Archive for the Από τη μεριά του τρελού Category

το παιδί ήταν δικό μου παιδί και οι βόμβες ήταν δικές μου βόμβες

Posted in Από τη μεριά του τρελού with tags on 7 Ιανουαρίου, 2009 by trelos

n-2

Tο Παιδί κι ο Χαρταετός (ή Το Παιδί και το Αεροπλάνο*)

του Marcel Khalife, απόδοση στα ελληνικά: thalassaki

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι
Έπαιζε στο χωριό, ψάχνοντας για σπάγγο να πετάξει χαρταετό
Κοίταξε τριγύρω και είπε, «δεν ξέρω τι ‘ναι αυτό που λάμπει»
«Δείτε, κοιτάξτε ένα χαρταετό»
«Έρχεται προς τα εμένα»

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι
Έπαιζε στο χωριό, ψάχνοντας για σπάγγο να πετάξει χαρταετό
Κοίταξε τριγύρω και είπε, «δεν ξέρω τι ‘ναι αυτό που λάμπει»
«Δείτε, κοιτάξτε ένα χαρταετό»
«Έρχεται προς τα εμένα»

«Είναι μεγάλος χαρταετός, δε χρειάζομαι σπάγγο»
«Κι έχει φτερά πιο μεγάλα απ’ το σπίτι του γείτονα»
Τρεμούλιασε η καρδιά του, πέταξε στα φτερά του χαρταετού
Κι ολάκερος ο ουρανός τού ‘πε τα μυστικά του

Σταμάτησε στην πλατεία και φώναξε τους φίλους
Ο βρυχηθμός του αεροπλάνου πιο δυνατός απ’ όλες τις φωνές

Μαζευτήκαν τα παιδιά κι έπαψαν το παιχνίδι
Τραντάχτηκε ο τόπος, μια ιστορία σαν ψέμα
Κι ο βρυχηθμός έγινε σύννεφο καπνού, δεν ξέρω τι συνέβη
Ακούστηκε σειρήνα
Το αεροπλάνο που μετέφερε ιστορίες και ποιήματα
Έβαλε φωτιά στη γη και κατέστρεψε το σπίτι
Κατέστρεψε το σπίτι, το σπίτι

Και πέταξε μακριά, ίσια μες στα σύνορα
Τα σύνορα που με γέννησαν, αστραπές βροντές βομβάρδισαν τον κόσμο
Το παιχνίδι πέταξε, μαζί του η ιστορία
Κι έγιναν τα παιδιά της ιστορίας θραύσματα

Της ιστορίας που γράφτηκε στα πεζούλια του χωριού
Ταπεινό χωριό που άναψε σαν το κερί

Και το κερί άναψε λαμπρό, κι η κραυγή αντήχησε…

[* Οι λέξεις «χαρταετός» και «αεροπλάνο» είναι ίδιες στα Αραβικά.]

* * *

Πού βρίσκεται κρυμμένη η βαρβαρότητα; Σε ποιες γωνιές, σε ποια αδιέξοδα του ανθρώπινου μυαλού; Παλεύω να μην αφήσω την οργή να με καταλάβει, παλεύω να μην αφήσω το βάρβαρο μέσα μου να συγκρουσθεί/ενωθεί με το βάρβαρο έξω μου. Να μη μιλήσω για κακούς ισραηλινούς, για κακούς μπάτσους, για κακούς αμερικανούς, για κακούς γενικώς. Να μην επιτρέψω στο περί δικαίου αίσθημα μέσα μου, που έχει κάθε λόγο και δικαίωμα να εκφράζεται, να γενικεύει δαιμονολογώντας, γιατί αυτό είναι το πρώτο βήμα προς τη βαρβαρότητα.

Κι εσύ, ο προοδευτικός, εσύ που θεωρείς τον εαυτό σου βαθιά σκεπτόμενο αλλά με την πρώτη ευκαιρία ελεεινολογείς και γενικεύεις, εσύ που θεωρείς κτήνη τους Ισραηλινούς ή τους Παλαιστίνιους ή τους Αμερικανούς όταν σκοτώνουν άμαχους αλλά όταν πρόκειται για θύματα δικά σου τρελαίνεσαι και ζητάς αίμα στο αίμα, εσύ ο εκδικητής, εσύ ο ρατσιστής, εσύ ο οργίλος, ο βίαιος, ο υπέρ βωμών και εστιών, εσύ, ναι εσύ, είσαι εγώ, είσαι το ζώο μέσα μου, είσαι η φύση μέσα μου, είσαι δικός μου και σ’ αγαπώ αλλά σε μάχομαι γιατί δεν είμαι μόνο ζώο και δεν υπάρχει τρόπος να νικήσεις τη βαρβαρότητα με τα όπλα της και –ξέρεις κάτι;- έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι αυτό που είσαι, η φύση μέσα σου φωνάζει θάνατος στο φονιά, ευνουχισμό στο βιαστή, αφανισμό στους φασίστες κι εσύ ακούς τη φύση, λες η φύση ξέρει, η φύση έχει δίκιο κι εγώ έχω δίκιο, όμως να το κάνεις με επίγνωση, να το κάνεις ξέροντας ότι αυτός που θα σε σκοτώσει αύριο, αυτός που θα αφανίσει την οικογένεια ή τη φυλή σου, λέει ακριβώς το ίδιο και με τον ίδιο αυτό «θεό» που συνωμοτείς πίσω απ’ την πλάτη του, συνωμοτεί πίσω από τη δική σου.

*Θαλασσάκι, σ’ ευχαριστώ

pink floyd, goodbye blue sky

Advertisements

Εθνικό Ελλειμα Εμπνευσης

Posted in Από τη μεριά του τρελού with tags on 8 Οκτώβριος, 2008 by trelos

Χρωστώ μια ανάρτηση για τη δημόσια εκπαίδευση.
Κυρίως για λόγους δεοντολογίας και συνέπειας –ακόμα κι αν υποθέταμε ότι η εγγραφή αυτή είχε έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό αναγνωστών, ελάχιστοι είναι που ενδιαφέρονται πραγματικά κι αυτοί δεν περιμένουν από μένα να τους ανοίξω τα μάτια. Όμως, μιας που τα «χώσαμε» στα φροντιστήρια, ας πούμε δυο λογάκια και για το δημόσιο σχολείο.

Δεν θα ασχοληθώ με τετριμμένα –ούτε με το σύστημα που θέλει αμόρφωτους πολίτες, ούτε με τα απαρχαιωμένα σχολικά προγράμματα, ούτε με τους καθηγητές-δασκάλους που έχουν νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου, ήτοι «δουλεύω όσο λιγότερο μπορώ, γιατί με βάση τα λεφτά που παίρνω κι αυτό πολύ τους είναι!», αλλά

επειδή απ’ τους πολιτικούς –καλώς ή κακώς-περιμένω μόνο τα χειρότερα

επειδή ο δημόσιος τομέας έχει τα χάλια που έχει, οπότε οποιαδήποτε κριτική σε διοικητικό-οργανωτικό επίπεδο θα ήταν «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε»

επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι οι επαναστάσεις ξεπηδάνε από μικρούς πυρήνες ανθρώπων που αντιδρούν στην καθεστηκυία τάξη και όχι από τις μάζες που ακόμα και πάνω στο σταυρό τραγουδούν το «ωχ αδερφέ» σε σκατά-ρε δίεση ματζόρε

εγώ θα απευθυνθώ στους αγαπητούς μου συναδέλφους, χωρίς διάθεση ισοπέδωσης, μ’ αυτό εδώ:

Το βασικό πρόβλημα, καλοί μου φίλοι, δεν είναι ότι δεν υπάρχουν υποδομές και ότι οι σχολικές αίθουσες είναι λίγες και ελάχιστα έως καθόλου εξοπλισμένες

Ούτε οι διορισμοί που είναι μονίμως ανεπαρκείς

Ούτε οι χαμηλοί μισθοί, γιατί ειδικά αυτό φίλοι μου είναι πρόβλημα όλης της κοινωνίας –όχι της εκπαίδευσης

Ούτε, βεβαίως, ότι οι μαθητές είναι στην εποχή μας κακομαθημένοι κι αν σας αφήνανε (κάποιους) να ρίχνετε σφαλιάρες θα ήταν καλύτερα, όχι

Το βασικό πρόβλημα είναι πως οι βαθιές τομές γίνονται πάντα από ανθρώπους νέους, με ενθουσιασμό και οράματα, ενώ εσείς, η μεγάλη πλειοψηφία, μέσα στις τάξεις και μέσα στα σπίτια σας ανατρέφετε τους μελλοντικούς ωχαδερφιστές καιροσκόπους.

Γιατί εσάς έχουν ως πρότυπα.
Εσάς ακούνε κάθε μέρα να βαρυγκωμάτε για τα χάλια του συστήματος.
Εσάς ακούνε να λέτε ότι «δεν θα βγάλω εγώ το φίδι απ’ την τρύπα»
Εσάς βλέπουν κάθε τόσο να κάνετε απεργίες με θεσμικά αιτήματα-τσόντες, ίσα για να τσιμπήσετε κάνα φράγκο.
Εσάς βλέπουν να επικροτείτε τα εθνικά προτερήματα, τον κυνισμό και το χαβαλέ, όταν αντιμετωπίζετε ως γραφικούς ή «νέους και άπειρους» τους ρομαντικούς και ενθουσιώδεις συναδέλφους και βλέπετε τις καταλήψεις, όχι ως δυναμικό φαινόμενο ενάντια στη συντήρηση και τη νεκρική ακαμψία της προσφιλούς νεκρής (της παιδείας), αλλά ως ευκαιρία για «λίγη ξεκούραση».

Γνωρίζω ότι τα σχολεία είναι, απ’ τη φύση τους, θεματοφύλακες της παράδοσης.
Δεν είμαι άνθρωπος της παράδοσης, αλλά δεν προτίθεμαι να την κριτικάρω. Θα πω μόνον ότι μέσα στις παραδόσεις ενός λαού υπάρχουν κι εκείνες που συνήθως χαρακτηρίζουμε ως «ελαττώματα της φυλής» και αυτές καλό θα ήταν να μην τις διαιωνίζουμε. Αν ο σύγχρονος Έλληνας κουβαλά τη ρετσινιά του αρπακολλατζή και ανεύθυνου ψευτόμαγκα, την οποία μάλιστα έχει αναγάγει σε παράδοση ωσάν να πρόκειται για κάτι θετικό και αξιέπαινο, το χρωστά (σε μεγάλο βαθμό) και στα σχολεία του. Είναι (λειτουργούν ως) τα συντηρητικά της κοινωνίας, κάτι σαν τα Ε των τροφίμων.

Για να έχουμε αλλαγές προς το καλύτερο, πρέπει οι νέοι άνθρωποι που έχουμε στα χέρια μας να βρουν έμπνευση και –δυστυχώς- το σημαντικότερο εθνικό μας έλλειμμα είναι αυτό που την αφορά.

η διά της δονήσεως εκπαίδευση (2)

Posted in Από τη μεριά του τρελού with tags on 12 Ιουλίου, 2008 by trelos

Συνεχίζω την προηγούμενη ανάρτηση και εξηγώ εν συντομία: πρώτον, τι είναι «εκπαίδευση διά της δονήσεως» και, δεύτερον, γιατί λέω ότι το φροντιστήριο δεν προκύπτει απλά ως αποτέλεσμα των προβλημάτων της Παιδείας, αλλά αποτελεί συστατικό μέρος τους.

Έχετε δει διαφημίσεις γι αυτά τα ωραία μηχανήματα που στέκεσαι και σε ..κουνάνε κι έτσι υποτίθεται πως γυμνάζεσαι; Λέγονται «πλατφόρμες δονήσεων» (power plates). Λοιπόν, φανταστείτε έναν υποθετικό κόσμο όπου επαγγελματική και κοινωνική επιτυχία εξαρτώνται από το πόσο γυμνασμένο και σφριγηλό σώμα έχετε (καλά, πού το βρήκα αυτό το ..εξωφρενικά μακρινό σενάριο; ) –μάλιστα έχουν θεσπιστεί επ’ αυτού και δημόσιες εξετάσεις. Οι νέοι άνθρωποι γυμνάζονται απ’ το πρωί ως το βράδυ και το κράτος τους παρέχει γυμναστήρια με ανεπαρκείς σε αριθμό (αλλά –συχνά- και σε κατάρτιση) γυμναστές. Εκεί πάνω λοιπόν εμφανίζεται ο ..δονητής. Τι κάνει αυτός; Κατ’ αρχάς σου επιβάλει να περνάς κάποιες ώρες πάνω του. Επιπλέον, έχει ένα κομπιούτερ που σου επιδεικνύει κάποιες ασκήσεις και σου προτείνει και άλλες που θα έκανες και χωρίς αυτόν (πους-απς, κοιλιακούς, τρέξιμο κλπ) Οι πιο φυγόπονοι, αλλά και αυτοί που το χρήμα τους περισσεύει, τρέχουν κι αγοράζουν έναν. Σιγά-σιγά, όλο και περισσότεροι πείθονται ότι οι «δονούμενοι» έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα και, εν πάση περιπτώσει, κάνουν τη δουλειά πιο οργανωμένα και πιο εύκολα. Έτσι, οι «δονητές» εξαπλώνονται. Στο τέλος, ακόμα κι εκείνοι που γυμνάζονταν εντατικά και με συνέπεια, καλού-κακού αγοράζουν κι αυτοί. Το αποτέλεσμα είναι ο κόσμος να αγανακτεί για την οικονομική επιβάρυνση αλλά, κατά βάθος, να αισθάνεται ικανοποιημένος διότι: 1) έχει πειστεί πως έτσι θα τα καταφέρει, 2) όποιος δεν βρίσκει χρόνο και όρεξη να γυμναστεί μεταθέτει την ευθύνη εξ ολοκλήρου στο μηχάνημα και 3) διαθέτει ένα μοδάτο, κοινωνικά επιβεβλημένο προϊόν. Σας θυμίζει κάτι;

Αρκετά όμως με τις αλληγορίες. Ιδού, επιγραμματικά, τα στάδια της αλλοτρίωσης στα οποία συνεισφέρει το φροντιστήριο, σε συνδυασμό βεβαίως με το διαστροφικό σύστημα Πανελλαδικού Διαγωνισμού (και όχι «εξετάσεων», όπως –δολίως- έχει καθιερώσει το υπουργείο να λέγονται) και με την ανεπάρκεια (αντικείμενο μελλοντικής ανάρτησης) του δημόσιου σχολείου:

  1. Μετάθεση ευθύνης. Μαθητές και γονείς μεταθέτουν την, όποια, δική τους ευθύνη στους «ειδικούς» (έχω και πληρώνω, άρα η δουλειά γίνεται). Δεν μιλάμε βεβαίως για αγορά γνώσεων αλλά «εκπαιδευτικών υπηρεσιών».
  2. Ντε φάκτο απαξίωση της γνώσης, όταν αυτή δεν οδηγεί στην (βραχυπρόθεσμη) επιτυχία. Μαθήματα που δεν εξετάζονται στον πανελλαδικό διαγωνισμό, αλλά και ολόκληρες ενότητες των βασικών μαθημάτων, αγνοούνται ως «άχρηστα». Η υποτιθέμενη Γενική Παιδεία πάει περίπατο.
  3. Η επιτυχία ως επωφελής επένδυση. Ελάχιστοι είναι αυτοί που συνειδητοποιούν ότι η είσοδος στα Πανεπιστήμια δεν (μπορεί να) είναι αυτοσκοπός. Για τους περισσότερους ισχύει το «τι πληρώνω τόσα χρόνια;»
  4. Η αφομοίωση γνώσης και η ανάπτυξη δεξιοτήτων υποκαθίστανται -σε συντριπτικό ποσοστό- με την πρόσληψη «μασημένης τροφής». Δηλαδή, στη θέση του να προσπαθήσει ο μαθητής να κατανοήσει σε βάθος δέκα πράγματα και εν συνεχεία να κληθεί να τα εφαρμόσει, έχουμε μια συχνά στείρα αποστήθιση κωδικοποιημένων «κανόνων» (μεθοδολογιών) με βάση τους οποίους πρέπει να επιλύσει κάποιους παράξενους (αφού δεν αντιλαμβάνεται την πρακτική τους σημασία) γρίφους. Αυτό δεν ακυρώνει απλώς το νόημα της εκπαίδευσης. Το χειρότερο είναι ότι ανεβάζει διαρκώς τον πήχη (διότι η επιτροπή κατάρτισης των θεμάτων πέφτει στην παγίδα να ψάχνει διαρκώς για ερωτήματα που δεν κωδικοποιούνται εύκολα) με εξουθενωτικά για τους μαθητές (οι οποίοι οφείλουν τώρα να κωδικοποιήσουν περισσότερους κανόνες) αποτελέσματα.

Και μετά απ’ όλα αυτά, μια ερώτηση για να δούμε πόσο καλοί μαθητές είστε εσείς.

Αν ο μέσος πολίτης καλείτο από την κυβέρνηση να ψηφίσει για ένα επιπλέον κονδύλι σχετικό με την παιδεία, τι θα προτιμούσε;

  1. Λεφτά για σχολεία, υλικοτεχνική υποδομή, επιμορφωτικά σεμινάρια και διορισμούς καθηγητών, ώστε να βελτιωθεί το επίπεδο της εκπαίδευσης και να μην χρειάζεται να πληρώνει από την τσέπη του τα φροντιστήρια (και να πληρώνει και ο μαθητής σε κόπο και χρόνο) -ή
  2. Να παίρνει ο ίδιος ένα «επίδομα φροντιστηρίων» -ώστε να καλύπτει ένα μέρος από το έξοδο- και τα πράγματα να παραμείνουν ως έχουν;

(Νομίζω ότι μέσα μας όλοι ξέρουμε ποια θα ήταν η απόφαση του κυρίαρχου λαού. Το λέω χωρίς καθόλου ειρωνία, αλλά με μπόλικη απογοήτευση.)

Ουφ! Τα είπα και ξαλάφρωσα. Θα μου πείτε το κλασσικό «και τι κέρδισες;» Ίσως τίποτα. Αλλά είναι ενοχλητικό να βλέπεις διαρκώς γύρω σου τη συνενοχή. Αυτοί που μπήκαν στο νόημα, καταλαβαίνουν τι εννοώ. Οι υπόλοιποι, δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς λεφτά (δεν) έχουν.

φροντιστήριο: η διά της δονήσεως εκπαίδευση (1)

Posted in Από τη μεριά του τρελού with tags on 10 Ιουλίου, 2008 by trelos

Έχω αυτήν την εγγραφή στο μυαλό μου από τότε που μπήκα στη διαδικασία του «ιστολογείν» και του «ιστοδημοσιεύειν» πριν από δέκα μήνες.

Στην αρχή είπα, σιγά, νέος είσαι στο χώρο, μάθε πρώτα πως δουλεύει το πράμα, με το μαλακό!

Μετά έλεγα, εξετάσεις έρχονται, το καλοκαίρι θα ‘σαι πιο χαλαρός.

Έλα όμως που το καλοκαίρι ήρθε και τα δύσκολα (βλ. δυσάρεστα) παραπέμπονται διαρκώς στις Καλένδες… Ας είναι καλά ο φίλος μου ο Γιώργος που με την εγγραφή του με ξεκούνησε, γιατί, τα λόγια και τα τραγούδια είναι όμορφες ανάσες, όχι για να ξεχνάμε το χάλι μας αλλά για να (του) επιτεθούμε δριμύτεροι.

Να μιλήσεις για το χάλι της εκπαίδευσης. Κι από πού να ξεκινήσεις; Απ’ τα χιλιοειπωμένα και αυτονόητα; Εγώ λέω να ξεκινήσω απ’ αυτό που γνωρίζω καλύτερα, αυτό που μου δίνει δουλειά: το φροντιστήριο. Για δύο λόγους.

Πρώτον, διότι (επισήμως) δεν θεωρείται εκπαιδευτικός οργανισμός αλλά «αναγκαίο κακό», άρα ανήκει στα αποτελέσματα και όχι στα αίτια του προβλήματος –άποψη κατ’ εμένα λανθασμένη.

Δεύτερον, γιατί δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να συμμετάσχω στο πανηγύρι της υποκρισίας του τύπου «αφού εμείς μαθαίνουμε τα παιδιά γράμματα! Αν περιμένανε από το σχολείο…» Ε, λοιπόν όχι κύριοι συνάδελφοι. Εσείς, αν θέλετε, μπορείτε να παινεύετε το σπίτι σας για να μην σας πλακώσει. Εγώ θα τα πω τώρα που είμαι ακόμα μέσα, οπότε αυτά που λέω ούτε λάσπη είναι ούτε κακεντρέχειες.

Κατ’ αρχάς, το φροντιστήριο είναι μια επιχείρηση. Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση, ενδιαφέρεται και για την τύχη των μαθητών-πελατών του, για την κατάρτιση και την επιτυχία τους. Ας το δούμε καλοπροαίρετα και ας πούμε ότι, πράγματι, ο επιχειρηματίας βλέπει το ρόλο του ως λειτούργημα κλπ κλπ

(Στο μικρό φροντιστήριο όπου δουλεύω αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό, φοβάμαι όμως ότι δεν είναι ο κανόνας.) Ακόμα κι έτσι, η επιχείρηση είναι επιχείρηση. Έχει έξοδα που τρέχουν, νοίκια, μισθούς, αναλώσιμα, διαφήμιση. Αυτό σημαίνει ότι ο μαθητής είναι πρώτα πελάτης και μετά ο,τιδήποτε άλλο. Και ακόμα χειρότερα: είναι το άλογο κούρσας που με τις επιδόσεις του θα διαφημίσει την επιχείρηση. Δείξτε μου έναν –έναν!- επιχειρηματία που να μην βλέπει μ’ αυτόν τον τρόπο τους μαθητές του, έστω και υποσυνείδητα. (Επειδή πιστεύω ότι κανείς δεν αμφισβητεί την προηγούμενη πρόταση δεν παραθέτω επιχειρήματα –υπάρχουν πλήθος.) Υπό αυτό το πρίσμα, τα περιθώρια για παιδαγωγικές προσεγγίσεις είναι πολύ, μα πολύ, στενά.

Ας έλθουμε τώρα στην ουσία. Για ποιο λόγο πηγαίνει ο μαθητής στο φροντιστήριο και κατά πόσον ο σκοπός του επιτυγχάνεται. Ο συνήθης λόγος που προβάλλεται είναι: για να προετοιμαστεί σωστά για τις εξετάσεις του. Είτε πρόκειται για ενδοσχολικές εξετάσεις είτε για τις πολύ κρισιμότερες Πανελλαδικές. Όμως, αν δει κανείς τις επιδόσεις των μαθητών, ακόμα και με τον πολύ χαμηλό πήχη των ενδοσχολικών εξετάσεων, ο στόχος αυτός κατά κανόνα δεν επιτυγχάνεται.

Στις Πανελλαδικές τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Για παράδειγμα, τα θέματα της φετινής Φυσικής ήταν τόσο απλά ώστε ένας στοιχειωδώς προετοιμασμένος μαθητής, ακόμα και χωρίς καθόλου φροντιστήριο, να μπορεί να γράψει από πολύ καλά έως άριστα. Κι όμως το ποσοστό αυτών των βαθμολογιών, ακόμα και σε σχολεία προνομιούχων περιοχών, είναι πολύ μικρό. Τι σημαίνει αυτό; Πως το φροντιστήριο δεν είναι σε θέση να προετοιμάσει αποτελεσματικά παρά ένα πολύ μικρό ποσοστό μαθητών, εκείνους που πιθανότατα θα τα κατάφερναν και χωρίς το φροντιστήριο. Για περιπτώσεις μαθημάτων όπου τα θέματα είναι κάπως απαιτητικά (βλ. φετινά Μαθηματικά και Γλώσσα –ή τα θέματα Φυσικής του 2005 και του 2006) ας μη γίνεται λόγος! Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών, παρά το φροντιστήριο, με το ζόρι πιάνει τη βάση.

Το συμπέρασμα που αβίαστα βγαίνει είναι πως άλλοι λόγοι οδηγούν τους μαθητές στο φροντιστήριο και όχι η πεποίθηση ότι μέσω αυτού θα επιτύχουν στις εξετάσεις. Και γι αυτό υποστηρίζω ότι το φροντιστήριο αποτελεί μέρος και όχι συνέπεια του προβλήματος. Επειδή όμως τα «σεντόνια» σ’ αυτές τις περιπτώσεις λειτουργούν αρνητικά, θα επανέλθω με την άποψή μου επί του …μυστηρίου τούτου (αλλά και επί των του δημοσίου σχολείου μυστηρίων) πολύ σύντομα.

τι ελεεινό πλιάτσικο, Αμαλία..

Posted in Από τη μεριά του τρελού, εις μνήμην with tags , on 31 Μαΐου, 2008 by trelos

Ανταπαντώντας η γιατρός Γκίλεμ είπε:
«Εγώ επιμένω ότι δεν μπορείτε να κάνετε αποτελεσματικότερο το
ΕΣΥ, αν το συνδέσετε ακόμα περισσότερο με το κόστος. Αν το κάνετε αυτό, στην ουσία το αποστερείτε από τους πόρους του, γιατί το ΕΣΥ στηρίζεται στην καλή θέληση, την καλή θέληση του προσωπικού του: και σε ευνοϊκές συνθήκες αυτή η καλή θέληση είναι σχεδόν απεριόριστη. Αλλά, αν εξακολουθήσετε να το υπονομεύετε, όπως κάνετε αυτή τη στιγμή, και να το αντικαθιστάτε με πεπερασμένα οικονομικά κίνητρα, τότε θα καταλήξετε να έχετε ένα σύστημα υγείας ακριβότερο, ένα σύστημα υγείας λιγότερο αποδοτικό, ένα σύστημα υγείας που θα εξελιχθεί σε βραχνά της κυβέρνησης».
Η τρίτη και τελευταία απάντηση του Γουίνσο ήταν:
«60 CMO, 47 DHA, 32 TQM, 947 ΝΑΗΑΤ, 96% επί 4 χρόνια, 37,2
σε 11 μήνες, 78,224 x 295  13Υ! + 63,5374628374, το οποίο αφήνει £ 89.000.000 για το DTI, το DMU, το DSS, το KLF, το ERM και το NHSTA. Δηλαδή 43% επάνω, 64% κάτω, 23,6% πάνω από το μέγιστο και το διάγραμμα 100-1. Κι αυτό μόνο έχω να πω εν προκειμένω. »

Τζόναθαν Κόου, τι ωραίο πλιάτσικο
μετ. Τρισεύγενη Παπαϊωάννου (εκδ.Πόλις)

Όπως πολύς κόσμος, έτσι κι εγώ, έμαθα για/ και άρχισα να ασχολούμαι με τα blogs χάρη στην Αμαλία Καλυβινού.

Όπως πολύς κόσμος, έτσι κι εγώ, το χάλι του συστήματος δημόσιας υγείας δεν το έμαθα από την Αμαλία. Το γνώριζα.

Το γνώρισα, ευτυχώς όχι με τον τραγικό τρόπο της τόσο άτυχης και τόσο δυνατής αυτής κοπέλας. Το γνώρισα μέσα από τις άθλιες υπηρεσίες του ΙΚΑ και των δημόσιων νοσοκομείων μας, μέσα από τα ηλίθια κυνικά καλαμπούρια ( ; ) των γιατρών που άρπαξε κάποτε το αυτί μου και μέσα από διάφορες εξετάσεις που με έστειλαν να κάνω «καλού-κακού», για να δουλεύουν τα κυκλώματα. Ευτυχώς, επίσης, δεν βρέθηκα μέχρι τώρα στην ανάγκη κάποιου χασάπη που να μου ζητάει φακελάκι για να κάνει το καθήκον του. Μακάρι να μη βρεθώ στη θέση να πρέπει να επιλέξω ανάμεσα στη ζωή και στην ακεραιότητα..

Δεν θέλω να μηδενίσω, δεν θέλω να ισοπεδώσω. Έχω γνωρίσει και ιατρούς με γιώτα κεφαλαίο. Κάποιοί από αυτούς αλλοδαποί, από χώρες του τρίτου κόσμου. Ίσως εκεί μετράνε τη ζωή διαφορετικά.

Όμως δεν μπορώ να πστέψω ότι για το φαύλο κύκλο του συστήματος Υγείας δεν ευθύνονται και οι γιατροί, δεν ευθύνονται πρωτίστως οι γιατροί. (Όπως για το αντίστοιχο χάλι της παιδείας, ευθυνόμαστε πρωτίστως οι εκπαιδευτικοί, αλλά για το δικό μου συνάφι θα μιλήσω με μια άλλη ευκαιρία.)

Δυστυχώς, Αμαλία, είχες δίκιο. Οι αλμπάνηδες ήταν και παραμένουν ο κανόνας.

(Ενημέρωση για την αιμοδοσία εδώ.)

χαβαλερε

Posted in Από τη μεριά του τρελού, εκμυστηρεύσεις with tags on 2 Μαρτίου, 2008 by trelos

Απόκριες. Καρναβάλια. Ξεφάντωμα. Διονυσιασμός. Πειράγματα. Δεν έχω τίποτα εναντίον τους.. Αντιθέτως.

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν συνυφασμένα με αστεία και πειράγματα. Ο πατέρας μου ήταν -και είναι- μεγάλο πειραχτήρι, με αποτέλεσμα βέβαια να γίνω κι εγώ (κι ίσως, εξαιτίας μου, κάποια στιγμή να γίνει και ο δικός μου γιος). Παραδόξως ( ; ) όμως, ένα από τα πράγματα που σιχαινόμουν πάντα ήταν και είναι ο χαβαλές. Η ομαδική αφασία. Ίσως ακούγεται αντιφατικό, αλλά στο μυαλό μου δεν είναι καθόλου: το αστείο (ως τρόπος αντίδρασης αλλά και ως στάση απέναντι στα πράγματα, με την έννοια του χιούμορ) είναι ένας καθαρά ανθρώπινος μηχανισμός διότι έχει άμεση σχέση με τη συνείδηση –συνείδηση της ασημαντότητάς μας και της άγνοιάς μας, ένα αντίδοτο στην αμηχανία και στο φόβο. Ο χαβαλές είναι άλλο πράγμα.

Ο χαβαλές είναι το ξίφος του κυνικού, ο εύκολος δρόμος να κερδίσω την προσοχή της ομάδας. Εκμεταλλεύεται τους κώδικες του αστείου αλλά έχει τόση σχέση μ’ αυτό, όση έχει η σεξουαλική παρενόχληση με το φλερτ. Γι αυτό και –πολύ συχνά- ο χαβαλές είναι αστείο, διασκέδαση, πείραγμα εις βάρος κάποιου άλλου, συνήθως διαφορετικού από εμένα. Χαβαλές είναι η χοντρή σάτιρα (στα όρια του χλευασμού) εναντίον κάποιου εύκολου στόχου, είναι επίσης–κάποιες άλλες φορές- η γελοιοποίηση αυτού που με ξεπερνά και με κάνει να αισθάνομαι μειονεκτικά. Και είναι, βεβαίως, αυτό που πουλάει, αυτό που σπάει τα μηχανάκια της τηλεθέασης –η φωνή της μετριότητας που δεν μπορεί να ξεχωρίσει διαφορετικά, παρά κραυγάζοντας (σαν τον Σαλιέρι στο Amadeus) ‘μετριότητες όλου του κόσμου, ενωθείτε’.

Δεν έχω τίποτα με τα καρναβάλια. Ούτε με τους μασκαράδες τους. Με τους άλλους «μασκαράδες» έχω. Αυτούς για τους οποίους όλα, κάθε μέρα, είναι καρναβάλι. Που το κάθε τι, καλό-κακό δεν έχει σημασία, μπαίνει στο κρεβάτι του Προκρούστη και κόβεται στα μέτρα της δικής τους μαγκιάς. Αυτούς για τους οποίους καμιά αξία δεν είναι υπεράνω ευτελισμού κι έτσι την ίδια αναγάγουν σε αξία την ευτέλεια.

Φοίβος Δεληβοριάς – Η υβρεοπομπή

Τραγούδι στο πνεύμα των ημερών (λόγω αθυροστομίας) και στο πνεύμα πιστεύω των παραπάνω: ένας από τους πιο αγαπημένους μου νέους δημιουργούς μιλά με περίσσεια έμπνευση και τόλμη για ευτέλεια. Και επειδή αισθάνομαι την ανάγκη να επανορθώσω που τον ξέχασα στο πανηγύρι, ιδού άλλο ένα.

Den.Vysodomw.Dhmosiws

Posted in Από τη μεριά του τρελού on 9 Φεβρουαρίου, 2008 by trelos

Εγώ θέλω να το δω το D.V.D. Αλλά όχι στην οθόνη μου (εκεί θέλω να βλέπω εικόνες που με αφορούν και κατά προτίμηση όμορφες). Θέλω να το δω graffiti σε τοίχους και φωτεινή διαφήμιση σε δρόμους και πλατείες:

Den.Viazw.Dikaivmata.

Den.Vevhlwnw.Dwmatia.

Den.Voulomai.Diapompeyseis.

Den.Voh8w.Diasyrmous.

dvd.jpg