Archive for the αναμνήσεις ενός καθρέπτου Category

εις παρισίους

Posted in αναμνήσεις ενός καθρέπτου on 2 Νοέμβριος, 2008 by trelos

Είπες δε γίνεται τίποτα, πάω να δω απ’ την άλλη μεριά, χρειάζομαι βαρβάρους να μιλάνε γλώσσα  βαρβαρική -οι δικοί μου έχουνε πεθάνει καιρό, μιλώντας μια γλώσσα ακατάληπτη.

Έβλεπα το μικρό σου δωμάτιο με τα χαλασμένα στρατιωτάκια, τα κάδρα στους τοίχους και τις κλεψύδρες.

Δεν είπα τίποτα, τι νόημα θα είχε άλλωστε; Ο καθρέφτης έχει δυο πλευρές κι εσύ ακόμα δεν έμαθες ποια είναι η δική σου. Πόσους καθρέφτες έσπασες κυνηγώντας κουνέλια και παλιά τραπουλόχαρτα; Πόσους χάρτες ξετύλιξες, πόσες κλεψύδρες αναποδογύρισες για να μπορείς να λες ήρθε η ώρα; Κι έφτανε δηλαδή ένα τρωκτικό, ας ήταν και ποντίκι, για να ‘σαι τώρα στην πλάτη μου –και λοιπόν; Εγώ έχω και στην πλάτη μάτια.

Και τώρα –ακούς;- κάποιοι φωνάζουν, κάποιοι καλούν, βάρβαροι που μιλάνε τη γλώσσα σου, πώς και γιατί και τι κάνεις εσύ εδώ μικρέ, σκοτεινέ, μπερδεμένε τρελέ, τι ζητάς αλεπού στο παζάρι; Σ’ αυτήν εδώ την πόλη του φωτός, όσοι εσύ αποκαλείς δικούς σου, σκοτάδι τρέφονται. Κι αυτόν εκεί τον κουρελή με το σακίδιο, μάθε λοιπόν, τον λένε Σωκράτη. Κι εκείνη την αισχρή γριά μπεκρού –βλέπεις; κρατά στις χούφτες των ματιών της τους βολβούς- τη λεν Υπατία. Φυσικά, έχουμε ένα Μπρετόν, έναν Πικάσο, ένα Ρεμπό κι ένα Χέμινγουεϊ (κι ακόμα ένα Βαν Γκογκ,  ένα Λόρκα, ένα Μίλερ και κάποιον Οδυσσέα, ποιητή πολυμήχανο) κι άλλους πολλούς με κλαπατσίμπαλα και κιθάρες.

Όμως εσύ –ναι, εσύ!- τι ζητάς εσύ εδώ σαμιαμίδι; Της άλλης όψης δραπέτη, ελεεινέ φιγουρατζή, έθαψες τους νεκρούς σου για να ‘ρθεις ζητιάνος -ζητώντας εξαίσια πτώματα, τυμβωρύχε!- μα δεν περνάνε εδώ οι ξυρισμένοι αγύρτες, μόνο αλήτες ρυπαροί και αστόλιστοι. Άσε τα μαλλιά σου και τα γένια να μακρύνουν, άσε τις ψείρες να χορτάσουν στο κορμί, φόρα στο κεφάλι μια γραβάτα ή ένα εσώρουχο. Με χαραγμένη ζατρικίου φιγούρα στο στήθος και το δοχείο της νυκτός παραμάσχαλα και με παντιέρα χάρτινη σε θέλω. Στην πόλη του φωτός! Σε θέλω. Φιγουρατζή…