τα πιόνια δεν καπνίζουν κουτόχορτο

 

Το πρόβλημα στη σκακιέρα είχε κάπως έτσι:

 

ρήγας: Λοιπόν, για άλλη μια φορά τα καζανάκια στις τουαλέτες βρέθηκαν γεμάτα αποτσίγαρα. Προχτές καθαρίστηκαν και σήμερα ήταν πάλι φραγμένα.
ένας πύργος: Και τι να κάνουμε μεγαλειότατε; Αφού εκεί μέσα δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Την άλλη φορά είπαν πως θα μου κάνουν μήνυση. Όλα εκεί μαζεύονται και μας κάνουνε πλάκα. Και το συνάδελφο τον ίππο απο δω…
ρήγας: Συνάδελφοι! Κάντε προτάσεις! Εγώ το θέμα το έθεσα για να κάνω πρόταση, όχι για να γρινιάξω. Σας ακούω λοιπόν.
ένας τρελός: Εγώ θα ήθελα να κάνω μια πρόταση. Είναι αυτό που το μισολέμε κάθε φορά, χωρίς ποτέ να το συζητάμε. Αντί να τα κυνηγάμε, να δώσουμε στα πιονάκια μας ένα χώρο -όσο γίνεται μεγαλύτερο, αρκεί να μην είναι στη μόστρα της σκακιέρας- να καπνίζουν. Δεν μπορώ να καταλάβω τους συναδέλφους που κάνουν επίδειξη εξουσίας κουβαλώντας κάθε τρεις και λίγο κι από ένα τους στο βασιλιά για αποβολή. Τι να κάνει μετά ο βασιλιάς, μπορεί να εκθέσει τον αξιωματούχο του; Δεν μπορεί. Έτσι όμως εκτιθέμεθα όλοι, διότι τα πιόνια βλέπουν ότι εμείς οι ίδιοι καπνίζουμε, πράγμα που είναι και παράνομο.
ένας βαρύς πύργος: Όταν ο βασιλιάς βγαίνει στο προαύλιο, πρέπει να μοιράζει ποινές! Προχτές βγήκε πρωί-πρωί στο δρόμο κι έδωσε μια μέρα αποβολή. Εκεί μαζευόντουσαν πενήντα… χτες και σήμερα δεν ήταν κανείς.
τρελός: Δηλαδή, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;
ρήγας: Εν πάση περιπτώσει, η δική μου η πρόταση μοιάζει με του κυρίου τρελού. Να τους δώσουμε ένα χώρο και να αναλάβει το εκλεγμένο τους όργανο την ευθύνη της περιφρούρησης, με τη διακριτική παρουσία μας. (Φωνές επιδοκιμασίας.) Υπ’ ευθύνη τους, επίσης, οι τουαλέτες: αν συνεχιστεί η κατάσταση με τα αποτσίγαρα, επιστρέφουμε στο πρώτερο καθεστώς.
ένας ιππότης: Αυτό όμως γινόταν και παλιά κι είχαμε καταλήξει να έχουμε ένα άβατο. Εγώ αισθανόμουνα πολύ άσχημα.
ένας τρίτος πύργος: Και πώς θα ελέγχουμε τι καπνίζουν;
τρελός: Άντε πάλι…γμτ κρτμ δλδ
ένας άλλος τρελός: Πού είναι πιο εύκολο να ελέγξουμε τι καπνίζουν συνάδελφε; Στο προαύλιο ή στις τουαλέτες;
ένας γέρικος πύργος: Εγώ έχω οδηγήσει πιόνια που κάπνιζαν στο μεγαλειότατο και αισθάνομαι θιγμένος απ’ τον κύριο τρελό. Επειδή κάπνιζα άσκημα, από μικρό παιδί, δεν θέλω να καταλήξουν τα πιόνια μας στο χάλι το δικό μου. Είναι κατάχρηση εξουσίας που θέλω να τα προστατέψω;
ο πρώτος τρελός: (κατάχρηση; ποιος είπε κατάχρηση;)
μία ντάμα: Αν δεν θέλουμε να μάθουν το κάπνισμα, καλό είναι να προσέξουμε τη συμπεριφορά μας. Από μας παίρνουνε πρότυπα.
ο βαρύς πύργος: Τι θες να πεις; Μας βλέπουν τα πιόνια να καπνίζουμε στο προαύλιο;
άλλη ντάμα: Δεν είναι ηλίθια τα πιόνια, συνάδελφε. Και η απαγόρευση ως γνωστόν δεν είναι μόνο για το προαύλιο…
ρήγας: Ηρεμήστε, συνάδελφοι. Προτείνω να μην αποφασίσουμε τώρα. Πάμε σπίτια μας κι ας αφήσουμε κάποιες μέρες να το σκεφτεί ο καθένας, να κατασταλάξει.

 

τρελός: συνάδελφε, επειδή εσένα σε εκτιμώ, δεν θέλω να παρεξηγήσεις τα λόγια μου. Δε μίλησα για κατάχρηση εξουσίας. Επίδειξη εξουσίας κάνουμε όλοι. Το θέμα είναι τουλάχιστον να είμαστε δίκαιοι.
ο γέρικος πύργος: Ναι, αλλά αν τα αφήσουμε, σε λίγο δεν θα καπνίζουν τα πενήντα, αλλά τα εκατόν πενήντα. Είχα δει πιονάκι να πάει να σβήσει το τελειωμένο τσιγάρο του κι η άλλη να του το αρπάζει έτσι δα για να τραβήξει την τελευταία τζούρα απ’ τη γόπα.
τρελός: Μα κι εγώ, που δεν καπνίζω, υπήρξε μια μοναδική περίοδος που κάπνιζα, κι αυτή ήταν ως πιόνι. Πήγαινα στην καφετέρια απέναντι, όπως κάνουνε κι αυτά. Το θεωρώ φυσιολογικό και ευεξήγητο. Αν τους απαγορέψουμε εδώ θα πάνε αλλού, τι κερδίζουμε εκτός απ’ το να χάνουμε την επαφή μαζί τους;
ιππότης: Συνάδελφε, δεν ήσουν εδώ πριν τρία χρόνια που τ’ αφήναμε ελεύθερα να καπνίζουν. Εγώ ήμουν κι ήτανε πολύ χάλια. Το θέαμα ήταν άθλιο. Όλα τους μέσα σ’ εκείνο το μικρό χώρο. Έφυγα δυο χρόνια και φέτος που γύρισα και τα είδα έτσι συμμαζεμένα έκανα το σταυρό μου. Αν πάς στη γειτονική σκακιέρα που τους αφήνουν, θα δεις. Χάλι μαύρο.
τρελός: Έχω πάει, δεν μου φάνηκε τόσο τραγικό. Ύστερα, αν τους πεις “ο χώρος αυτός είναι δικός σας”, φυσικά θα μαζευτούν όλα εκεί, είτε καπνίζουν είτε όχι. Η δική μου ιδέα δεν σχετίζεται μ’ ένα μικρό γκέτο, αλλά μ’ έναν χώρο όπου θα κινούμαστε εμείς κι εκείνα εξίσου.
ένας άλλος ιππότης: Τρελέ, επειδή ήμουνα κι εγώ εδώ παλιά και ξέρω ότι με θεωρείς έξυπνο άνθρωπο, σου λέω ότι τώρα τα πράγματα είναι απείρως καλύτερα. Υπάρχουν πολλά πιονάκια που δεν τολμάνε κι αν πάνε στην καφετέρια θα κάνουν δυο τσιγάρα -εδώ θα κάνουν πολύ περισσότερα. Και για τους άλλους που κάνουνε στη ζούλα, ακόμα και που θα το σβήσουν μόλις μας αντιληφθούν κι αυτό κέρδος είναι. Αν τους αφήσουμε η κατάσταση θα ξεφύγει τελείως, πίστεψέ με.
τρελός: Τι να πω, αν μη τι άλλο με προβληματίζετε. Πάντως εγώ με κάθε αποβολή για τσιγάρο κάτι παθαίνω. Αποτρελαίνομαι…

 

 

Advertisements

10 Σχόλια to “τα πιόνια δεν καπνίζουν κουτόχορτο”

  1. Φοβάμαι ότι δεν μπορώ να μπω στη λογική αυτού του παιχνιδιού,είμαι από άλλη παρτίδα,τρελός γενίτσαρος ,που δεν αποδέχεται καν τους όρους !Εφτά χρόνια καθαρός ύστερα από 20 χρόνια συστηματικού καπνίσματος εξακολουθώ να υποστηρίζω αυτά που υποστήριζα κι όταν κάπνιζα:
    Το κάπνισμα είναι αρρώστια ,οι καπνιστές ασθενείς.
    Όποιος καπνίζει στη θέα ανηλίκου εγκληματεί.
    Η ανοχή στο κάπνισμα ανηλίκου είναι επίσης εγκληματική πράξη
    Η μή απαγόρευση της καλλιέργειας καπνού ενώ απαγορεύεται η κατανάλωσή του σε δημόσιους χώρους είναι υποκρισία.
    Η απορία μου λοιπόν είναι:
    Πώς είναι δυνατόν να συνειδητοποιήσει ο κάθε έφηβος ότι το κάπνισμα είναι αρρώστια όταν τον αποδέχεσαι ως καπνιστή;

    • Το κάπνισμα είναι αρρώστια ,οι καπνιστές ασθενείς.
      Όποιος καπνίζει στη θέα ανηλίκου εγκληματεί.

      Μέχρι εδώ συμφωνούμε απόλυτα. Το θέμα της ανοχής και της αποδοχής ή μη είναι διαφορετικό. Κατ’ αρχάς να σου πω ότι υπάρχει μεγάλος προβληματισμός επί του θέματος και μέσα μου και μεταξύ των συναδέλφων (εννοώντας αυτούς που ..το ‘χουν να προβληματίζονται, γιατί υπάρχουν και οι άλλοι) -είναι πράγματι δύσκολο σταυρόλεξο. (Γι αυτό χρειάζομαι τη γνώμη των εδώ φίλων μου, μήπως και αποκρυσταλλώσω τη δική μου.)

      παράγοντας #1: η μεγαλύτερη ανάγκη ενός εφήβου είναι η αποδοχή και ο πιο σίγουρος τρόπος να τον «χάσεις» είναι μη αποδεχόμενός τον. Οι «κακές συναναστροφές», που συνηθίζουμε να λέμε, είναι σχεδόν πάντα άνθρωποι στους οποίους βρήκε την αποδοχή που δεν βρήκε αλλού.

      παράγοντας #2: η μεγαλύτερη υποκρισία στα εφηβικά μάτια είναι να του πεις «εγώ είμαι άρρωστος, αλλά θα προφυλλάξω εσένα». Αν θέλεις να έχεις μια πιθανότητα να τον κερδίσεις, πρέπει να μην καπνίζεις ο ίδιος.

      παράγοντας #3: οι εκπαιδευτικοί είμαστε τα σημαντικότερα πρότυπα στα μάτια των παιδιών, σχεδόν εξίσου σημαντικά με τους γονείς.. ο πατέρας μου και δύο δάσκαλοι που με επηρέασαν έντονα στην εφηβεία (ο φροντιστής μου της φυσικής κι ο σκηνοθέτης μου στο θέατρο) δεν κάπνιζαν -το γεγονός ότι ακόμα και στη μικρή περίοδο που κάπνιζα δεν ανέπτυξα ποτέ ιδιαίτερο μύθο γύρο απ’ το τσιγάρο, δεν είναι πιστεύω άσχετο. Τελειώνοντας το πανεπιστήμιο γνώρισα έναν ακόμα δάσκαλο με ισχυρή προσωπικότητα που εκτιμούσα και με επηρέασε, μια άκρως γοητευτική (στα μάτια μου) εικόνα καπνιστή, όταν ωστόσω είχα μάθει πια να αντιστέκομαι στη γοητεία της εικόνας

      Από τα παραπάνω ξεκινά το πρόβλημά μου: η ανάγκη των εφήβων για αποδοχή και για ένταξη στην ομάδα των συνομηλίκων είναι σίγουρο ότι θα σπρώξει πολλούς (όπως κάποτε κι εμένα) να μετέχουν, να δοκιμάσουν, να μιμηθούν. Κάποιοι ωστόσο είναι άτολμοι: σ’ αυτούς η απαγόρευση λειτουργεί αποτρεπτικά, αυτό όμως μόνο στο χώρο του σχολείου. Αντιθέτως, υπάρχει ένα πλήθος μαθητών (τα δυναμικότερα, τα πιο ανήσυχα πνεύματα) οι οποίοι «χάνονται» από την όποια σφαίρα θετικής επιρροής μας, λόγω του παραλογισμού και της αδικίας που βιώνουν (τι να σου πω ως παράδειγμα; αποβολές για κάπνισμα έξω απ’ το χώρο και εκτός ωραρίου του σχολείου; ή το απερίγραπτο και αχαρακτήριστο να ανοίγουν -κατ’ επανάληψη- καθηγητές την πόρτα της τουαλέτας για να πιάσουν το μαθητή ή τη μαθήτρια στα πράσα;)

      Κι έχεις και διάφορους γραφικούς αδαείς/ανεγκέφαλους οι οποίοι κάθε τόσο εστιάζουν στο τι καπνίζουν οι μαθητές λες και το πρόβλημά μας είναι η κάνναβη.. αν είχαν τρόπο να επιβεβαιώσουν ότι τα παιδιά κάνουνε μόνο μερικά «αθώα» τσιγάρα, θα κοιμόντουσαν ήσυχοι

      • To κάπνισμα είναι αρρώστια, οι καπνιστές ασθενείς.
        Είναι φοβερό το πόσο φανατικοί αντικαπνιστές γίνονται οι πρώην καπνιστές – λες και αντικαθιστούν το ένα πάθος με το άλλο, Κώστα. Μάλλον θα φταίει η ηλικία ή/και το μυαλό μου, αλλά όποτε ακούω τέτοιες ακρότητες μου ‘ρχεται στο νου ο «γύψος» του Παπαδόπουλου «για το καλό μας». Έτυχε να ‘χω μεγαλώσει δίπλα σε πατέρα των δύο πακέτων-και κάτι την ημέρα, όμως ποτέ μου δεν το συνήθισα, ούτε φυσικά το υιοθέτησα. Εκείνον τον αγαπούσα και τον εκτιμούσα απεριόριστα, αλλά με είχε μάθει απ’ την αρχή πως αν δεν το σηκώνεις, δεν το καπνίζεις. Κι ας παραπονιόταν αργότερα «να κάπνιζες τουλάχιστον λιγάκι να κάναμε κανα τσιγάρο παρέα». Ουσιαστικά μου τόνιζε πάντα να είμαι ο εαυτός μου – ή μάλλον να προσπαθώ να βρίσκω τον εαυτό μου. Κι αυτήν ακριβώς την πολυτέλεια στερούνται τα περισσότερα παιδιά σήμερα σ’ οποιαδήποτε «ανεπτυγμένη» χώρα. Ξεχνάμε πως η διαμόρφωση της προσωπικής ταυτότητας μέσα απ΄ τη διαδικασία της αποδοχής από την αγέλη είναι η πιο μεγάλη κι επώδυνη άσκηση. Αν ο εκπαιδευτικός δεν είναι σε θέση να το καταλάβει αυτό και να συμμετάσχει σε ρόλο υποστηρικτικό, τότε καλύτερα να ψάξει γι’ άλλη εργασία. Και φυσικά ο τρόπος του να διδάσκεις μέσα από προσωπικό παράδειγμα είναι ο πλέον δύσκολος. Μαζί με την ανιδιοτελή αγάπη, συνέπεια είναι αυτό που χρειάζονται τα παιδιά, εντιμότητα, παραδοχή λαθών, και – θα το πω ξανά κι ας γίνομαι τόσο βαρετή – συμπόνια.
        Να είσαι καλά Αντώνη, κι εσύ επίσης Κώστα. Καλό βράδυ

  2. Τα παιδιά αγωνίζονται από τις πιο τρυφερές τους ηλικίες ανάμεσα στα πολυποίκιλα σταθμά και προσωπεία των μεγάλων. Πάνω σ’ αυτή την πραγματικότητα έρχεται και κάθεται η πίεση της αγέλης, η ανάγκη αποδοχής των συνομηλίκων: να μη με πούνε το ένα ή τ’ άλλο, να δείξω πως μεγάλωσα, πως έχω γνώμη, στυλ, πως ανεξαρτητοποιούμαι, κλπ κλπ. Πόσοι από αυτούς τους μεγάλους – με τους γονιούς πρώτους και καλύτερους – έχουν κρατήσει επαφή με τις αλήθειες και τα δεινά του τι εστί «μεγαλώνω»; Ο σεβασμός προς τον εαυτό, προς τους άλλους και προς χώρους ιερούς, όπως είναι το σχολείο, διδάσκεται έμπρακτα κι εμπειρικά. Δεν είμαι σίγουρη για δηλωμένα καπνιστήρια σε χώρο σχολικό, οι τουαλέτες ήταν και παραμένουν ένα σύμβολο – κι όχι ένα τυχαίο σύμβολο – όσο κι αν δεν αρέσει. Η φυσική ανάγκη για το κρυφό, το υπόγειο, την ιδιωτικότητα, που τόσο άμεσα και στενά χαρακτηρίζει την εφηβεία, κατά τη γνώμη μου πρέπει να ‘ναι σεβαστή. Πιστεύω πως εμείς οι μεγάλοι οφείλουμε να ξεχωρίζουμε κάθε στιγμή ανάμεσα στο τι θα θέλαμε ν’ αλλάξει, τι είναι δυνατό ν’ αλλάξει και τι αφήνουμε ανέπαφο.
    Ζεστή καλημέρα, σ’ ευχαριστώ Αντώνη για τη σταθερή σου φιλοξενία, με πολλή αγάπη πάντα.

    • έχεις δίκιο για τις τουαλέτες, Ελένη, εκεί έχουν ..τραφεί γεννιές μαθητών, με πρώτη (πιθανότατα) διδάξασα τη δική μας -τα σημερινά παιδιά ωστόσο είναι αλλιώς μαθημένα, έχουν μάθει ν’ αντιδρούν στον αυταρχισμό, κάθε τι που θ’ απαιτήσεις από αυτά πρέπει ν’ ακούγεται λογικό και δίκαιο, γι’ αυτό και τίθεται το ζήτημα του «άτυπα νομιμοποιημένου», του αλλιώς λεγόμενου και «κάνε τα στραβά μάτια» -διότι, σου λέει, εσύ κύριε πώς; πώς καπνίζεις προκλητικά και μάλιστα (αρκετοί «παιδαγωγοί») μπροστά μου κι εμένα με κυνηγάς; Και τι να κάνω εγώ με τους «συναδέλφους» που πιπιλάνε συνέχεια «δεν είμαστε ίσα κι όμοια»; φυσικά δεν είμαστε ίσα κι όμοια, σε προκαλούν ν’ απαντήσεις, αυτά έχουν το ακαταλόγιστο της ηλικίας ενώ εμείς της μαλακίας

      ζεστή καλημέρα και σ’ εσένα γειτόνισσα, να ‘σαι πάντα καλά

  3. Το «μή αποδοχή»είναι η εύκολη κουβέντα που εγώ έχω το προνόμιο ως ο απέξω να λέω.Σίγουρα δεν θα πρότεινα την στείρα καταστολή ως φάρμακο για προσωπικότητες που τώρα αρχίζουν να παίρνουν σχήμα,είναι βέβαιο ότι μόνο ζημιά θα μπορούσε να κάνει!Νομίζω όμως ότι εφ΄όσον κανένας δεν διανοείται να ανάψει τσιγάρο σε αίθουσα κινηματογράφου η μέσα σε νοσοκομείο η μέσο μαζικής μεταφοράς δεν είναι παράλογο να ζητήσεις το ίδιο για το χώρο του σχολείου ΑΠΌ ΟΛΟΥΣ!!!
    Δεν θα ήθελα να προτείνω τρόπους εφαρμογής ,το βέβαιο είναι όμως ότι οποιοσδήποτε κανόνας φέρνει αποτέλεσμα όταν εφαρμόζεται με ειλικρίνεια
    ,επιμονή και συνέπεια!
    Με έπιασαν στα 9 μου να καπνίζω με παρέα,ο δάσκαλος μόνο που δεν μας αποκεφάλισε.Πέρασα 2 εικοσιτετράωρα φρικτά μέχρι να τα μάθει ο πατέρας μου και να μάθω την θανατική μου από εκείνον .Έτσι νόμιζα αλλά….εισέπραξα μόνο μία φράση:είσαι μικρός για να καπνίζεις,δεν κάνει!
    Ξαναέβαλα τσιγάρο στο στόμα μου στα 22 μου,παρ ότι και τότε στις τουαλέτες έμπαινες και μαστούρωνες από καπνό ,όχι από άλλο τίποτα…
    Δέν θα ήθελα να είμαι στη θέση σου πάντως ,καλό κουράγιο!

    • κώστα, σίγουρα το σωστό είναι αυτό που λες (κανένας, πουθενά) σκοντάφτει όμως σε δυο προβλήματα: πρώτον, πώς θα υποχρεώσεις το συνάδελφο να μην καπνίζει χωρίς να τον καρφώσεις και δεύτερον πώς θα περιφρουρήσεις τις τουαλέτες (από μικρούς και μεγάλους)

      το μεγαλύτερο πρόβλημα με το τσιγάρο δεν είναι ούτε ο πρόωρος θάνατος ούτε το αναπνευστικό, αν μου ζητούσαν να προτείνω ένα απ’ τα κηδειόσημα που κολλάνε στα πακέτα, θα ‘γραφα «το τσιγάρο προκαλεί νεανική μαλάκυνση» -μιλάμε για νέους και μορφωμένους ανθρώπους πνευματικά ρημαγμένους, όταν δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι το να απαιτείς να καπνίζεις οπουδήποτε δεν έχει διαφορά απ’ το να απαιτείς να χέζεις οπουδήποτε

  4. @Θαλασσάκι
    Με συγχωρείς ,δεν πρόσεξα το σχόλιό σου έγκαιρα.
    Θέλω να επισημάνω δυο τρία πράγματα.
    Κατ αρχήν δήλωσα «γενίτσαρος» αποδεχόμενος έμμεσα την ακρότητα των απόψεών μου.Επαναλαμβάνω ότι τις ίδιες θέσεις είχα κι όταν κάπνιζα,αποδεχόμενος ότι ενοχλώ με τον καπνό μου,αποφεύγοντας να καπνίζω μπροστά σε σοβαρά ασθενείς,ρωτώντας πάντα αν μπορώ να καπνίσω,αλλά δυστυχώς στα πρώτα χρόνια έκανα το έγκλημα να καπνίζω στο ίδιο δωμάτιο με μικρά παιδιά!
    Αυτό που συνειδητοποίησα όταν σταμάτησα με πολύ μεγάλη προσπάθεια να καπνίζω είναι ότι τόσα χρόνια ήμουν σκλάβος ,κάτι που εσύ υποθέτω δεν ένιωσες.
    Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο απολαμβάνω την ελευθερία μου και αυτό δεν είναι κάτι που γέννησε η εμπάθεια μου που αναγνωρίζω πως έχω για το κάπνισμα!
    Είναι τραγικό να βλέπεις συγγενείς να καπνίζουν οικογενειακώς 800 ευρώ το μήνα και είναι καταχρεωμένοι,δεν είναι δέσμιοι του καπνού,είναι δέσμιοι των καπνοβιομηχανιών και ενός συνενόχου κράτους που τους αρμέγουν εκμεταλλευόμενοι την αρρώστια τους!
    Ειλικρινά ,χαίρομαι όταν συναντώ ανθρώπους που δεν έπεσαν ποτέ στην παγίδα της ταύτισης της όποιας ανεξαρτησίας με μιά ηλίθια συνήθεια !

    • Να ‘σαι καλά Κώστα για την απάντηση – δεν είχα την παραμικρή πρόθεση να θίξω τις θέσεις σου ή τη στάση σου απέναντι στο ζήτημα του καπνίσματος (και συμφωνώ με όσα λες περί εκμετάλλευσης). Απλά ο,τιδήποτε αγγίζει τα άκρα στις πεποιθήσεις μας με τρομάζει κάπως. Δεν την ένιωσα αυτή τη σκλαβιά που αναφέρεις, παρ’ ότι μεγάλωσα μέσα στην κάπνα, και με πιάνει φρίκη και πανικός όταν βλέπω γονείς να καπνίζουν μπροστά στα μικρά τους παιδιά (όπως όταν τους βλέπω να μην τους βάζουν ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο, να μην τα προσέχουν, ν’ αδιαφορούν και άλλα πολλά). Το θέμα όμως με την εφηβική ηλικία είναι ότι εκεί οι κανόνες αλλάζουν. Υπάρχει αντίδραση, αμφισβήτηση, αυθόρμητη επανάσταση. Θα καπνίσει για να καπνίσει και για πολλούς άλλους λόγους. Δεν έχει τόση σημασία αν οι γονείς του καπνίζουν ή όχι, τα πρότυπα σ’ αυτές τις ηλικίες γκρεμίζονται συνήθως. Αν όμως καπνίζουν οι φίλοι του, το πιθανότερο είναι να θέλει να δοκιμάσει. Το να δοκιμάσει δε σημαίνει ότι το υιοθέτησε κιόλας για μια ζωή. Αυτό είναι που έχει υποχρέωση το σχολείο να προσέξει – οι ποινές κι ο αυταρχισμός δεν έχουν θέση στη διάπλαση και την εξέλιξη των παιδιών μας. Το δεχόμαστε de facto ότι οι περισσότεροι νέοι στην Ελλάδα θα δοκιμάσουν το τσιγάρο. Στο χέρι μας όμως είναι να τους στηρίξουμε και καμιά αποβολή δεν πρόκειται να το πετύχει αυτό. Αν ο εθισμός είναι τόσο έντονος που πρέπει να καπνίσει ο μαθητής (και οι καθηγητές του) μέσα στις σχολικές ώρες, ίσως θα ‘πρεπε να ψάξουμε τι είναι εκείνο που δημιουργεί τέτοιο σκληροπυρινικό εθισμό από τόσο νωρίς.

      Ας είναι, αρκετά είπαμε και λύση δε φαίνεται να υπάρχει. Σ’ ευχαριστώ Αντώνη που με ανέχθηκες τόσο φιλόξενα σε αυτό το ποστ. Την καλησπέρα μου, καλό μήνα και καλή υπόλοιπη εβδομάδα και στους δυό σας. Φιλιά από μένα

      • Γειτόνισσά μου, ακριβώς επειδή μ’ ενδιαφέρουν οι απόψεις σας επί του θέματος έκανα αυτό το ποστ -μη μου λες λοιπόν ότι σε ανέχτηκα γιατί με στεναχωρείς

        για να καταλάβετε λίγο πόσο σημαντικό είναι για μένα το θέμα θα σας πω το εξής: μαθητής της πρώτης λυκείου, ευγενικό και έξυπνο παιδί με ενδιαφέρον (πράγμα σπάνιο στο σχολείο μας) για το μάθημα, με χίλια δυο οικογενειακά προβλήματα, έχει την ατυχία να είναι ο μικρότερος αδελφός ενός θρύλου της αντίδρασης και της παραβατικότητας (έξυπνο -και προσωπικά σ’ εμένα συμπαθές- παιδί το οποίο διέκοψε.) Ο νέος αυτός έκανε το τραγικό λάθος να καπνίζει έξω από την πόρτα του σχολείου λίγο ΠΡΙΝ την πρωινή έναρξη του σχολικού ωραρίου. Ο πύργαρός μας, αφού τον κατσάδιασε απαιτώντας να σβήσει το τσιγάρο και να μπει στο χώρο του σχολείου, έκρινε καλό να του υπενθυμίσει ότι ο αδελφός του είναι μαύρο πρόβατο και να φροντίσει να μην του μοιάσει. Η ακολουθία των κινήσεων ήταν αυτό που στο σκάκι ονομάζουμε «φορσέ»: ο νέος έγινε έξαλλος, καταφέρθηκε κατά δικαίων και αδίκων, έχασε το όποιο δίκιο του, αποβλήθηκε και από σήμερα που τον είδα ξανά είναι πλέον ένας διαφορετικός προς το χειρότερο (αναστρέψιμα, θέλω να ελπίζω) μαθητής..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: