ευσέβεια #2 -το «στόμα του κόσμου»

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

12/9/11

ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς την κ. Υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων

Θέμα: «Οι θρησκευτικές τελετές που λαμβάνουν χώρα εντός σχολικού ωραρίου»

Στην εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας………….. μεταξύ άλλων, δίνονται οδηγίες στους προϊσταμένους, στους διευθυντές και στο διδακτικό προσωπικό για τον αγιασμό και την πρωινή προσευχή. Η πρώτη σχολική μέρα λοιπόν είναι αφιερωμένη στον «καθιερωμένο Αγιασμό» και για κάθε μέρα ακολούθως επισημαίνεται πως (σύμφωνα με το Π.Δ. 201/98) «πριν από την έναρξη των μαθημάτων πραγματοποιείται κοινή προσευχή των μαθητών και του διδακτικού προσωπικού στο προαύλιο του σχολείου με ευθύνη των εκπαιδευτικών που εφημερεύουν…. Οι εκπαιδευτικοί συμμετέχουν υποχρεωτικά στην πρωινή προσευχή και στον εκκλησιασμό και επιβλέπουν τα τμήματά τους».

Τη στιγμή που το Υπουργείο Παιδείας έχει κάνει σημαία του το «εκσυγχρονισμένο» Νέο Σχολείο, φαίνεται ότι ο «εκσυγχρονισμός» δεν μπορεί να αγγίξει ό, τι έχει σχέση με την παρουσία της Εκκλησίας στην καθημερινότητα μαθητών και διδασκόντων. Καταρχάς, ο αγιασμός αποτελεί θρησκευτική τελετή και ως εκ τούτου το σχολείο, όπως και οποιοσδήποτε δημόσιος φορέας, δεν έχει καμία υποχρέωση να τον τελέσει. Ως προς την καθημερινή πρωινή προσευχή, καθώς σήμερα ζούμε σε πολυπολιτισμική κοινωνία, δεν είναι παιδαγωγικά αποδεκτό να υπάρχουν μαθητές που να ξεχωρίζουν στεκόμενοι παράμερα τη στιγμή που οι υπόλοιποι προσεύχονται. Η υποχρέωση δε των εκπαιδευτικών να συμμετέχουν στην προσευχή δεν συνάδει με τον εκπαιδευτικό τους ρόλο που μεταξύ άλλων είναι να αποτελούν πρότυπο ελεύθερης και κριτικής σκέψης για τους μαθητές τους.

Με αυτά τα δεδομένα, ερωτάται η κ. υπουργός:

Ποιο είναι το παιδαγωγικό σκεπτικό βάσει του οποίου θρησκευτικές τελετές τελούνται επίσημα και υποχρεωτικά εντός σχολικού ωραρίου σαν να ζούμε σε θεοκρατικό καθεστώς και όχι σε μια ελεύθερη πολυπολιτισμική και ανεξίθρησκη δημοκρατία;

……………….
Σε περίπτωση που εκπαιδευτικοί λειτουργοί αρνηθούν ή δεν επιθυμούν να συμμετέχουν σε αυτές τις υποχρεωτικές τελετές θα υφίστανται κάποιες ποινές ή κυρώσεις υπηρεσιακές ή άλλες;

Ο ερωτών βουλευτής

Γρηγόρης Ψαριανός

Στο χθεσινό ποστ υπαινίχτηκα ότι το θρησκευτικό συναίσθημα έχει μια ψυχαναγκαστική συνιστώσα, μια αγκύρωση (μια «βύθιση» αν προτιμάτε) σ’ αυτό που ο Φρόυντ ονόμασε Υπερεγώ, πράγμα που εξηγεί εν πολλοίς τους διάφορους καταναγκασμούς τους οποίους οι μετέχοντες αποδεικνύονται πρόθυμοι να υποστούν. Και όπου ως «μετέχοντες», ατυχώς, δεν νοούνται μόνον αμόρφωτες γριούλες και ανήλικα θύματα ξαναμμένων ρασοφόρων. Θα μου πείτε: δηλαδή, κατά τη γνώμη σου, η μη απαίτηση φορολόγησης της εκκλησίας οφείλεται σε κάποιον ψυχαναγκασμό του τύπου «η περιουσία αυτή είναι του Κυρίου ημών και καλό είναι να μην προκαλέσουμε την οργή του»; Αν σας ακούγεται τραβηγμένο, πείτε μου τη δική σας εκδοχή. Μ’ ενδιαφέρει.

Εκτός, όμως, από το ατομικό Υπερεγώ, υπάρχει και το κοινωνικό. Εδώ φύονται κάμποσα στερεότυπα, μιας που έχουμε να κάνουμε με ομαδοποίηση και λανθάνοντα ρατσισμό. Για παράδειγμα, όταν γεννήθηκε ο γιος μου εξέφρασα την άποψη ότι δεν είναι δικιά μας (των ενηλίκων συγγενών πρώτου ή άλλου βαθμού) δουλειά ν’ αποφασίσουμε για το «δόγμα» του παιδιού, πολύ δε περισσότερο να το υποχρεώσουμε να υποστεί μια βάρβαρη και αναχρονιστική διαδικασία όπως η βάπτιση. Αν ο Ιησούς βάπτιζε τους μαθητές του, το έκανε συμβολικά και με τη συγκατάθεσή τους και χωρίς να θεωρεί σκόπιμο να μεταμορφωθεί πρώτα σε μεγάλο, μαυροφορεμένο μπαμπούλα. Φυσικά, έπεσα πάνω σε τοίχο. «Θα κάνεις τέτοιο πράγμα στο παιδι;» «Μα όχι, εγώ είμαι που δεν θέλω να κάνω τέτοιο πράγμα στο παιδί!» «Ναι, αλλά θ’ ανοίξεις το στόμα του κόσμου!» «Το στόμα του κόσμου;» Ομολογώ ότι αυτό δεν το είχα σκεφτεί. Πιθανόν, επειδή δεν με ενδιέφερε.

Τελικά, φαίνεται ότι η θρησκεία έχει ελάσσονα πνευματική σημασία και μείζονα ετεροπροσδιοριστική: «είναι καλός άνθρωπος, πάει κάθε Κυριακή στην εκκλησία, σκοτώνει τα παιδιά του στο ξύλο για να τα κάνει καλούς χριστιανούς»…

Advertisements

5 Σχόλια to “ευσέβεια #2 -το «στόμα του κόσμου»”

  1. Αν ο Ιησούς έπεφτε πάνω στο Χριστιανισμό από τότε που οργανώθηκε σε θρησκεία, πιστεύω ότι θα πάθαινε νευρικό κλονισμό. Κατά τη γνώμη μου, τίποτα – ούτε χρώμα, ούτε έθνος – δε διχάζει τους ανθρώπους πιο πολύ από το δογματισμό μιας θρησκείας.

    Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα, αγαπημένο γειτονόπουλο με τις βαθιές ανησυχίες και τους ατέρμονους προβληματισμούς. Μεγάλη ζεστή αγκαλιά απ’ το Βορρά :*

    • γειτονοπούλα μου, η απάντηση που συνηθίζω να δίνω (όταν δεν θέλω/μπορώ να μπω στην ουσία του ερωτήματος) για το αν πιστεύω ή όχι, είναι «δεν πιστεύω στο θεό των χριστιανών, αλλά πιστεύω ότι ο Ναζωραίος ήταν ένας σπουδαίος δάσκαλος κι ένας ιδιαίτερα σημαντικός άνθρωπος.» Ο οποίος, όπως λες, αν βλέπει από κάπου, θα εύχεται μάλλον να μην είχε διδάξει ποτέ του τίποτα

      αγκαλιά κι από μένα :*

  2. (Σχόλιο και για τα 2 τελευταία σου άρθρα).Συγχαρητήτηρια στον κ. Ψαριανό, συγχαρητήρια και σε σένα φιλαράκι τρελέ. Το όλο ζήτημα-όπως έχουμε ξανασυζητήσει σε παλιότερο ποστ σου-έχει ρίζες (τουλάχιστον) στον υπερ-πολιτικό-άγιο Μέγα Κωνσταντίνο. Δημιουργεί μαθητές-μετέπειτα πολίτες με ψυχολογικά προβλήματα. Δε μπορεί σε ένα θεωρούμενο δυτικό κράτος να λειτουργεί συνταγματικά ο ψυχαναγκασμός. Η βάπτιση είναι ψυχολογικός (και πάλι τουλάχιστον) βιασμός των παιδιών. Προσοχή όμως…εάν είχα παιδί σαφώς και θα το βάπτιζα. Δεν είμαι ανόητος να το φορτώσω με ερωτήματα τα οποία θα του τίθονταν λόγω της ανωμαλίας της κοινωνίας και στα οποία φυσίκα δεν θα ήταν σε θέση να απαντήσει. Θα σχολίασω-συμπτωματικώς-κι εγώ το γενικότερο ζήτημα με άλλου είδους τρόπο-πιο χιουμοριστικό και προκλητικό πάρα πολύ σύντομα. Αύριο δηλαδη 🙂

  3. Επανέρχομαι να εξηγηθώ έτσι ώστε να μην παρεξηγηθώ. Στο προηγούμενο σχόλιό μου – σύμφωνα με το κείμενό σου- φαίνεται σαν να θεωρώ κάποιον που δεν ψήνεται να βαπτίσει το παιδί του, ανόητο. Σαφώς και δεν έχω καμία τέτοια πρόθεση. Κι εγώ έτσι θα αντιδρούσα. Εξάλλου απ’ τη στιγμή που τα σκέφτεσαι όλα αυτά δε μπορεί να είσαι ανόητος. Ελπίζω να το έσωσα 🙂 🙂

    • δεν παρεξηγείσαι καθόλου φίλε μου, το τι εννοείς είναι ξεκάθαρο και λογικό (όχι με το νόημα που δίνουν στο λογικό οι «λογικοί»- με το νόημα που δίνω εγώ)
      αν ο στενός περίγυρος του παιδιού μπορούσε να αποδεχτεί ότι σε μια απρόσωπη, πολυπολιτισμική, κοσμική χώρα, το θρήσκευμα ενός ανθρώπου (το οποίο πλέον ούτε καν αναγράφεται πουθενά) δεν ενδιαφέρει κανέναν εκτός από τον ίδιο, τότε ναι θα «ρισκάριζα» τη σχεδόν ανύπαρκτη πιθανότητα να του τεθούν κάποια στιγμή ερωτήματα -το πρόβλημα όμως, δυστυχώς, δεν βρίσκεται στην απρόσωπη «‘απονη κενωνία» αλλά ακριβώς στη μικρή αυτή κόλαση που στήνουν γύρω μας όσοι -υποτίθεται ότι- μας αγαπούν 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: