Archive for the εικόνες-ήχοι-ερεθίσματα Category

δεκάλογος

Posted in εικόνες-ήχοι-ερεθίσματα, η ζωή στη σκακιέρα with tags , , on 29 Αύγουστος, 2011 by trelos

Το προηγούμενο ποστ γράφτηκε εξ αφορμής και υπό την ισχυρή επίδραση που ασκεί τις τελευταίες μέρες πάνω μου η διαλεκτική που έχουμε ανοίξει με τον Κριστόφ Κισλόφσκι μέσω του δεκαλόγου του.
«Μα τι ενδιαφέρον μπορεί να ‘χει ένα τέτοιο συνονθύλευμα στερεοτύπων της κακιάς ώρας», σκέφτηκα όταν πρωτάκουσα γι’ αυτόν. Σφάλμα τεράστιο που χωρίς το φίλο μου Γιάννη Κυριαζή και την ευτυχή επιλογή μου να τον εμπιστευτώ θα είχε μείνει αδιόρθωτο.

Να πω επίσης ότι, όντας εντελώς απροετοίμαστος γι’ αυτό που θα παρακολουθούσα, σχημάτισα αρχικά (μετά τα 2-3 πρώτα επεισόδια) τη λανθασμένη εντύπωση ότι πρόκειται για απλές, αν και συναισθηματικά φορτισμένες, ιστορίες πολύ χαλαρά συνδεδεμένες με τις Μωσαϊκές εντολές, χωρίς άλλες αξιώσεις. Δεύτερο σφάλμα, που χρειάστηκαν τα μισά επεισόδια και κάμποσες ώρες προβληματισμού για να το διορθώσω. Μιλάμε ότι οι άνθρωποι (συνσεναριογράφος του είναι έτερος Κριστόφ που αδυνατώ να προφέρω: Piesiewicz) παραδίδουν μαθήματα για το πώς η τέχνη μπορεί να διεγείρει το πνεύμα χωρίς ευκολίες και διδακτισμούς.

Το πιο δύσκολο επεισόδιο υπήρξε, για μένα τουλάχιστον, το -εγώ ειμί ο Κύριος ο Θεός σου- πρώτο. Καλή αρχή, σα να λέμε. Απ’ τη στιγμή ωστόσο που μπήκα στο νόημα έγινε, κυριολεκτικά, φως. Το τέλος του μου προκάλεσε τεράστια αμηχανία. (Και αυτή, αν θέλετε τη γνώμη μου είναι η μαγική συνταγή της αφύπνισης του πνεύματος: η πρόκληση αμηχανίας.) Ένας άνθρωπος με υπόβαθρο καθαρά υλιστικό και σε πλήρη απόγνωση, περνά, επιτέλους, το κατώφλι της εκκλησίας, γονατίζει και -πάνω που λες ότι μετανοεί και μεταστρέφεται και πόσα να πλήρωσε άραγε ο χρυσός χορηγός βλ. βατικανό- αναποδογυρίζει τα θυμιάματα και πνίγεται στη βουβή του απελπισία. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Λοιπόν, υπάρχει ένα κλειδάκι, σε κάθε ιστορία ένα κλειδάκι, τίποτα περισσότερο. Σ’ αυτή την πρώτη, είναι μια τόση δα φρασούλα στον υπολογιστή του ήρωά μας. Τι κάνει ο υπολογιστής; Εκτελεί εντολές. Ξέρει ποιος του τις δίνει; Όχι κι ούτε τον απασχολεί. Πώς τις εκτελεί; Τυφλά. Γιατί; Γιατί είναι μηχάνημα. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι μηχάνημα. Θέλει εξηγήσεις. Δεν είναι τόσο απλό να του δίνεις εντολές και να περιμένεις ότι θα υπακούσει τυφλά. Τρανή απόδειξη ο γιος που παρακούει την εντολή του θεού (πατέρα) του και…

Απ’ τη στιγμή που θα καταλάβεις ότι ο τρομερός Πολωνός αντιμετωπίζει το Δεκάλογο κριτικά, γίνεται φως. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Καμιά σχέση με την καταχνιά και το σκοτάδι του Μωσαϊκού νόμου που βασίζεται στην απαράβατη ιερότητα επί ποινή οργής Κυρίου και τον οποίο ο Κισλόφσκι διαλύει εις τα εξ ων συνετέθει για να τον ανασυνθέσει σε μέτρα ανθρώπινα. Η έκπληξη που θα νιώσετε βλέποντας το έκτο -ου μοιχεύσεις- επεισόδιο θα σας δώσει να καταλάβετε τι εννοώ. Δεν υπάρχει μοιχεία, ούτε σύζυγοι ούτε μοιχοί, μοιχαλίδες, τίποτ’ απ’ όλ’ αυτά. Αμαρτία, λέει ο Κισλόφσκι, είναι η προδοσία της εμπιστοσύνης του άλλου, η έκπτωση στα μάτια του. Και η μοιχεία καθ’ αυτή; θα ρωτήσετε, όπως ρώτησα κι εγώ. Λοιπόν, εδώ βρίσκεται η πραγματική μαγεία: αυτές οι δέκα φαινομενικά ανεξάρτητες ιστορίες διαπλέκονται σε μια ενιαία σύνθεση, καθώς το κενό που αφήνει η μια βλέπεις να το συμπληρώνει κάποια άλλη. Και πρέπει να περιμένεις μέχρι το ένατο -μην επιθυμήσεις τη γυναίκα του πλησίον σου- επεισόδιο για να δεις τι έχουν να καταθέσουν οι δημιουργοί περί μοιχείας. Είναι αμαρτία η μοιχεία; Δείτε το και θα μου πείτε. Μια από τις ωραιότερες και συγκινητικότερες ιστορίες αγάπης και μια από τις πιο αφοσιωμένες συζύγους στην ιστορία του σινεμά στο πρόσωπο μιας μοιχαλίδας.

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες, θα μπορούσα τώρα δα ένα βιβλίο, αλλά κρίμα είναι. Δείτε (αν δεν το έχετε κάνει ήδη) αυτό το απόλυτο αριστούργημα για τις ανθρώπινες σχέσεις, την αρετή και την αμαρτία, σε δέκα ωριαία επεισόδια γυρισμένα για την Πολωνική τηλεόραση, ξαναβάζω το σύνδεσμο ΕΔΩ.

γυναίκες

Posted in εικόνες-ήχοι-ερεθίσματα with tags , , , on 11 Φεβρουαρίου, 2009 by trelos

γυναίκες, πλάσματα εξωτικά, στοιχειά της αγρύπνιας μου, όμορφα πλάσματα, αδικημένα…

κορίτσια γλυκά, μεγαλωμένα στο χώμα ή στα πούπουλα, ψυχές αλλόμορφες, φυλακισμένες για πάντα στην πατρική αγκαλιά, ξαφνιασμένες απ’ της ήβης τα χρώματα, με της ομορφιάς την ενοχή και το βάρος της νιότης ασήκωτο, ολημερίς χτίζοντας τείχη με καρδιές σκαλισμένες στη μικρή κερκόπορτα ή πύργους ψηλούς υψώνοντας, μακραίνοντας ταυτόχρονα τα μαλλιά σας…

γυναίκες, κύτταρα της αντίφασης αδρά, αμαζόνες της εξέλιξης, από τη φύση ταγμένες σε πόλεμο διαρκή κι αδυσώπητο, την προστασία ν’ αποζητάτε του άντρα και την ορμή του να μάχεστε, μοίρες κοινές, γυναίκες αγάπες μου,  όμορφα πλάσματα, αδικημένα…

Μ.Νικολούδης-Μ.Παπαδάκη, γυναίκες, ερμ.Σ.Λεονάρδου

francis-picabia

Francis Picabia, Deux femmes aux pavots

παγωμένος

Posted in εικόνες-ήχοι-ερεθίσματα on 31 Δεκέμβριος, 2008 by trelos

imgp0108

κι αυτός όπως όλοι

χαϊνηδες – διεθνείς εξελίξεις

κείνο που θυμάμαι

Posted in εικόνες-ήχοι-ερεθίσματα with tags , on 28 Αύγουστος, 2008 by trelos

Τη μυρωδιά της καλαμιάς. Πάνω απ’ όλα.

Ν. Βενετσάνου – Στ. Χρυσουλάκη, τα νησιά μας

Red Army blues στην παραλιακή της Σερίφου

Posted in εικόνες-ήχοι-ερεθίσματα with tags , on 30 Απρίλιος, 2008 by trelos

..με τη χώρα να δεσπόζει στο απριλιάτικο λιόγερμα. Κάτι σα ν΄ακούς το Νίκο Ξυλούρη στα σκωτσέζικα Χάιλαντς ή να περνάς την πύλη του Πουθενά χωρίς διόδια. Με το λυγμό του σαξοφώνου και τα γκλισάντι της κιθάρας, σαν κάποιος που προσπαθεί απάνω στις χορδές να κόψει τις φλέβες του. Να βάψει κόκκινο τον ήλιο και τα μπλουζ. Μπορεί και τα όνειρα.

the waterboys – red army blues

Ναι, επέστρεψα! (Το θαυμαστικό σε ρόλο αντικαταθλιπτικού. Μελαγχολιτικού..)

η επιστροφή του παν(τ)ός

Posted in ασ' τον τρελό στην τρέλα του, εικόνες-ήχοι-ερεθίσματα with tags on 7 Απρίλιος, 2008 by trelos

Θα ‘ρθει μια μέρα που θα βρέχει αμαρτία κι αυτό το γκρίζο πολτό από ανίατα. Απ’ τους χειμάρους των βουνών κι από τις λόγχες θα κατέβει τις υδάτινες. Μες απ’ τις πλαστικές υδροροές, τις μηχανές του εσπρέσσο κι απ’ τα χαμόγελα των παρουσιαστών των βραδινών ειδήσεων.

Πρώτα θα τον δουν τα παιδιά κι οι παρθένες κι ένας οίστρος θα φυσήξει απ’ τη θάλασσα. Με τα γυμνά ποδάρια του στο νερό και το γενναίο φαλλό θριαμβευτή στο στερέωμα. Μ’ ένα σεντόνι φεγγαρόφως και με τα ελάφια και τις αλεπούδες και μ’ όλα τα υπόλοιπα ζώα, σαν τις αλυσίδες που σέρνει ένα φάντασμα. Και θα τον θυμηθείς και θα τον γνωρίσεις από τα κέρατα κι απ’ τις οπλές και τα γένια κι από τα ράστα καλώδια και τις δασιές ίνες στο στήθος του τις οπτικές.

Γιατί από δω και χίλια χρόνια το ξέρουν καλά, όσοι φοβούνται τις νύχτες κι όσοι κοιμούνται στον ξύπνιο τους και τα μωρά κι οι γέροι κι οι ποιητές κι όλοι οι τρελοί που τραγουδούν -το ξέρουν- τον ερχομό του

Waterboys – the return of Pan

(η εικόνα είναι από κόμικ ιστορία του Μίλο Μανάρα)

Νεράιδες

Posted in εικόνες-ήχοι-ερεθίσματα with tags on 17 Φεβρουαρίου, 2008 by trelos

neraides.jpg

Δημήτρης Ζερβουδάκης – Νεράιδες