Archive for the εις μνήμην Category

κιφ

Posted in στοιχειωμένο ραδιόφωνο, εις μνήμην with tags , , on 10 Δεκέμβριος, 2012 by trelos

Τα σύνορα που πέρασα δεν είχανε φρουρό
μόνο λίγα γεράκια διψασμένα
στα γόνατά μου αράξανε ζητώντας μου νερό
και πώς να τα χορτάσω τα καημένα

Σε πολιτεία βρέθηκα που `ψαχνα για καιρό
στου ονείρου μου τον χάρτη τον κρυμμένο
πάω να την ψηλαφίσω τρέχω να τη χαρώ
κι αυτή με προσπερνάει με βλέμμα ξένο

Στην αγορά ζωήλατα και ξωτικά πουλιά
και κράχτες που σωσίβια διαλαλούνε
αγόρασα από ένα σε δυο γυμνά παιδιά
κι εκείνα ζαρωμένα μ΄ απαντούνε:

«Οι δοκιμές μας γέρασαν νωρίς στον κόσμο αυτό
κι αν τόσο θες να κάνεις μια αβαρία
δώσε μας λίγο πράσινο Κιφ Μαροκινό
και θα στο ξεπληρώσει η Ιστορία».

Στο πάρκο ένας μπατίρης μου ζάλιζε τ΄ αυτιά
πως ήσουν τράπουλα σημαδεμένη
στους τέσσερις ανέμους σκορπίσαν τα χαρτιά
πού να σε ψάξω χώρα μου χαμένη

Στον ώμο το δισάκι μου σε σας ξαναγυρνώ
φωτιά νερό αέρα μου και χώμα
δε βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό
δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα

Άλκης Αλκαίος

Advertisements

χαμογελάω, χρόνη.. χαμογελάω γαμώτο

Posted in εις μνήμην with tags on 20 Νοέμβριος, 2012 by trelos

αχερουσία

Posted in εις μνήμην with tags , , on 17 Απρίλιος, 2012 by trelos

καλό ταξίδι, δημήτρη

όλα ειν’ ατμός

Posted in εις μνήμην with tags , on 5 Μαΐου, 2011 by trelos

μα γιατί, Νίκο

Posted in στοιχειωμένο ραδιόφωνο, εις μνήμην with tags on 17 Απρίλιος, 2011 by trelos

Μα γιατί το τραγούδι να ‘ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με ‘πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτός είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το ‘χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή


χαράματα, Ομόνοια

Posted in στοιχειωμένο ραδιόφωνο, εις μνήμην with tags , , on 14 Μαρτίου, 2011 by trelos

Στις τρεις χαράματα Ομόνοια
σαν σ’ ένα όνειρο θολό
γωνιά και στέκεις
ακούς κυνηγητό
κάτι σαν «τρέχτε» φονικό
Γωνιά και στέκεις κάτι σαν φονικό
η γύρνα πίσω σ’ αγαπώ

Στις τρεις χαράματα Ομόνοια
Hellas Hotel στην Αθηνάς
γεια, πόσο πάει
και όχι πως θες να πας
κι’ όμως ρωτάς ξαναρωτάς
γεια, πόσο πάει
και όχι πως θες να πας
έτσι με κάποιον να μιλάς

Στις τρεις χαράματα Ομόνοια
την ώρα που όλα είναι κλειστά
σαν φως αστράφτει κι’ ας μην υπάρχει πια
εκείνη σου χαμογελά
σαν φως αστράφτει κι’ ας μην υπάρχει πια
εκείνη γίνεται αγκαλιά

υπάρχουν χρυσόψαρα εκεί;

Posted in εις μνήμην on 18 Απρίλιος, 2010 by trelos


καλό ταξίδι, μάνο

τα κόκκινα τα μπλουζ