η απίστευτη επιδεικτική σπατάλη

Τώρα, διαβάζοντας κάποιος τον παραπάνω τίτλο, θα έπρεπε κανονικά να υποθέσει ότι παραπέμπει στα πλουσιότερα στρώματα της αστικής τάξης ε; Δυστυχώς, δεν μπορώ να συμφωνήσω. Να υπενθυμίσω ότι αναφερόμαστε στην κοινωνία των δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, η οποία επιδίωξε πρόσφατα να διοργανώσει τους καλύτερους (φοβάμαι, όχι ως προς την ποιότητα-καθαρότητα) Ολυμπιακούς αγώνες της σύγχρονης ιστορίας. Ναι, δυστυχώς, η απίστευτη και επιδεικτική σπατάλη του τίτλου αναφέρεται εις σύμπασα τη μεσαία τάξη, της μικροαστικής αυτοδικαίως συμπεριλαμβανομένης.
Η ΑΕΣ είναι κάτι στο οποίο σκοντάφτεις συνεχώς, ένα άθλημα στο οποίο επιδίδονται αδιακρίτως έχοντες και μη-έχοντες, κομφορμιστές και «εναλλακτικοί», λαϊκοί και εκλεπτυσμένοι, ψαγμένοι και «σούργελα», με πιθανές εξαιρέσεις κάποιους εκπροσώπους της γενιάς του πολέμου και τους αληθινά φτωχούς. Μπορείς να τη δεις στο ρούχο που προστίθεται στην ήδη γεμάτη γκαρνταρόμπα, στο άχρηστο δώρο του κολλητού που γιορτάζει, στο βαμμένο μαλλί της πιτσιρίκας, στις γεμάτες καφετέριες που σερβίρουν 3 ευρώ την καρέκλα, στα κλιματιστικά που ανάβουν Μάη και Σεπτέμβρη μήνα (ρυθμισμένα μάλιστα σε θερμοκρασίες που αν επικρατούσαν στο σπίτι μας το Δεκέμβρη θα το θεωρούσαμε σημάδι μιζέριας) στα καύσιμα που σπαταλιούνται στη διαδρομή σπίτι-περίπτερο ή στην 500μέτρων διαδρομή κόκκινο φανάρι σε κόκκινο φανάρι με πέμπτη στο σασμάν, στα σούπερ μάρκετ που πουλάνε τα ίδια προϊόντα ακριβότερα απ’ ότι τα αγοράζει ο καλοπληρωμένος Ιταλός ή Βέλγος, τον οποίο για κάποιο λόγο οι πολυεθνικές σέβονται περισσότερο, στους δρόμους που σκάβονται, κουκουλώνονται και ξανασκάβονται ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Στο ηλίθια αυτάρεσκο χαμόγελο του ξανθού πτώματος που αισθάνεται ικανοποίηση επειδή το παιδί της είναι παρκαρισμένο στο καλύτερο φροντιστήριο της περιοχής έχοντας στην κατοχή του κινητό τελευταίου τύπου και στο μάτσο υφάκι του ξεχειλωμένου μεσήλικα που παραγγέλνει για την παρέα ποσότητες ορεκτικών, σαλατών και μεζέδων που είναι σίγουρο ότι θα παραμένουν άθικτες στο τραπέζι της ταβέρνας την ώρα που επιστρέφει σπίτι του σχολιάζοντας τους ενοχλητικούς επαίτες των φαναριών.
Αρχίζετε και νιώθετε άβολα, το καταλαβαίνω -κάποιοι αντιδράτε ήδη. Τι μαλακίες είναι αυτές; Ταβέρνες και κλιματιστικά και γκαζώματα, τη στιγμή που κάποιοι παίρνουν μίζες, ληστεύουν ταμεία, βολεύουν, υπόσχονται ψέματα, διαφθείρουν; Είπαμε, αυτοί είναι οι βάρβαροι. Κι αν δεν υπήρχαν θα ’πρεπε να τους εφεύρουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: