντικός ένατος στίχος είναι: «γίνομαι ένα με τους τσαλακωμένους»)

μικραίνει ο κόσμος

ποίηση Τάσου Κόρφη, ερμηνευτής ο Αντώνης Καλογιάννης

Μικραίνει ο κόσμος κι η θάλασσα γίνεται κήπος,
στερεύει το φως στις γυμνές αποβάθρες,
μ’ ασβέστη σκεπάζουν τα δάκρυα.
Σεντόνι λευκό, χειρουργείου
σκεπάζει τ’ ανήσυχα χέρια.

Μα εσύ ματωμένη καρδιά μου
και πάλι μαζί σου με πας.
Ταξιδιώτη με πας για ναυάγιο.

κάτι παιδιά

ποίηση Κώστα Ριτσώνη, ερμηνεύτρια η Αιμιλία Κουγιουμτζή

Καμιά φορά όταν κοιμούνται κουρασμένα
κάτι παιδιά που αγαπάνε το τραγούδι,
ζηλεύουνε τη δόξα σου και βλέπουν στ’ όνειρό τους
πως τραγουδούν στα κέντρα και στις συναυλίες
με την δική σου τη φωνή

Μα ξημερώνει και τελειώνουν τα τραγούδια
Ήρθε η ώρα να ετοιμαστούν
και στην δουλειά τους βιαστικά να πάνε

χαράματα, Ομόνοια

Posted in στοιχειωμένο ραδιόφωνο, εις μνήμην with tags , , on 14 Μαρτίου, 2011 by trelos

Στις τρεις χαράματα Ομόνοια
σαν σ’ ένα όνειρο θολό
γωνιά και στέκεις
ακούς κυνηγητό
κάτι σαν «τρέχτε» φονικό
Γωνιά και στέκεις κάτι σαν φονικό
η γύρνα πίσω σ’ αγαπώ

Στις τρεις χαράματα Ομόνοια
Hellas Hotel στην Αθηνάς
γεια, πόσο πάει
και όχι πως θες να πας
κι’ όμως ρωτάς ξαναρωτάς
γεια, πόσο πάει
και όχι πως θες να πας
έτσι με κάποιον να μιλάς

Στις τρεις χαράματα Ομόνοια
την ώρα που όλα είναι κλειστά
σαν φως αστράφτει κι’ ας μην υπάρχει πια
εκείνη σου χαμογελά
σαν φως αστράφτει κι’ ας μην υπάρχει πια
εκείνη γίνεται αγκαλιά

εμένα με συμφέρει

Posted in στοιχειωμένο ραδιόφωνο with tags , , on 13 Φεβρουαρίου, 2011 by trelos

Λίνα, για το τελευταίο τετράστιχο σου συγχωρώ όλα τα ηφαίστεια και τα διθέσια κι όλες τις κολόνιες και τα φαρμάκια που κατά καιρούς με  ποτίζεις

Εμένα με συμφέρει να βγαίνει το φεγγάρι
και το προφίλ του ανθρώπου να υποφέρει
στα πούπουλα της χήνας που πήρε μαξιλάρι.
Μα πάλι, πού να κοιμηθεί, που δεν μπορεί, δε ξέρει.

Εμένα με συμφέρει δωμάτια που κοιτάνε
τον Αύγουστο στου ακάλυπτου τα μέρη.
Να γδύνονται οι γυναίκες κι ας μη τους αγαπάνε
τους άντρες που ‘χουν απλωθεί στου κρεβατιού το χέρι.

Εμένα με συμφέρει να παίρνει η φύση εκδίκηση
για της ψυχής τη μαύρη, την άσκοπη διοίκηση.
Να ζούμε για να ζούμε δεν βλέπω την ουσία.
Γιατί δεν είναι ευ ζην αυτό, αυτό είναι ευθανασία!

Εμένα με συμφέρει να βγαίνει το φεγγάρι
Τηλεφωνείς και σου ‘ρχεται το γεύμα.
Στο πλάνο η Χιροσίμα με τ’ άσπρο μανιτάρι.
Και γλώσσα φρέσκια, ελληνική, χωρίς ούτε ένα πνεύμα.

Εμένα με συμφέρει τριήμερα που πάμε
με πράγματα και βάρκες φορτωμένοι,
που μια κομμένη ρίζα ανήμποροι κρατάμε.
Παιδιά, χορέψτε την Ιτιά με την καρδιά καμένη!

Εμένα με συμφέρει που νιώθουμε όλοι κάτι
τις Κυριακές μετά το μεσημέρι
που μένεις στο τραπέζι και παίζεις με τ’ αλάτι,
μα κάποια γεύση έχει χαθεί. Κι ο άνθρωπος το ξέρει…

 

Αναγκάστηκα να αντικαταστήσω το βίντεο με την πρωτότυπη εκτέλεση απ’ τη Γαλάνη, καθότι κάποιοι τύποι ονόματι UMG (δεν ξέρω τι σημαίνει, ίσως κάτι σε Unbelievable Monkeys and Gorillas) δεν επιτρέπουν την αναπαραγωγή (αν και προχτές την επέτρεπαν κανονικά).

Έτσι κι αλλιώς προτιμώ την εκτέλεση από τους σπείρα-σπείρα, πρώτον για την ασύγκριτη ζωντάνια και ενέργεια της Αργυρώς Καπαρού, δεύτερον για το υπέροχο κλαρίνο της Δάφνης Λέμπερου και τρίτον για τον τρόπο που δένει το καταληκτικό τετράστιχο με τα παγωμένα χαμόγελα του κ. Παπαδόπουλου και των συνδαιτυμόνων του

Κι επειδή μπορεί να μου το ξαναμπλοκάρουν (ποτέ δεν ξέρεις με τα πρωτεύοντα), η διεύθυνση για απευθείας πρόσβαση στο you tube είναι http://www.youtube.com/watch?v=TQ8k_LoTa4I&feature=related