οι γενιές της ευκολίας #2

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε η πάλη των τάξεων. Απλά πράγματα, σαφή τα όρια, πόλοι αντίθετοι. Προλεταριάτο και αστική τάξη. Οι μεν παράγουν, οι δε καρπώνονται τις υπεραξίες. Αξίες, πρότυπα, κοινωνικές συμπεριφορές ήταν αυτά που καθόριζε η παράδοση. Η έννοια της συστράτευσης είχε ξεκάθαρη σημασία. Της ταξικής συνείδησης, επίσης.

Ύστερα ήρθαν το πετρέλαιο και οι φτηνές πρώτες ύλες. Οι έξυπνες μηχανές. Οι ανώνυμες εταιρίες. Ο κρατικός παρεμβατισμός. Η τηλεόραση. Και η μεσαία τάξη.

Οι δομές άλλαξαν. Οι όροι άλλαξαν. Οι εργάτες, οι αγρότες, αυτοί που κινούν την παραγωγή, αστικοποιήθηκαν. Αν κάποιοι θέλουν να εξακολουθήσουν να τους χαρακτηρίζουν ως προλεταριάτο, έχουν κάθε δικαίωμα, όμως ο όρος μάλλον έχει χάσει τη σημασία που είχε κάποτε. Η σημασία της λέξης συστράτευση (κατά των αφεντικών κλπ) μπορεί να έμεινε ίδια, όμως ποιος είναι στο πλευρό τίνος; Και ποιο ακριβώς είναι το «αφεντικό», όταν μιλάμε για ανώνυμες πολυεθνικές που ανήκουν σε άλλες ανώνυμες πολυεθνικές; Ποιος είναι το «αφεντικό» όταν μιλάμε για το δημόσιο; Το κατακερματισμένο σε συντεχνίες δημόσιο; Πόσο αλληλέγγυος μπορεί να νιώσει ο υπάλληλος της ΔΕΗ προς τον εφοριακό; Ο τελωνιακός προς τον δάσκαλο; Ο προνομιούχος προς τον μη προνομιούχο; Αυτός που δεν έχει το «βύσμα» προς αυτόν που το ‘χει. Αυτός που πολεμά να σπουδάσει τα παιδιά του προς αυτόν που τα τρώει στο σκυλάδικο.Τη θέση της αλληλεγγύης την έχει πάρει προ πολλού η κοινωνική συναίνεση.

Αυτές είναι κάποιες σκόρπιες σκέψεις στο κεφάλι του τρελού το τελευταίο διάστημα. Για μεγάλους λαϊκούς ξεσηκωμούς, για ρήξεις με το κατεστημένο, για κοινούς αγώνες ούτε συζήτηση. Όποιος θέλει να βαυκαλίζεται με ψευδαισθήσεις δικαίωμά του. Άλλο να υπερασπίζεσαι χαμένους αγώνες κι άλλο ανύπαρκτους. Μία ελπίδα υπάρχει μόνο. Μία.

Ένα κομμάτι της κοινωνίας που είναι σε μεγάλο βαθμό συμπαγές, που το συνδέουν κοινές ανάγκες και ανησυχίες και που γι αυτό η λέξη αλληλεγγύη έχει το Α κεφαλαίο. Είναι το κομμάτι που δεν έχει μπει στην παραγωγή, που δεν έχει αλοτριωθεί από τη μιζέρια του ποιος παίρνει περισσότερα από ποιον και που έχει την απαιτούμενη άγνοια κινδύνου για να ξεσηκωθεί εναντίον του οποιουδήποτε: μαθητές, φοιτητές, νέοι άνεργοι. Η γενιά του Gucci, της Nike, των Starbucks και του i-pod. Τ’ αγόρια που φοράνε χάντρα στη γλώσσα κι επιδεικνύουν το Calvin Clein βρακάκι τους. Τα κορίτσια με το προσωπικό σετ κομμωτηρίου και τις σέξι φωτογραφίες στο facebook. Η νεώτερη απ’ τις γενιές της ευκολίας.

Θα πει κάποιος, είναι δυνατόν μια νεολαία μαθημένη στην πολυθρόνα του υπολογιστή και την εικονική πραγματικότητα, να αντιμετωπίσει τον πραγματικό κόσμο μ’ έναν τέτοιο δυναμισμό; Μπορούν αυτοί οι μαλθακοί πιτσιρικάδες, οι ημι-αμόρφωτοι από μια κακής (κάκιστης!) ποιότητας παιδεία, οι μαθημένοι να τα βρίσκουν όλα έτοιμα, μπορούν να συγκρουστούν με πραγματικό τσαμπουκά και όραμα για τη ζωή τους; Για μια ζωή που ν’ αξίζει να τη ζήσεις;

Φυσικά και μπορούν. Τη δυναμική που απαιτείται δεν θα την δημιουργήσουν αυτοί αλλά οι ίδιες οι συνθήκες. Ακριβώς επειδή η κοινωνία των μεγαλύτερων τους έχει μάθει να τα θέλουν όλα. Ακριβώς γι αυτό! Ακριβώς επειδή κάποιοι (γονείς, πολιτικοί, διαφημιστές) τους έχουν πείσει για την ύπαρξη μιας αφθονίας που τη δικαιούνται και της υποτιθέμενης ευκολίας με την οποία μπορούν να την κατακτήσουν. Δουλειές καλοπληρωμένες και ξεκούραστες. Φτάνει να πας φροντιστήριο. Φτάνει να (μαγικό ρήμα!) σπουδάσεις. Χρειάστηκαν τρεις δεκαετίες αλλά η φούσκα έσκασε. Πολύ σύντομα η ανεργία θα χτυπάει κατακόκκινο. Και, τότε, οι νέοι αυτού του τόπου θα βιώσουν ένα αδιέξοδο για το οποίο είναι εντελώς απροετοίμαστοι. Και θα νιώσουν προδομένοι. Μήπως πιστεύετε ότι θα επαναπροσεγγίσουν την ύπαιθρο στην οποία οι γονείς τους γύρισαν την πλάτη; Μήπως νομίζετε ότι θα μάθουν ξαφνικά να ζουν μετρημένα σαν τους παπούδες τους; Ή μήπως ότι θα φύγουν μετανάστες σαν τους προπαπούδες τους; Εγώ νομίζω ότι έρχονται ζόρικες καταστάσεις.

Ή, ίσως, το ελπίζω.

Advertisements

5 Σχόλια to “οι γενιές της ευκολίας #2”

  1. Συνυπογράφω. Κι υπογραμμίζω το ‘Φυσικά και Μπορούν’.
    Κι εγώ ελπίζω με όλη μου την καρδιά Να Πονέσει. Έτσι για αλλαγή, γιατί κι ο Πόνος ακόμη απαξιώθηκε.
    Καληνύχτα, αγκαλιά αλληλεγγύης, γείτονα

  2. και να πονέσει, πάνω απ’ όλα, κείνους που το αξίζουν

    αγκαλιά κι από μένα γειτόνισσα. αλληλεγγύης και ελπίδας

  3. θα συμφωνήσω παρ όλο που δεν μ αρέσει ,το βλέπω κάπως άδικο να φορτωθούν τα νέα παιδιά την κάθαρση των δικών μας απορριμάτων !
    ..αλλά πάλι, αυτή είναι και η ευκαιρία τους ,να γκρεμίσουν και να ξαναχτίσουν απ ΄την αρχή ,κάτι καλύτερο ,είμαι σίγουρος,και δεν με τρομάζουν τα στολίδια στη γλώσσα και στα φρύδια και όπου αλλού,
    ….μάλλον τους ζηλεύω!

  4. να γκρεμίσουν και να ξαναχτίσουν κώστα, απ’ το στόμα σου και στ’ αυτιά τους

    μόνο που αυτή η αμορφωσιά που τους υποχρεώσαμε δεν προμηνύει καλό για τη συνέχεια του πολιτισμ…τι πήγα να πω! ποιου πολιτισμού; μακάρι να τα γκρεμίσουν όλα..την ακρόπολη μόνο ν’ αφήσουν όρθια, όχι για να πουλάνε τουρισμό αλλά να ‘χουν ένα μέτρο γι’ αυτά που θα χτίσουν

  5. […] κατατεθεί κατ’ επανάληψη σ’ αυτόν εδώ το χώρο, τελευταία φορά λίγο πριν τα πράγματα αρχίσουν να ζορίζουν τόσο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: