ΧΧΧ -πέρα από την απεργία

εντάξει, μιας που το υποσχέθηκα ας το κάνω

διότι αν ακούσω άλλη μια ότι το μοναδικό (ή το πιο δυναμικό και μπλα, μπλα) μέσο αντίστασης των εργαζομένων είναι η απεργία, μα την τρέλα μου, θα ξεράσω

ένα πράγμα που μου έχει διδάξει το σκάκι είναι ότι, αν θέλεις να πάρεις τη γαμημένη την παρτίδα, δεν βαράς ντουφεκιές από δω κι από κει αλλά καταστρώνεις ένα σχέδιο -ή, μάλλον, πολλά σχέδια-

επειδή, λοιπόν, κι εγώ ήθελα να μάθω ποιο ακριβώς είναι το σχέδιο πίσω απ’ το να κατεβαίνουμε σε 3 ή 4 εικοσιτετράωρες απεργίες κάθε μήνα, ρώτησα έναν αρχισυνδικαλιστή (δεν θα σας πω σε ποιο χώρο ανήκε, αφήνω να μαντέψετε) και έλαβα την εξής απάντηση: «και τι άλλο να κάνουμε συνάδελφε; να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια;»

απάντηση δική μου: «μα η 24ωρη δεν στεναχωρεί κανέναν, πέρα απ’ τον απεργό που χάνει χρήματα..»

απάντηση του συνδικαλιστή: «και τι θέλεις συνάδελφε; πενθήμερες επαναλαμβανόμενες, που λένε οι της πασκ για να πάνε για ψάρεμα; αυτά είναι καραγκιοζιλίκια! μπορώ εγώ να ζητήσω απ’ τους δικούς μου να χάσουν το βδομαδιάτικο;»

εννοείται ότι εγκατέλειψα οριστικά κάθε ελπίδα να μάθω το σχέδιο των απεργιών, τουλάχιστον απ’ το συγκεκριμένο άτομο (και σεβόμενος την ηλικία του και τη συνακόλουθη πιθανότητα να είναι υπερτασικός, απέφυγα να παρατηρήσω, πρώτον, ότι αγνοούσα παντελώς ότι η πασκ κατέβαζε -τουλάχιστον στην τοπική ελμε- τέτοιες προτάσεις και, δεύτερον, ότι μου έκανε κάκιστη εντύπωση ο χαρακτηρισμός «καραγκιοζιλίκι» για μια αγωνιστική θέση προερχόμενη μάλιστα απ’ τη συμπολιτευόμενη παράταξη, με τη φαιδρή αιτιολογία του..ψαρέματος -άσε που, αφού δεν θα πληρώνομαι, αυτή είναι η πιο λογική δραστηριότητα για να βρω κάτι να φάω!)

λοιπόν, για να τελειώνουμε, εναλλακτική αριθμός ένα: καταλήψεις

ανάλογα με το σχέδιο μπορεί να είναι συμβολικές (από υπουργεία και τηλεοπτικούς σταθμούς μέχρι ..πολιορκία της βουλής τη μέρα της ολομέλειας, να μην μπορεί να φύγει καμιά νεκροφόρα από μέσα) ή -αν θέλουμε να ωθήσουμε τα πράγματα στα άκρα- κανονικό μπλοκάρισμα όλων των υπηρεσιών από ομάδες εργαζομένων που απεργούν εκ περιτροπής: τις δευτέρες οι εφοριακοί, τις τρίτες οι δημοτικοί υπάλληλοι, τις τετάρτες οι δάσκαλοι κλπ, οπότε με τα ίδια χαμένα μεροκάματα (ένα τη βδομάδα) έχουμε όλο το δημόσιο μονίμως κλειστό μέχρι να χρεωκοπήσει εντελώς και να ησυχάσουμε

εναλλακτική αριθμός δύο: αγορά τηλεοπτικού χρόνου

τα ευρώπουλα που χάνουν οι εργαζόμενοι για κάθε μέρα απεργίας μετρώνται σε πολλά εκατομύρια -αν λοιπόν δεν κάνουμε την απεργία για το καθισιό (ν’ αράζουμε, δηλαδή, στην τηλεόραση ή να πηγαίνουμε βολτίτσα τώρα που καλοκαιριάζει) ας δουλεύουμε κανονικά και με τα λεφτά που θα χάναμε έτσι κι αλλιώς ας αγοράσουμε τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο, να πούμε αυτά που θέλουμε στην κοινωνία, μιας που το νούμερο ένα ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι η κοινωνική συναίνεση και ενότητα, την οποία, αν το ‘χετε πάρει είδηση κύριοι της αδεδυ, δεν διαθέτουμε

αν -βέβαια- έχουμε να πούμε κάτι περισσότερο απ’ το «να πληρώσουν οι κλέφτες» και διάφορα τέτοια (δικαιολογημένα μεν αλλά) γραφικά

να πούμε πχ πώς προτείνουμε να εξοικονομηθεί το αντίστοιχο ποσό χωρίς περικοπή του 13ου και 14ου μισθού

ή πώς προτείνουμε εμείς οι ίδιοι να γίνεται η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών (πώς αλήθεια; πειράζει που δεν έχω καταλάβει; γιατί, τόσο χοντρές πίπες όσο το «εμείς δεν δεχόμαστε την αξιολόγηση-παύλα-χειραγώγηση» δεν φαντάζομαι να περιμένετε να τις υποδεχτεί η υπόλοιπη κοινωνία, συνάδελφοι, με κάτι λιγότερο από ένα γρύλισμα του τύπου: «…πουτανίτσες!»)

εναλλακτική αριθμός τρία: μεγάλες (και, κυρίως, ευφάνταστες) συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας

όχι αυτές τις παρωχημένες του τύπου κλείνουμε δρόμους, διακόπτουμε κυκλοφορία, κουνάμε σημαίες και δίνουμε ευκαιρία σε κάποιους καταστροφολάγνους να σπάνε και να καίνε

πχ συγκέντρωση «έλα με το σπραίυ σου»: αντί να «κατεβάζουμε» τις βιτρίνες των τραπεζών, τις γεμίζουμε συνθήματα -συνθήματα μπορούμε επίσης πάνω στις πλάκες του συντάγματος ή της αριστοτέλους, στην άσφαλτο κλπ

ή, συγκέντρωση «έλα χωρίς τα ρούχα σου» (μη φοβάστε συντρόφισες -και να σας πιάσουν και λίγο το κωλαράκι μες στο μπούγιο, αποκλείεται να είναι τόσο δυσάρεστο όσο το «χέρι» του παπακωνσταντίνου…κι εσείς φίλοι συναγωνιστές θα προσέχετε βέβαια να μη σκύβετε -αλλά και να σας τον «σφίξει» κανένας από πίσω, αποκλείεται να πονέσει τόσο όσο το σφίξιμο του ΔΝΤ)

τέλος, η σημαντικότερη (και ουδόλως…εναλλακτική, αλλά επιβεβλημένη): η ψήφος, καλοί μου φίλοι, η ψήφος… (μήπως δεν ακούστηκα;) …Η ΨΗΦΟΣ!

κύριε αρχισυνδικαλιστά, που θα με στέλνεις για λόγους φιλότιμου να απεργώ και να σφίγγω διπλά το ζωνάρι κι ύστερα εσύ θα ψηφίσεις μία από τα ίδια…πάνω και πέρα από οποιαδήποτε απεργία: Η ΨΗΦΟΣ

αυτά, έτσι πρόχειρα, και συγχωρείστε μου κάποια γλωσσικά ολισθήματα (μόνο τ’ αγαπημένα μουνάκια παρέλειψα, αλλά…καλή είναι κι αυτή η παρένθεση): τόσον κόπο έκανα, να ελπίζω τουλάχιστον ότι μπορεί να το διαβάσει κάποιος απ’ αυτούς που κυρίως αφορά, έστω κι από λάθος στην αναζήτηση 😉

αίσχος! αυτή πάλι πού κολλάει;

Advertisements

5 Σχόλια to “ΧΧΧ -πέρα από την απεργία”

  1. που κολλάει; στο «ψήφος» βέβαια!!!!
    για κάποιους (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) που δυσκολεύονται τα μάλα να βρουν στόχο.
    Εξαιρετικές οι προτάσεις σου,μόνο που εγώ θα έβαζα και λίγη σάλτσα στην ψυχική κατάσταση που βρίσκομαι τώρα τελευταία,όπως οργανωμένες επιθέσεις σε πολιτικούς , δημοσιογράφους και κτίρια με μεγάλες ποσότητες ζουμερών οργανικών απορριμάτων (χαλασμένων αυγών για παράδειγμα)σε καθημερινή βάση !

  2. Ωραίες οι προτάσεις γενικά. Η απεργία ήταν φυσικά ισχυρότατο μέσο αλλά πλέον είναι κάτι σαν τελετή. Θέλω να πω, ο Χριστός μια φορά σταυρώθηκε στ’ αλήθεια. Τι τον σταυρώνουν κάθε χρόνο; Μια μέρα απεργίας για νεοδιόριστο πρέπει να είναι γύρω στα 50 ευρώ. Εργαζόμενε μην απεργείς, κράτα τα 50 ευρώ και αγόρασε ένα κουβά βαζελίνη.

  3. κώστα, καθόλου κακή η ιδέα σου…χημικά εκείνοι, χημικά κι εμείς…τότε η 24ωρη αποκτά νόημα…φαντάσου τη βουλή μες στη μπίχλα και τη σαπίλα, τους υπαλλήλους της καθαρότητας να απεργούν και τους γιαπωνέζους να φωτογραφίζουν

    μέχρι να μπουν κι οι πιτσιρικάδες επισκέπτες μας στο παιχνίδι και μετά τον αγροτουρισμό να καθιερωθεί ο «αυγοτουρισμός» 😀

  4. τζερεμέ, για μας είναι γύρω στα 70..και καλά να ‘χεις κάτι να ελπίζεις ή -έστω- να βλέπεις στα μάτια των άλλων ότι αναγνωρίζουν το δίκιο σου..το χειρότερο είναι που σε κοιτάζουν με μισό μάτι κι έχουνε και δίκιο…γιατί βέβαια, όσοι κι αν είναι οι «αθώοι» ανάμεσά μας, όταν βλέπουμε τις σπέκουλες και τις ρεμούλες και τις ασυδοσίες στους διορισμούς, στις αποσπάσεις, στα ωράρια κλπ κάνουμε όλοι τον κινέζο γιατί «δεν είναι δικιά μας δουλειά» κι ούτε βέβαια μας πάει να καρφώσουμε «συναδέλφους»

    αυτό το αίτημα, της αυτοεξυγίανσης, δεν θα το δεις ποτέ μέσα στις διεκδικήσεις κανενός κλάδου

  5. Kαι βέβαια κολλάει – πώς δεν κολλάει; Στην ‘ψήφο’, στην ‘απεργία’, στο ‘συνδικαλισμό’, στο ‘ΔΝΤ’, στη ‘δημοκρατία’.. να συνεχίσω; Τα χρόνια της εργατικής συνείδησης, του όπλου της απεργίας, της συνδικαλιστικής αλληλεγγύης, έχουν όχι απλά περάσει ανεπιστρεπτί αλλά έχουν γίνει και γραφικά. Τι προσπαθούν όλοι αυτοί να καταφέρουν σήμερα, πέρα από ιδιοτελείς στόχους; Να ‘πληγώσουν’ την κυβέρνηση; Όπως βλέπουμε, δεν πληγώνεται τόσο εύκολα αυτή.. Μόνο τους συμπολίτες τους πληγώνουν εντέλει, τα παιδιά τους κυρίως, και για μένα τέτοιες ‘απεργίες’ είναι ηθικά απαράδεκτες. Τέτοιες κυβερνήσεις μόνο με την ΨΗΦΟ υπάρχει πιθανότητα να πληγωθούν.

    Όπως πάντα, εκτίμησα ιδιαίτερα το κείμενό σου και το συναίσθημα που μεταδίδει. Να είσαι καλά, γείτονά μου, καλό σαββατοκύριακο εύχομαι, φιλιά πολλά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: