ευσέβεια #1- η θεία περιουσία

Το θέμα θρησκεία είναι από τα πρώτα στη λίστα με τα στερεότυπα. Είναι όμως και τεράστιο, γι’ αυτό και το ανέβαλα μέχρι τώρα. Για τον ίδιο λόγο λέω να το πάω «λάου-λάου». Ένα κεφάλαιο τη φορά.

Όταν ήμουν στην ηλικία του γιου μου παρουσίαζα, όπως αυτός, ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές, κάποιες εκ των οποίων είχαν φανερό θρησκευτικό περιεχόμενο. Προσευχές, σταυροκοπήματα.. τέτοια. Μπαίνοντας για καλά στην εφηβεία, προοδευτικά υποχώρησαν. Στη βάση τους βρισκόταν, όπως λέω σήμερα,  ο φόβος απέναντι στον πατέρα-αφέντη. Ενώ, όμως, εγώ απαλλάχθηκα (ίσως όχι απόλυτα) απ’ αυτήν, έχω τη βεβαιότητα ότι για την πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω μου η τυρρανία παραμένει ως το τέλος. Τυρρανία που δεν έχει βεβαίως να κάνει με πνευματικές αναζητήσεις, πίστη ή ευσέβεια.

Ο φόβος προς τον πατέρα-αφέντη έχει πολύ βαθιές ρίζες στις πατριαρχικές κοινωνίες, κάτι που φρόντισαν να εκμεταλλευτούν οι αντίστοιχες θρησκείες δίνοντας στο Υπέρτατο Ον αρσενική μορφή. Και είναι πράγματι εντυπωσιακό να βλέπεις τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο, τον κυνικό ως το μεδούλι, αυτόν τον οργίλο, ψευτόμαγκα ξερόλα που έχει αναγάγει σε μόνη πίστη του το Χρήμα, να κυκλοφορεί με σταυρουδάκια κρεμασμένα στο παρμπρίζ και να προσκυνά εικόνες και είδωλα, χωρίς πολλές φορές να ξέρει καν το γιατί.

Παράξενη άκρη, θα πείτε, διάλεξα για το πιασάρικο τούτο θέμα. Όμως, να. Είναι που σκέφτομαι την αντίφαση ετούτου του λαού. Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, γιουχαϊσματα, συλλαλητήρια, καταλήψεις, αποκλεισμοί. Φωνές κατά πάντων. Κανονικά, θα ‘πρεπε να γιγαντώνεται η απαίτηση για φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Ακούτε τίποτα; Μόνο τις σποραδικές φωνές αυτών που σύντομα, ίσως και τώρα που μιλάμε, θα κάψει ο Θεός.

 

Advertisements

2 Σχόλια to “ευσέβεια #1- η θεία περιουσία”

  1. Πολύ πιασάρικο και τεράστιο, αγαπημένο γειτονόπουλο..
    Η υποταγή στο Ανώτερο, σ’ εκείνο που πιστεύουμε τελοσπάντων ότι είναι ανώτερο από μάς, βρίσκεται βαθιά πολύ βαθιά ριζωμένο στο ανθρώπινο κύτταρο. Έχω την αίσθηση πως ο ουσιαστικός αγώνας του ανθρώπου για την Ελευθερία, όποια μορφή ή ορισμό κι αν έχουν τόσο ο αγώνας όσο και η Ελευθερία, έχει αφετηρία την ανάγκη αποδέσμευσης από αυτήν ακριβώς την υποταγή προς ο,τιδήποτε έξω από αυτόν. Την ανάγκη αποδέσμευσης που κάποιες φορές ανοίγει μια διάβαση προς τη βαθύτερη Αν-αρχία.

    Θα μπορούσαμε να μιλάμε χρόνια γι’ αυτό. Χαίρομαι τόσο πολύ που σε ξαναβλέπω, σ’ ευχαριστώ και πάλι που με σκέφτεσαι – κι εγώ το ίδιο. Φιλιά πολλά :*

  2. πολύ ωραία το πιάνεις το θέμα γειτονοπούλα μου, από κει που του αξίζει να το πιάσει κανείς…εγώ, αντίθετα, το ξεκίνησα λίγο πεζά, από τα αυτονόητα που για κάποιους είναι ανώτερα ..οικονομικά

    θα μπορούσαμε να μιλάμε χρόνια και γιατί να μην το κάνουμε άλλωστε 🙂 :*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: