όλοι αυτοί με τα καθαρά μέσα μου

Τον τελευταίο καιρό, όλο και πιο συχνά συναντώ ανθρώπους πρόθυμους να παραδεχτούν ότι η κρίση δεν είναι οικονομική αλλά ηθική κρίση της κοινωνίας. Δυστυχώς, ακόμα και οι φωτισμένοι αυτοί στέκονται μόνο σε φαινόμενα διευρυμένης ηθικής διαφθοράς, του τύπου «έχουμε προσκυνήσει το χρήμα» κλπ. Πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι πιο βαθύ. Ηθικό μεν, πιο βαθύ δε.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν «προσκυνήσει το χρήμα», μιας που το θέσαμε έτσι, πλουτοκράτες καπιταλιστές του κερατά, οι οποίοι διαθέτουν ισχυρό αξιακό κώδικα τον οποίο υπηρετούν με συνέπεια. Προφανώς φέρουν τις δικές τους ευθύνες για τα οικονομικά αδιέξοδα, όμως δεν θα ασχοληθώ μ’ αυτούς. Οι άλλοι με απασχολούν, αυτοί με τα «καθαρά χέρια». Ίσως και επειδή γέμισε ξαφνικά ο τόπος από δαύτους.

Ποιοι είναι τα «καθαρά χέρια»; Κατά κύριο λόγο όσοι δεν ψήφισαν ποτέ τα κόμματα της εξουσίας. Ακούς να το διατυμπανίζουν με κάθε ευκαιρία: να πληρώσουν αυτοί που Τους ψήφιζαν, είναι σαν να λένε, εγώ δε φταίω σε τίποτα. Πιθανόν να μην φταις  για ό,τι έγινε. Η Ευθύνη δεν περιορίζεται σ’ αυτό. Η Ευθύνη έχει να κάνει –εκτός των άλλων- και με το πόσο αποφασισμένος είσαι να μην επιτρέψεις να επαναληφθεί κάτι. Αν απλώς κάθεσαι και φωνάζεις «είναι κλέφτες», δεν διαφέρεις και πολύ από τον άλλο που φωνάζει «με κορόιδεψαν».

Για όσους αρέσκονται στους αφορισμούς και τα επιγράμματα, χρησιμοποιώ ένα από παλιά, έχω εξοργίσει πολύ κόσμο με δαύτο: δουλειά του κλέφτη είναι να κλέβει. Το διατυπώνω έτσι, εσκεμμένα προκλητικά, σαν ψυχολογικό τεστ. Θα μπορούσα να πω, επί το συμβατικότερον, «ο ρόλος του λύκου είναι να κλέβει και του βοσκού να φυλάει τα πρόβατα» και ν’ αρχίσουμε όλοι –στη θεωρία αητοί- να κουνάμε τα κεφάλια με συγκατάβαση. Δυστυχώς, στην πράξη είναι πολύ πιο εύκολο να εστιάζεις στους βαρβάρους παρά στις δικές σου ευθύνες. Το να καταριέσαι τον κλέφτη εν θερμώ είναι μια εύκολη, ανθρώπινη και, μερικές φορές, αποφορτιστική αντίδραση. Την πρώτη φορά. Τη δεύτερη εγείρει προβληματισμούς και ένα κάποιο ανασήκωμα του φρυδιού. Την τρίτη φορά είναι περίπου βέβαιο: είτε είσαι κάποιος δυστυχισμένος κολλήγος είτε –απλώς- ηλίθιος.

Θα μου πεις: «Εγώ που δεν ψηφίζω κανέναν από τους δύο, ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΝΔ, αλλά είμαι μονίμως μειοψηφία τι φταίω; Ούτε μίζες έχω πάρει, ούτε φακελάκια, ούτε μαύρα έχω βγάλει ποτέ. Κάνω ευσυνείδητα τη δουλίτσα μου, μαζεύω τα σκουπίδια μου, ανακυκλώνω, μέχρι εθελοντική εργασία προσφέρω κάθε που μπορώ. Τι άλλο να κάνω δηλαδή;

Ε, σαφώς δεν είμαστε όλοι εξίσου υπαίτιοι για τα δεινά της χώρας, αυτό είναι αυτονόητο (αν και –δυστυχώς- όχι για κάποιους, κε Πάγκαλε.) Είπαμε, άλλο συλλογική και άλλο ευθύνη του καθενός. Κι εμένα αυτό είναι ακριβώς που μ’ ενδιαφέρει να ανιχνεύσω: τις ευθύνες των δικών μου ανθρώπων, αυτών που εκτιμώ και που σέβομαι, πάει να πει εμένα του ίδιου. Τους άλλους, ειδικά τους κλέφτες, τα λαμόγια, τους διάφορους γλοιώδεις παρατρεχάμενους, πολύ θα ήθελα να έχω, όπως κάποτε παλιά, δικαίωμα να τους εξοστρακίσω αλλά καλώς ή κακώς (και –πιθανότατα- καλώς) δεν μπορώ. Έτσι κι αυτοί φυσικό είναι να με γράφουν κανονικά θεωρώντας με εξυπνάκια, γραφικό και μαλάκα.

Όχι, η μόνη ελπίδα μου είσαι εσύ, φίλε βαθιά κρυμμένε μέσα μου, δικέ μου. Να βρούμε αν κάπου στράβωσε το πράγμα μ’ εμάς και από εκεί να ξεκινήσουμε κάποια στιγμή. Θα επανέλθω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: