Archive for the θηρευτής του ανέφικτου Category

απ’ την αρχή (ζωή στα σύννεφα)

Posted in θηρευτής του ανέφικτου with tags on 15 Ιουλίου, 2008 by trelos

Αυτός ο δρόμος δεν ξανοίγει πουθενά, δεν έχει πεδιάδες κι απλώματα. Μόνο πινακίδες γεμάτες –ισμούς, πώς να ‘βρεις προορισμό όταν όλες οι λέξεις μοιάζουνε μεταξύ τους;

«Τον σκεπτικισμό εγώ τον εφηύρα», έτσι πίστευες κάποτε. Βαδίζεις στην οδό Σκεπτικιστού από γεννησιμιού σου. Κι ίσως επειδή τόσο σε πλήγωνε η Ματαιότητα, ίσως και που δεν έμαθες να κλαις παρά με την ποίηση, ένιωσες τόσο ξένος σε τούτη τη χώρα που ντράπηκες. Κι ας είναι γύρω όλοι όμοιοί σου. Κάπου πιο πίσω –δεν μπορεί- υπήρχε μια έξοδος, την προσπέρασες.

Και τι διαφορά έχει θα πεις ο σκεπτικισμός απ’ τον κυνισμό; Βλέπεις; Αυτή η κατάληξη τα ισοπεδώνει όλα.

Ύστερα, έχει το όνειρο γεύσεις; Αν όχι, γιατί σημαδεύεις τους αστερισμούς σαν αξιοθέατα; Τουρίστες, θα πεις, ή ταξιδιώτες; Ή ταξιδευτές; Ποιος νοιάζεται για τα ονόματα;

Κι είναι αυτή η αντίδρασή σου στις ετικέτες, η ανάγκη να είσαι απρόβλεπτος, σημάδι πως παίρνεις τον εαυτό σου σοβαρά ή το αντίθετο;

Τώρα μαθαίνεις να πηγαίνεις πιο αργά, είναι κι αυτό μια πρόοδος. Και σημαδεύεις τα περάσματα με κίτρινα χαρτάκια: να θυμηθώ να κοιτάξω γύρω, να θυμηθώ πως οι άλλοι δεν είναι χειρότεροι, να θυμηθώ πως δεν είμαι αθάνατος…

Γιατί όλο ξεχνάς.

Πνευματικότητα. Ιδού ένα θηλυκό, μια Δουλτσινέα! Πρέπει λοιπόν να μετοικήσεις στα σύννεφα; Και μήπως θαρρείς πως έτσι θα τη ρίξεις; Και δεν είναι από μόνος του ο στόχος τούτος ιδιοτελής; Κι αν είναι η ιδιο-τέλεια χαρακτηριστικό κάθε πνευματικής ενέργειας, πώς προσεγγίζεται το αντίθετό της, η Αγάπη;

Κι αν είναι ο δρόμος λάθος εξαρχής;

( Γιώργος Σεφέρης, Επιφάνια και Raven. Υπάρχει σωτηρία; )

Και πώς πλησιάζεις τους ανθρώπους; Όταν ο Άλλος είναι το μέσον για την πραγμάτωση του δικού σου ταξιδιού –έστω και ως αντικείμενο της αγάπης σου;

Ν’ αγαπάς κάθε τι που υπάρχει, ανεξάρτητα από ιδιότητες, μόνον έτσι η Αγάπη δεν είναι εσωστρεφής. Δεν είναι στη φύση σου το ξέρω, η Πνευματικότητα είναι κατ’ ανάγκην υπερβατική –η μήπως όχι;

Κι ο Έρωτας; Δεν είναι στη φύση σου να επιθυμείς τη γυναίκα, ανεξάρτητα από ιδιότητες; Κι όταν ερωτεύεσαι μια γυναίκα, δεν ερωτεύεσαι μέσω αυτής κάθε γυναίκα; Μήπως η πιο απτή μορφή Πνευματικότητας είναι ο Έρωτας;

( Ανδρέας Εμπειρίκος: Μέγας Ανατολικός. Πού ήταν το σεξ και δεν το είδες; )

Μια Πνευματικότητα που επηρεάζεται από ενστικτώδεις περιορισμούς αλλά, κυρίως, έχει υποστεί ολική κοινωνική διαστροφή. Ή μήπως ο Εσκιμώος που δωρίζει τη γυναίκα του στον ξένο (και τον ξένο στη γυναίκα του) δεν είναι ένα φυσικό ον με ένστικτα, αλλά και με την Χάρη αυτής της ανυπέρβλητης αγνότητας; Είναι η Χάρη αυτή αποτέλεσμα φυσικής επιλογής; Είναι ταμπού της κοινωνίας του; Ή είναι μια μορφή Πνευματικότητας που τον συνδέει με τους άλλους Εσκιμώους και με τον Κόσμο;

Θα χρειαστεί να κάνεις όλον τον δρόμο πίσω με τα πόδια;

Advertisements