στερεότυπο #1: το παραμύθι της αποσταθεροποίησης

Αρχίζω -κάτι που ήθελα καιρό- μια σειρά από αναρτήσεις για τα κοινωνικά στερεότυπα (ή νοητικές αγκυλώσεις) και αρχίζω με τρομοκρατία. Συμβολικά. Διότι ο τρομοκράτης είναι εξίσου δούλος των στερεοτύπων και εξίσου τρομοκρατημένος με τον οποιονδήποτε. Μη μας κάνει εντύπωση το τελευταίο. Ο φόβος της διάψευσης είναι απ’ τους ισχυρότερους. Φυλακίζει το θύμα του, το κάνει να υψώνει τείχη. Του φορά ένα ιδεολογικό ράσο.

Αρκετά. Πες μας για τα στερεότυπα. Μην το κουράζεις.

Αμέσως. Τι υποτίθεται ότι προσπαθεί να πετύχει ο τρομοκράτης; Σύμφωνα με τον ίδιο αλλά και την κοινωνία; Παρά τις επιμέρους διαφωνίες ως προς τον απώτερο σκοπό, τα μέσα και την αποτελεσματικότητα, τόσο οι υποστηρικτές, όσο και οι τιμητές της τρομοκρατίας (αρέσκονται να) συμφωνούν: ο τρομοκράτης (επιχειρεί να) αποσταθεροποιεί και μέσω αυτής ακριβώς της αποσταθεροποίησης προσπαθεί να πετύχει το στόχο του (που, ας πούμε έτσι συγκρατημένα, είναι η φθορά του καπιταλιστικού κατεστημένου.)

Υπάρχει κανείς που να αμφισβητεί ότι στόχος της τρομοκρατίας είναι η αποσταθεροποίηση; Πιθανόν ναι, εγώ πάντως δεν τον γνωρίζω. Ίσως επειδή δεν γράφει σε έντυπα και δεν μιλά στις τηλεοράσεις. Αυτό εννοώ μιλώντας για στερεότυπα. Πράγματα που τα δεχόμαστε αβασάνιστα. Ποιος είναι αυτός που μας λέει ότι το “αντάρτικο” (οι επιθέσεις με ρουκέτες, με ωρολογιακούς μηχανισμούς, οι φόνοι και οι επιθέσεις αυτοκτονίας) λειτουργούν αποσταθεροποιητικά; Για να αποσταθεροποιήσεις πρέπει να επιτεθείς σε κάτι σταθερό, ισορροπημένο, του οποίου την ισορροπία επιχειρείς να ανατρέψεις. Πού επιτίθενται οι τρομοκράτες; Σ’ έναν κόσμο χωρίς εντάσεις; Χωρίς πανικό; Οι τρομοκράτες τον δημιουργούν τον πανικό; Σ’ έναν κόσμο χωρίς έγκλημα; Χωρίς υπόκοσμο; Χωρίς χρεωκοπίες, κερδοσκόπους, εμπρηστές; Χωρίς θερμά επεισόδια, ψυχρούς πολέμους; Χωρίς τραμπούκους, χουλιγκάνους, ψυχοπαθείς; Χωρίς ανταγωνισμό σε κάθε επίπεδο και βαθμίδα της κοινωνίας;

Ο τρομοκράτης αποτελεί απλά μέρος μιας ευρύτερης ανισορροπίας και είναι (συνήθως) αρκετά έξυπνος και μορφωμένος για να πιστέψουμε ότι δεν το βλέπει. Δεν υπάρχει αποσταθεροποίηση γιατί απλά δεν υπάρχει σταθερότητα. Εκείνο που παίζεται στην πράξη είναι ένα παιχνίδι εξουσίας μεταξύ των επίσημων φορέων της και κάποιων αμφισβητιών-αντιεξουσιαστών, όπου το “αντί” προφανώς δεν σημαίνει αντίθεση στην ιδέα “εξουσία” αλλά στον εκάστοτε φορέα της.

Κι ένα τελευταίο για τους αδελφούς που, όπως εγώ, …τρελαίνονται κάθε φορά που ακούν να χαρακτηρίζονται “αναρχικοί” οι διάφοροι τραμπούκοι-ταραξίες. Για κάθε (ανιδιοτελώς) σκεπτόμενο άνθρωπο, κομμουνισμός (με τη σημασία του όρου -όχι την οπαδική) και αναρχία πάνε χεράκι-χεράκι. Το πλήθος των ρομαντικών (με την έννοια της πίστης ή έστω της αγάπης προς την ουτοπία) αναρχικών είναι πολλαπλάσιο αυτού των συμμοριών με τις κουκούλες, που ίσως αρέσκονται να ζωγραφίζουν το Α με το κυκλάκι. Ατυχώς, ο καθένας μας έχει δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται κατά τη λόξα του (πχ εγώ που …δηλώνω “τρελός” μπορεί να εξοργίζω κάποιους άλλους “τρελούς”) και με τον τρόπο αυτό, σε συνδυασμό με τις πράξεις του, να προσβάλλει και να δυσφημεί ιδανικά και ιδεολογίες που τον ξεπερνούν. Εδώ, τα παλικάρια της Ιπποκράτους δηλώνουν “σοσιαλιστές” και του Περισσού “κομμουνιστές”. Τους μήνυσε κανείς για το κ(λ)οπυράιτ;



Advertisements

6 Σχόλια to “στερεότυπο #1: το παραμύθι της αποσταθεροποίησης”

  1. Το θέμα της τρομοκρατίας για μένα είναι μια επιβεβλημένη πρακτική του συστήματος. Όπως,όταν ήμασταν μικρά κι η μαμά επινοούσε τον κακό λύκο ή τη γριά μάγισσα που θα έρθει να μας πάρει αν δεν φάμε το φαγητό μας. Και τι κάναμε; Προτιμούσαμε να φάμε κάτι που δεν θέλαμε,γιατί πιστεύαμε πως αυτό ήταν μικρότερο κακό από το κακό που καραδοκούσε έξω από την πόρτα. Δηλαδή το μην χείρον βέλτιστο.
    Έτσι και οι εξουσίες επιβάλλουν τα κακώς κείμενά τους στους πολίτες οι οποίοι έχουν μάθει να σκέφτονται κατ’αυτόν τον τρόπο. Προτιμούν το ανάλγητο κράτος,την καθημερινή σχιζοφρένεια σε όλα τα επίπεδα της ζωής τους παρά τον βίαιο,ακαριαίο και από το πουθενά θάνατο.

    φιλί εκούσια απροσδιόριστο 🙂

  2. ψυχή μου, θα συμπλήρωνα ότι το σύστημα απλώς εκμεταλλεύεται προς όφελός του την ανάγκη (όλων και καθενός ξεχωριστά) ύπαρξης «βαρβάρων», αυτό που λένε «και να μην υπήρχαν, οφείλαμε να τους κατασκευάσουμε» -όσο διαφορετικοί κι αν είναι θα μπορούσαν να ενταχθούν στην ίδια μεγάλη κατηγορία των (λιγότερο ή περισσότερο απεχθών, λιγότερο ή περισσότερο εκμεταλλεύσιμων) βαρβάρων: χούλιγκανς, πρεζόνια, μετανάστες, βιαστές, τσαντάκηδες, διαρρήκτες, παιδεραστές, φυλακόβιοι, φρικιά, τρανσέξουαλ κλπ κλπ

    φιλί εκούσια ηχηρό 🙂

  3. «Για να αποσταθεροποιήσεις πρέπει να επιτεθείς σε κάτι σταθερό, ισορροπημένο, του οποίου την ισορροπία επιχειρείς να ανατρέψεις.» Εκεί ακριβώς βρίσκεται η αντίφαση της Τρομοκρατίας με κεφαλαίο Τ. Μπορείς άνετα να τρομοκρατήσεις κάτι αποχαυνωμένο, παγιωμένο στην ψευδαίσθηση της ασφάλειάς του (μια ασφάλεια κοινοτοπίας και μηχανικής ρουτίνας δηλαδή) με τραμπουκισμούς και πυροτεχνήματα. Από την άλλη, ο άναρχος ξεσηκωμός που αποτελματώνει και σηματοδοτεί βαθύτερες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές είναι μια τελείως διαφορετική διεργασία ατομικής και συλλογικής συνείδησης. Στον ύπνο μας ίσως οδεύουμε προς τα εκεί.. Προς το παρόν, στο πολυμασημένο Εδώ και Τώρα που μας φτιάξανε, ταλανιζόμαστε με τους βαρβάρους που λες – σε όλα μας τα επίπεδα ύπαρξης.
    Καλό σου ξημέρωμα, φιλιά πολλά, αγαπημένε γείτονα

  4. «Μπορείς άνετα να τρομοκρατήσεις κάτι αποχαυνωμένο»: έχω παρέα μου κάτι αδέσποτα γατάκια, περιμαζεμένα από δω κι από κει -όταν είναι ταϊσμένα ξαπλώνουν χαλαρά και αποβλακωμένα στον ήλιο, θέλω να πω ότι την τάση για αποχαύνωση την κουβαλάμε μέσα στη (ζωώδη) φύση μας. Το να τα τρομοκρατήσεις είναι το μόνο εύκολο, με το παραμικρό πετάγονται και τρέχουν. Σε μια απολυταρχική κοινωνία που βασίζεται στην ψευδαίσθηση, η ανταρσία και η τρομοκρατία αποκτούν αυτομάτως νόημα. Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία δεν πιστεύω ότι υπάρχουν ψευδαισθήσεις (τουλάχιστον όχι στα κοινωνικά στρώματα που υποτίθεται ότι χτυπούν οι τρομοκράτες), μονάχα προσευχές ν’ αντέξει το σύστημα τριάντα-σαράντα χρονάκια για πάρτη μας, η συνενοχή και ο κυνισμός είναι ο κοινός μας παρονομαστής. Επανάπαυση, ναι: η αστυνομία, η σεκιούριτυ, οι μπράβοι θα με σώσουν. Αλλά ακόμα κι αν αποδείξει ο τρομοκράτης ότι η αστυνομία κι οι μπράβοι δεν μπορούν να σε σώσουν, τι παραπάνω θα έχουν καταφέρει απ’ αυτό που κάνουν οι σεισμοί, τα τσουνάμια, τα κραχ των χρηματιστηρίων, οι λογής μαφίες ή ο ψυχάκιας της διπλανής πόρτας; Αυτό είναι εμένα το πρόβλημά μου. Ο τρομοκράτης βασίζεται σε ένα ψέμα (το ψέμα της υποτιθέμενης αποσταθεροποίησης) μεγαλύτερο απ’ τα ψέματα που στοχεύει να διαλύσει.

    Καλή σου μέρα γειτόνισσά μου, ένα χαμόγελο συγκρατημένης αισιοδοξίας (όχι αποχαύνωσης 🙂 ) σου στέλνω

  5. είσαι εξοργιστικά εύστοχος!!
    να συμπληρώσω μόνο ότι το κατά καιρούς (παρα)κράτος χρησιμοποίησε και συνεχίζει να χρησιμοποιεί αυτούς τους ρομαντικούς σε τέτοιο βαθμό που αμφιβάλλω αν υπήρξε ποτέ αυτόνομη τρομοκρατική ομάδα!

  6. Είμαι κι εγώ απόλυτα πεισμένος για τις καλές υπηρεσίες που προσφέρουν αυτές οι ομάδες στο σύστημα. Και αναρωτιέμαι, όλοι αυτοί οι διάφοροι κουφοντίνες, οι οποίοι είναι έξυπνοι άνθρωποι και -θέλω να πιστεύω- ιδεολόγοι, δεν το ψυλλιάστηκαν ποτέ; ή απλά δεν τους ένοιαζε; μήπως απλά ..τρέμανε στην ιδέα να κάνουν πίσω;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: