ένα όνειρο για τη Γάζα

 

الحل

(το όνειρο)

 

أمــــر عــبـــر الـحــلــم..
خلف الليل المعشوشب فوق جدارات الغمام..
ألـمـلــم زغــــب الـيــمــام..
من ومضات الريح على أشرعـة البـرد..
و ســتــائـــر الـلــيــلــك..
أمــر عـبـر الـمـوت الأخـــر ..
كـــــي أدنـــــو إلـــيـــك

Περνώ μέσα από το όνειρο
Πίσω από το σκοτάδι που σκορπίζει
Σε τείχη από δροσοσταλιές.
Μαζεύω τα πούπουλα των περιστεριών
Στις αναλαμπές των αστραπών,
Στα φύλλα των πασχαλιών.

Περνώ από τον άλλο θάνατο
Για να σε πλησιάσω

 

 

 

Οι Μονόλογοι γράφτηκαν από 32 μαθητές και μαθήτριες της Γάζας και παρουσιάστηκαν θεατρικά σε 30 χώρες ταυτόχρονα στις 17/10/2010. Μεταξύ αυτών και στη Χίο. Εδώ το φινάλε της εκδήλωσης. Η κάμερα δεν μπορεί ν’ ακολουθήσει το καραβάκι με τις ευχές των παιδιών που λίγο αργότερα σαλπάρει απ’ το λιμάνι της Χίου με ρότα προς νότο.

 

Advertisements

8 Σχόλια to “ένα όνειρο για τη Γάζα”

  1. ίσως είναι καλύτερα που δεν τό΄μαθα έγκαιρα ,δεν ξέρω αν θα άντεχα να κοιτάξω στα μάτια αυτά τα παιδιά!

  2. κώστα, τα κορίτσια που τραγουδούν είναι ελληνόπουλα απ’ τη χίο, το ίδιο και τα παιδιά που παρουσίασαν τους μονολόγους

    οι μονόλογοι είναι γραμμένοι από παιδιά της Γάζας… μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα:

    Άσραφ (έτος γέννησης 1994)
    …Ενώ ήμουν στο μάθημα, ήρθαν οι θείοι μου και μου είπαν: «Θα πάρεις τρεις
    μέρες απαλλαγή από τα μαθήματα». Δεν υποψιάστηκα τίποτα. Μπήκαμε στο
    αυτοκίνητο. Ο θείος μου είπε στον οδηγό να κλείσει τις ειδήσεις. Τότε άρχισα να υποψιάζομαι, γιατί ο θείος μου χωρίς ειδήσεις δε μπορεί. Φτάσαμε σπίτι. Απέξω είχε μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος. Προτού κατέβω, είδα τον πατέρα μου να κάθεται στην καρέκλα και να κλαίει…

    Αλάα (1996)
    …Θα ήθελα να με πάρει ένα πλοίο, να με πάει σ’ ένα μακρινό νησί και να με
    πετάξει στην ακτή. Μακριά απ’ τον κόσμο, μακριά απ’ όλα· και ιδιαίτερα μακριά απ’ τον πόλεμο…

    Άμτζαντ (1993)
    …Ακόμη και η πιο σπουδαία ομιλία του πιο σπουδαίου αρχηγού είναι αερολογία. Ούτε όλες οι ομιλίες του κόσμου δεν μπορούν να ζεστάνουν ένα άτομο που κρυώνει ή που κοιμάται σε μια σκηνή μετά τον πόλεμο…

    Τάμερ (1993)
    …Η Γάζα είναι ένα σπιρτόκουτο… κι εμείς τα σπίρτα μέσα του…

    Ραουάντ (1997)
    …Άρχισα να μη μπορώ να μπω σε τουαλέτα. Με το που θα μπω μέσα, θέλω να βγω τρέχοντας. Αυτό, γιατί σ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου φοβόμουν ότι θα βομβαρδίσουν το σπίτι μας κι εγώ θα είμαι στην τουαλέτα…

    Σούχα (1995)
    …Ο πόλεμος δεν τελείωσε, ο πόλεμος είναι μεγάλος και φοβάμαι πως θα
    μεγαλώσω μαζί του. Πάντα φοβάμαι ένα νέο πόλεμο. Όταν σκάει ένα μπαλόνι,
    τρομάζω. Όταν φρενάρει απότομα ένα αυτοκίνητο, πετάγομαι είκοσι μέτρα κι όταν κλαίει ένα μικρό παιδί, κλαίω κι εγώ μαζί του. Όλη τη νύχτα ξαγρυπνάω περιμένοντας ένα καινούριο ξημέρωμα … αλλά η μέρα που ξημερώνει είναι ίδια με την προηγούμενη…

  3. Τρελέ μου, μονόλογοι που δεν θα γίνουν ποτέ διάλογοι…τι να πεις; τι να τους πεις;…

    φιλί που ξυπνάει ψιθύρους….:-)

    • ψυχούλα, αν δεν ήμουν τρελός θα ‘λεγα πως είναι σκέτη παράνοια

      τώρα θα πω πως είναι απλώς η λογική αυτού του «ορθολογιστικού» κόσμου

      (άρχισα ήδη να ψιθυρίζω) -φιλί που αποκοιμίζει αντιστάσεις 🙂

  4. Πολύ συγκινητική και αξιέπαινη η η συμμετοχή των παιδιών της Χίου, όπως και όλων των υπόλοιπων παιδιών, σε μια τέτοια εκδήλωση αλληλεγγύης και συμπαράστασης στα παιδιά της Γάζας. Εντέλει ήταν και θα ‘ναι πάντα τα παιδιά που κατανοούν καλύτερα αυτά τα πράγματα. Το δικό μου παράπονο είναι να τα θυμούνται όλα αυτά όταν θα πάψουν να είναι παιδιά, όταν τους έχει πάρει η μπάλα της καθημερινότητας και κυρίως του αδιάντροπου Εγώ που όλα τα ισοπεδώνει κι όλα τα προσπερνάει. Μακάρι ούτε ένα από ετούτα τα παιδιά να μην τύχει και νιώσει την παγερή πραγματικότητα των μονολόγων και των τραυμάτων που ακολουθούνε τον πληθυσμό της Γάζας και της κάθε εύφλεκτης περιοχή του κόσμου.

    Συγχαρητήρια θερμά σε όσους συμμετείχαν. Φιλιά πολλά από μένα, καλό σου βράδυ.

  5. καλό βράδυ, θαλασσάκι μου.. στενοχωρήθηκα πολύ για τα βιντεάκια σου, φαντάζομαι τι μπελάς να ξανανέβουν.. το βασικό βέβαια είναι ότι υπάρχουν πάντα στα χέρια σου (μην παραλείπεις να κρατάς κόπιες εκτός υπολογιστή..εγώ είμαι πολύ αμελής σ’ αυτά και θα την πληρώσω άσκημα καμιά μέρα)

    θα μου πεις, τέτοια θα λέμε, εδώ άνθρωποι ξεσπιτώνονται, αλλά και τα έργα του πνεύματος σπίτια είναι κι αυτά και τα πονάμε. φιλάκια, πολλά-πολλά

  6. …Θα ήθελα να με πάρει ένα πλοίο, να με πάει σ’ ένα μακρινό νησί και να με
    πετάξει στην ακτή. Μακριά απ’ τον κόσμο, μακριά απ’ όλα· και ιδιαίτερα μακριά απ’ τον πόλεμο…

    …αρκεί να μην είναι Ελληνικό θα συμπλήρωνα,δεν είναι και το ασφαλέστερο καταφύγιο για κυνηγημένους !
    Συγκλονιστικοί οι μονόλογοι Αντώνη,πόσο μάλλον η πραγματικότητα που ζούν!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: