Archive for the ασυναρτησίες Category

σε 23 λέξεις

Posted in ασ' τον τρελό στην τρέλα του, ασυναρτησίες on 12 Μαρτίου, 2010 by trelos

Αφού Βολεύεσαι Γιατί Δυσανασχετείς; Είναι Ζήτημα Ηθικό, Θέμα Ιδεoλoγίας Καθώς Λες, Μα Να Ξέρεις, Όσο Παθιασμένα Ρητορεύεις Σήμερα, Τόσο Ύποπτα Φερόσουνα Χτες.

Ψέματα;


Advertisements

το κακό συναπάντημα

Posted in ασυναρτησίες on 4 Νοέμβριος, 2008 by trelos

Μια μέρα που περπατούσα σ’ ένα δάσος από κοφτερά και απόκρημνα βράχια, συνάντησα ένα γέρο που ήτανε, λέει, οι παλιές μου θύμησες.
Δεν είχα καμιά διάθεση να πιάσω κουβέντες μαζί του και, κάνοντας πως δεν τον είδα, πήγα να προσπεράσω. Εκείνος τότε τρέχει και, κόβοντάς μου το δρόμο, αρχίζει να με ψέλνει σα νά ‘τανε πατέρας μου ή κάτι εξίσου ενοχλητικό.
«Γιε μου, τι συμπεριφορά ειν’ αυτή σ’ ένα γέρον άνθρωπο, δε ντρέπεσαι; Να με αναγκάζεις να τρέχω, μ’ όλο το βάρος που κουβαλώ στη ράχη μου; Δε λέω, κι εγώ στην ηλικία σου άγιος δεν ήμουν, όμως εμείς τουλάχιστον δείχναμε λίγο σεβασμό. Μάθε λοιπόν αυτό από μένα, που τα μάτια μου είδαν κι ακούσανε πολλά σ’ αυτόν τον κόσμο: μπορείς να γεύεσαι τις ωραιότερες λιχουδιές, μπορείς να ‘χεις τα πόδια σου σ’ ένα ηλιοβασίλεμα από παρθένες, όμως ποτέ δεν θα μπορέσεις να τ’ απολαύσεις ολ’ αυτά αν δεν συμφιλιωθείς μαζί μου. Για καλό σου στα λέω αγόρι μου.»
«Άκου, μπάρμπα», τ’ αποκρίνομαι ατάραχος, «γιατί δεν πα να σκαλίσεις κάναν κήπο, να μ’ αφήσεις κι εμένα στην ησυχία μου; Τράβα να βρεις κάνα εγγονάκι να νταντέψεις, πού με ξέρεις εμένανε και μου μιλάς; Μου είσαι τίποτα, έχουμε καμία σχέση εμείς οι δυο, σου χρωστάω σεβασμό και δεν το ξέρω; Δεν είμαι γιος σου ούτε αγόρι σου και μη σε ξαναπετύχω μπροστά μου γιατί θα σε πάρει ο διάολος κι ας είσαι κι ο Μαθουσάλας ο ίδιος.»
Και μ’ αυτά τα ωραία λόγια κάνω ν’ απομακρυνθώ. Εκείνος τότε μπήγει κάτι φοβερές στριγγλιές και μέχρι να γυρίσω να δω έχει μεταμορφωθεί σε μια απαίσια μέγαιρα με νύχια γαμψά, τόσα, που χυμά να μου βγάλει τα μάτια. Δεν χρειάζεται να σας πω πως έβαλα φτερά στα πόδια κι εξαφανίστηκα βριζοκοπώντας τα σεραφείμ και τα χερουβείμ του Πανάγαθου.
Ηθικό δίδαδαγμα: Αν θέλετε να βγάλετε τα μάτια σας, υπάρχουν χιλιάδες πρακτικοί τρόποι (απλούστερος των οποίων, να τα σκαλίσετε λίγο μ’ ένα πηρουνάκι), δεν χρειάζετα να κάνετε βόλτες μέσα σε δάση από κοφτερά βράχια, ούτε να προκαλείτε τους γέρους που μπορεί και να ‘ναι οι παλιές σας θύμησες.

στην ψυχούλα

εικόνα: William Adolphe Bouguereau, the remorse of Orestes

yes, my friend!

Posted in ασ' τον τρελό στην τρέλα του, ασυναρτησίες, ευχές with tags on 21 Μαΐου, 2008 by trelos

Υπάρχουν κάποιες στιγμές ολωσδιόλου ξεχωριστές, στιγμές που θέλεις να γιορτάσεις. Έρωτες, γεννητούρια, αναχωρήσεις για μεγάλα ταξίδια. Κάποτε τα τρία μαζί ταυτόχρονα. Κάποτε βλέπεις να σαλπάρουν τα όνειρά σου. Σκέφτεσαι εκείνο το φίνο βρετανικό μπράντι, παλαιωμένο τρεις δεκαετίες και βάλε… Με αργές κινήσεις αφαιρείς το φελλό. Πρώτος παφλασμός, δεύτερος, θαλασσινό αεράκι…Εις υγείαν!! Και όχι από την ευθεία οδό, παρακαλώ! Κυκλικά και πλαγίως!

yes, roundabout

μαμά, ο κύριος Μουρακάμι γράφει παλιόλογα!

Posted in ασυναρτησίες on 17 Μαΐου, 2008 by trelos

γονική συναίνεση, αδιάφορη… μπα!… με φιλολογικό άλλοθι… πολύ βαρύγδουπο… η λογοκρισία πέθανε!… πώς το θες;… ερωτική λογοτεχνία… όχι… λογο-ερωτικά… με τίποτα… χωρίς αιδώ… μμμ..

ναι, κάπως έτσι..

Τι ψέμα!

Posted in ασυναρτησίες with tags on 1 Απρίλιος, 2008 by trelos

«Σκατά!», αναφώνησε. Κι ύστερα: «γκρι!». Τώρα, το γκρι ήταν σκατά ή τα σκατά ήταν γκρι, θα σας γελάσω.

Κοίταξε με υπερένταση βαθιά μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα. «Όπου και να κοιτάξω βλέπω γκρι!» Έκανα να πω ότι εμένα μού ‘φερνε στο γαλαζοπράσινο, αλλά τό ‘πνιξα. «Λοιπόν, δικέ μου, σκούρα λέω τα πράματα». Είχε έναν παράξενο τρόπο να μιλά, σα χιπ-χοπ σε Αλεξανδρινό δωδεκασύλλαβο. «Σκούρο γκρι;» Δαγκώθηκα. Με κοίταξε μια στιγμή σα να προσπαθούσε ν’ αποφασίσει αν αξίζω την τιμή να με στείλει στο διάολο. Τελικά, επανήλθε αυτόματα στο αρχικό mode: είμαι θεός, είσαι σκουλήκι.

«Καλό που απ’ την εύθυμη πλευρά το παίρνεις. Είναι, δικέ μου, ζόρικα μες στη σφαίρα. Όμως τον όγκο του εισπνεόμενου αέρα το γέλιο αυξάνει. Πανικό μη σπέρνεις, λοιπόν, στην καρδούλα σου κι αναστάτωση. Το κλάμα επιταχύν’ την αφυδάτωση.» Καλέ, τι λέει τούτος; «Απλά ‘ναι τα πράματα, δεν ειν’ Αλζέμπρα. Κλάψε το γύπα, το λαγό και τη ζέμπρα.»

«Για κοίτα καλά. Εμένα με βλέπεις;» «Σε βλέπω, δικέ μου» «Όχι, εδώ ..δικέ μου. Στη γαμημένη τη σφαίρα, με βλέπεις;» «Μάγκα, για τους κόκκους μου μιλάς της σκόνης; Άστρα φωτεινά, του σύμπαντος σκοτάδια…» «Κοψ’ τις μαλακίες. Βλέπεις ή όχι. Αλλιώς δεν παίρνεις φράγκο». Η λεπίδα των ματιών του μου χάρισε μια μοναδική λάμψη: «Στο τέλος, όλοι με πληρώνουν».

Σήκωσε τη σφαίρα ψηλά, το χρώμα της σκοτείνιασε. «Δεν υπάρχεις, δικέ μου. Σαν τους κόκκους της σκόνης. Χνούδι απ’ τα φτερά των αγγέλων κι εσύ κι εγώ και όλοι μας» Μού ‘ρθε το αίμα στα μάτια, όρμησα πάνω του. «Οι άνθρωποι, τρελέ, η ανθρωπότητα..» Ένιωσα κάτι σκληρό να με χτυπά, πάλεψα δυο στιγμές με το τίποτα. «Cool, man, μην τρελαίνεσαι. Υπάρχεις εκεί μέσα μα δε φαίνεσαι». Σκυμένος από πάνω μου, έμοιαζε τεράστιος. «Εταιρίες, man, τα πάντα τους ανήκουν. Το νερό, ο αέρας, η ενέργεια, όλα. Κι αυτό το συνθετικό υγρό που κυλά στις συνθετικές σου φλέβες, αυτό που επιμένεις να ονομάζεις αίμα..» «Είσαι ψεύτης!» «Ο ήλιος κι η θάλασσα κι οι αρρώστιες που κουβαλάς μέσα στις τσέπες» «Απατεώνας, τσαρλατάνος, οεε, αγύρτης, ναι, είσαι ένας αγύρτης με μεταξωτό πουκάμισο!» «και τα λεφτά που λατρεύεις κι οι ηδονές που κυνηγάς και χώνεις καλώδια στο κορμί σου» «βούλωσ’ το, λοιπόν!» «τους ανήκεις, έτσι όπως νομίζεις πως σου ανήκουν τα κύτταρα του κορμιού σου, μόνο που σε ταϊζουν και σε φροντίζουν καλύτερα απ’ ότι εσύ αυτά.» Σηκώθηκα όρθιος. «Αυτό πουλάς λοιπόν;» «Δεν πουλάω τίποτα. Στο χαρίζω» Είχα στις τσέπες μου καμιά δεκαριά χαρτονομίσματα. Τα έβγαλα – κουβάρι- και του τα πέταξα φεύγοντας. Τα μάζεψε; Δεν γύρισα να κοιτάξω. Κυνηγημένος. Μου φάνηκε μόνο πως τον άκουσα να λέει: «Στο τέλος όλοι με πληρώνουν…»

Τι ψεύτης, Θεέ μου!

Leonard Cohen – the future

τι να γράψω, τι

Posted in ασυναρτησίες with tags on 7 Φεβρουαρίου, 2008 by trelos

Θέλω να γράψω ένα νέο ποστ, μόνο που δεν ξέρω πώς ν’ αρχίσω. Σας αφήνει αδιάφορους. Το ξέρω ..και τώρα βέβαια θα σκέφτεστε «αφού σε δυσκολεύει, γιατί δεν πας να κάνεις τίποτα χρήσιμο;» Ε, λοιπόν όχι κυρίες και κύριοι. Είναι θέμα τιμής, αφού το άρχισα θα το τελειώσω, άσε που κατάφερα να γράψω κάμποσες αράδες και να γίνω αρκετά ανιαρός πριν το καταλάβω. Και δεν είναι αλήθεια πως δεν έχω θέματα. Έχω και παραέχω. Μόνο που εκείνα απαιτούν χρόνο και διάθεση άλλου τύπου. Τώρα χρειάζομαι κάτι minimal.

Θέλω να γράψω ένα ποστ που ν’ αρχιζει με τα λόγια: Θέλω να γράψω ένα ποστ που ν’ αρχιζει με τα λόγια. Πολύ ωραία, φαντάζομαι πως αυτό έγινε κιόλας, αρκεί μόνο να εξαφανίσω την προηγούμενη παράγραφο, η οποία έτσι κι αλλιώς δε λέει τίποτα. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, το μόνο που θα καταφέρω θα είναι ν’ αντικαταστήσω τη μια ασυναρτησία με μια χειρότερη. Όχι, το βρήκα! Θα γράψω ένα ποστ που να τελειώνει με τα λόγια: Θα γράψω ένα ποστ που να τελειώνει με τα λόγια.

Αρκεί να μην προσθέσω τίποτε άλλο, πράγμα που πολύ φοβάμαι έχει ήδη συμβεί.

Tuxedomoon – In a Manner of Speaking

και εδώ η κλασσική εκτέλεση