το στερεότυπο των «κοινωνικών αγώνων»

Πριν κάποια χρόνια ασκούσα θυμάμαι κριτική στους φίλους μου εκπαιδευτικούς του δημοσίου για τους αγώνες τους. Το βασικό επιχείρημα πήγαινε κάπως έτσι: Είστε –ως κλάδος- οι καλύτερα αμειβόμενοι της ελληνικής κοινωνίας, με βάση τις ώρες απασχόλησης. Αν μου πείτε ότι αγωνίζεστε για τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος, εγώ είμαι πρώτος μαζί σας, επικροτώ και επαυξάνω. Όμως, θα πρέπει να παραδεχτείτε τίμια ότι τα αποτελέσματα δεν σας δικαιώνουν. Μιλάτε συνεχώς για κατακτήσεις και για κεκτημένα ενώ η παιδεία βουλιάζει. Πώς είναι δυνατόν να θεωρούνται πετυχημένοι οι αγώνες σας τη στιγμή που το παραγωγικό σας αντικείμενο απαξιώνεται όλο και περισσότερο; Η δεκαετία του ’90 έχει σημαδευτεί απ’ τις απεργίες σας, απεργίες που ακολουθούν το ίδιο μοτίβο: να χρησιμοποιήσουμε ως πολιορκητικό κριό κάποια θεσμικά αιτήματα για να τσιμπήσουμε επιδόματα και προνόμια, τα οποία –τελικά- αντιστρατεύονται ποικιλοτρόπως την όποια θεσμική αναβάθμιση. (Δεν είναι -ας πούμε- σημάδι υποκρισίας, από τη μια να ζητάς μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα και από την άλλη να ικανοποιείσαι με τη μείωση του ωραρίου σου;)

 Σήμερα, λοιπόν, όντας στην πλευρά των βολεμένων υποκριτών, μπορώ να αντιληφθώ καλύτερα τον αδιέξοδο αυτό τρόπο διεκδίκησης-συμμετοχικότητας. Έγινα κι εγώ απεργός, προσπαθώντας να εμπεδώσω την κοινωνική αξία της συναδελφικότητας. Και κατάλαβα ότι είναι δύο οι λόγοι που το επιβάλουν, ο εξής ένας: η ενοχή. Το συναίσθημα της κοινωνικής αδικίας (το οποίο οι αρμόδιοι-βλέπε-συνδικαλιστές φροντίζουν βεβαίως να υπερτονίζουν) είναι εμφανώς πιο καίριο σήμερα, όμως δεν αποτελεί αυτό την κινητήρια δύναμη. Εκείνο που μετρά στη συνείδηση όλων (εννοώ, των γαλουχημένων με τις αξίες που αναφέρω ή υπονοώ) είναι η επίφαση της αγωνιστικότητας. Εξαγοράζουμε με τα διαφυγόντα ημερομίσθια, ως τίτλο τιμής και αξιοπρέπειας, την επίφαση αυτή.

 Όμως, αν διαχωρίσουμε για λίγο τη δικαιολογημένη αγανάκτηση λόγω της τεράστιας αδικίας που (πάει να) επιβάλει η συγκυρία από τα υπόλοιπα συμφραζόμενα, θα δούμε ολόγυμνη την αλήθεια που δεν είναι άλλη από τούτη: οι απεργίες (αυτές οι εικοσιτετράωρες ή σαρανταοκτάωρες παρωδίες αγωνιστικής δράσης) έχουν ως μόνο στόχο την ανάδειξη ή επιβεβαίωση ενός κάποιου προφίλ με βάση το στερεότυπο «απεργός=αγωνιστής/μη απεργός=ατομιστής-ωχαδερφιστής κλπ» Και είναι πιο κρίσιμο από ποτέ να σπάσει επιτέλους αυτό το στερεότυπο-γάγγραινα, αυτό το ίδιο που μας έχει οδηγήσει στο αδιέξοδο να διεκδικεί η μια κοινωνική ομάδα εις βάρος της άλλης παριστάνοντας ότι διεκδικεί από τους «έχοντες και κατέχοντες» και που επιτρέπει να φέρουν τον τίτλο του συνδικαλιστή όλα αυτά τα παχύδερμα-πρέσβεις της «τακτοποίησης» και του βολέματος, όλοι αυτοί οι no-men, το πλέον αντιδραστικό (με τη βαθύτερη πολιτική σημασία του όρου) κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Advertisements

4 Σχόλια to “το στερεότυπο των «κοινωνικών αγώνων»”

  1. Δε μπορώ να μη συμφωνήσω, αγαπημένο γειτονόπουλο. Αν ήμουν κάτω, στην ίδια ακριβώς ανυπόφορη θέση του απεργού θα βρισκόμουν κι εγώ. Άσχετα αν το πνεύμα της δικής μου αποχής ταυτιζόταν ή όχι. Οι λόγοι μιας αποχής που πηγάζουν από την ανάγκη της κατάρριψης ενός ανθυγιεινού κατεστημένου – παρά της συντήρησής του, όπως οι εκπαιδευτικοί μας είχαν συνηθίσει ως τώρα – θα παραμένουν βάσιμοι και παντός καιρού.
    Η σκέψη, η αγάπη κι η εκτίμησή μου πάντα μαζί σου :*

  2. αγαπημένη γειτονοπούλα μου, η ανάγκη κατάρριψης του ανθυγιεινού κατεστημένου είναι πάντα εδώ, αλλά πόσο λίγοι στ’ αλήθεια είναι αυτοί που μπορούν να τρομάξουν βλέποντας τον εαυτό τους μέσα σ’ αυτό! ή -αλλιώς- πόση ανάγκη από αληθινή παιδεία έχει τούτος ο τόπος και πόσο άθλια είναι αυτή που του παρέχουμε! να ‘σαι καλά Ελένη, σίγουρα πολύ καλύτερο (για την ψυχική σου ηρεμία) που είσαι «πάνω» -την αγάπη μου πάντα:*

  3. Σ’ ευχαριστώ καλέ μου γείτονα. Βέβαια η ψυχική ηρεμία παραμένει σχετική – τα βαθύτερα ζητήματα και διλήμματα, το άγχος, η κούραση, οι αδικίες, οι ανυπόφορες συνθήκες, μας ακολουθούν παντού και πάντα.
    Ακούω αυτές τις μέρες πάλι τα σιντάκια σου και κάθε φορά βρίσκω μέσα καινούργια διαμάντια. Σ’ αγαπώ πολύ :*

  4. έχεις δίκιο, φυσικά, γειτονοπούλα μου, ο παραλογισμός μας ακολουθεί παντού με ποικίλα πρόσωπα και τρόπους..Καλά να είμαστε, τουλάχιστον:*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: