ουροφύλακες

Η λέξη τινάχτηκε απ’ το στόμα του σαν πίδακας. Στο χρώμα των ούρων. Ή της σούμας, οι συνειρμοί ήταν αναπόφευκτοι. Έριξα μια ματιά στο υποκίτρινο περιεχόμενο του ποτηριού που ετοιμαζόμουν να φέρω στο στόμα μου κι άλλη μια πάνω από αυτό. Παρ’ ότι η ένταση της φωνής του, λόγω και της έξαψης απ’ το αλκοόλ, ήταν αρκετές σκάλες ανεβασμένη, δεν υπήρχε φόβος να φτάσει σε αδιάκριτα αυτιά. Η μουσική και οι φωνές των θαμώνων καθιστούσαν δύσκολο ν’ ακουστεί ακόμα κι από μένα.
«Εδώ μιλάμε για πρέζα κι εκείνος σας έκανε ουροφύλακες;»
Αυτό ήταν κάτι καινούργιο. Πρέζα στο σχολείο; Τον κοίταξα με δυσπιστία. «Νόμιζα ότι η ιστορία αφορούσε τσιγάρα», είπα. Με κοίταξε με οίκτο.
«Ουροφύλακες!» ξαναείπε. Ακούμπησα το ποτήρι στον ξύλινο πάγκο.

Ουροφύλακες. Εντεταλμένη υπηρεσία στις τουαλέτες. «Θα μας τον τινάζετε κιόλας;» Ποινές για τσιγάρα. Στο προαύλιο, πίσω απ’ τις γωνίες. Ημερήσιες αποβολές. «Μα αφού καπνίζουν οι ίδιοι!» «Δεν είμαστε ίσα κι όμοια!» Μάθε, στραβάδι, να ξεχωρίζεις τους αμνούς απ’ τα ερίφια. Υπαινιγμοί, ποιος πήγε αυτόφορο, ποιος άνοιξε παρτίδες με την αστυνομία.
«Ναι, αλλά για χόρτο. Απλά η πλειοψηφία των …δικών μας δεν μπορεί να κάνει το διαχωρισμό.»
Τα μάτια της πετάνε σπίθες.
«Εντάξει, έτσι πίστευα κι εγώ, όμως ο Χ. –τον ξέρεις τον Χ- μιλάει για πρέζα. Κι αυτός δεν είναι προκατειλημμένος, ούτε μπερδεύει τις οδοντόβουρτσες.»
«Ο Χ. μπορεί απλώς να κάνει τον έξυπνο.»

Οκ! Ξέρεις τι θα ‘χε ενδιαφέρον; Πραγματικό ενδιαφέρον όμως! Μια κουβέντα περί ουσιών, ας το πούνε ναρκωτικά, ας το πουν όπως θέλουν, στην οποία να συμμετέχουν κι οι μαθητές. Κανονικά, ξέρεις, δομημένα ερωτηματολόγια και εξασφαλισμένη ανωνυμία. Θα ‘χαμε πολλά να μάθουμε και κυρίως κάποιοι συνάδελφοι που μιλάνε για πρεζάκια και απαξιώνουν, κάνοντας οι ίδιοι δυο πακέτα την ημέρα. Απ’ τα …νόμιμα, βέβαια. Νόμιμα! Μια φορά κι έναν καιρό…
Υποκρισία, αδιαφορία, άγνοια. Θα πεις… εδώ οι περισσότεροι δεν ξέρουν το αντικείμενο που διδάσκουν, την ψυχολογία των εφήβων, τίποτα… Και περιμένεις να μπορούν να καταλάβουν ότι η νικοτίνη δεν είναι λιγότερο «ναρκωτικό» απ’ το χασίς; Αλλά, προφανώς, η νικοτίνη δεν είναι δαιμόνιο. Κι ούτε γίνεται πολιτική καταστολής με βάση τη νικοτίνη.

«Κύριε, μας λένε ότι πουλάμε ναρκωτικά. Είναι ψυχάκιες, μουρλαμένοι όλοι τους! Εντάξει, όχι όλοι, αλλά υπάρχουν αρκετοί που είναι για τα σίδερα, δεν κάνω πλάκα! Τσουβαλιαστούς έπρεπε να τους πάρουν!»
Τι ν’ απαντήσεις σ’ αυτά τα παιδιά, για ποιες αξίες να τους μιλήσεις; Δεν παύεις κι εσύ να ανήκεις στους «άλλους», σ’ αυτούς που αντί να αποτελούν πηγή έμπνευσης, έχουν καταφέρει να χρεωθούν τη ρετσινιά του… ψυχάκια.
Ή μήπως ν’ αγριέψεις, να υπερασπιστείς, να κατακεραυνώσεις; Πως δεν είναι τρόπος αυτός κλπ , με τι ψυχή; Να συνδράμεις αυτούς που ξέρεις ότι με ανάλογο τρόπο χαρακτηρίζουν μπάζα και σαβούρες; «Μα, ίσα κι όμοια είμαστε;» Αμνοί και ερίφια…

«Μήπως γενικεύεις υπερβολικά; Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, κάποιον που ανήκει στους δύσκολους και αυστηρούς, τον κύριο Ψ…»
«Τι λέτε τώρα, ο κύριος Ψ είναι απ’ τα καλύτερα άτομα εδώ μέσα, όλοι τον αγαπάμε. Κι ας μη βάζει βαθμούς, δεν κάνει όμως διακρίσεις. Ούτε μας προσβάλλει. Ούτε μας τρέχει για ημερήσιες. Κι αν θυμώνει κάποιες φορές, καταλαβαίνουμε πως έχει δίκιο.»
Το πρόσωπό του φωτίζεται μόνιμα από ένα καλοδιάθετο χαμόγελο, ακόμα κι όταν εκφράζει τις πιο επιθετικά ακραίες απόψεις. Δεκαοχτώ χρονών, από τι να ‘χει ανάγκη άραγε συνάδελφε; Μήπως από κατανόηση; Αποδοχή, ίσως; Και χώρο; Λίγο χώρο…
«Καταλαβαίνω πού το πας και με ποιους έχεις πρόβλημα. Ίσως όμως πρέπει να σκεφτείς ότι κι αυτοί προσπαθούν, απλά δεν έχουν τον τρόπο. Εννοώ, δεν χρειάζεται να το παίρνετε προσωπικά.»
Γελάει. «Τι προσωπικά να το πάρουμε, καλέ κύριε, εδώ μιλάμε για χαφιέδες! Κι ύστερα, εσάς, οι τοίχοι και τα κάγκελα κι οι κλειδωμένες πόρτες τι σας λένε; Ούτε στη φυλακή να είμαστε. Σ’ όλα τ’ άλλα τα σχολεία οι πόρτες είναι ανοιχτές. Εδώ, μόνο οπλισμένους φρουρούς δεν μας έχουν βάλει ακόμα.»
«Ναι, γιατί κάποιοι μιλούν για ναρκωτικά. Κι όχι εδώ μέσα. Έξω, στην κοινωνία του νησιού. Κουβέντα πολλή. Κάποιοι μιλούν για πρέζα.»
«Τι λέτε τώρα; Πρέζα; Δεν γίνονται αυτά που λέτε, αυτός που χτυπάει ένεση φαίνεται από μακριά, δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του.»
«Δεν είπε κανείς τέτοιο πράμα. Δεν χτυπιέται κανείς στο σχολείο. Για νταραβέρι μιλάμε. Για διακίνηση…»
«Δεν υπάρχει αυτό που λέτε, σας το εγγυώμαι. Μερικοί μπάφοι, εντάξει, μπορεί να γίνονται, αλλά μέχρι εκεί. Απλά στην περσινή κατάληψη γίνανε κάποιες φάσεις, υπήρχε φυλακόβιο άτομο μέσα και βγάλανε βρώμες. Κι αυτά που σας λέω τώρα, μεταξύ μας, έτσι;»

Μεταξύ μας φίλε μου. Μεταξύ μας. Δεν είμαστε χαφιέδες. Η ανάγκη μας έκανε ουροφύλακες.


Advertisements

6 Σχόλια to “ουροφύλακες”

  1. Θυμάμαι, γειτονάτσι μου, τα σχολικά μου χρόνια και τους δικούς μας ουροφύλακες – που εντέλει κάπνιζαν μαζί με τα παιδιά και τέλειωνε η ιστορία. Για πρέζα..ούτε λόγος – στη δική μου εποχή τουλάχιστον. Τώρα που μαμά-Ελλάς έχει χρεοκοπήσει και τα παιδιά τους μπορούν ν’ αγοράζουν πρέζα αβέρτα, φαντάζομαι πως κι οι ουροφύλακες απέκτησαν άποψη. Φιλιά πολλά, καλή εβδομάδα από αύριο – επιστρέφω στην κλινική και το στομάχι έχει φτάσει στα γόνατα..

  2. παιδιά της εννοούσα.. 🙂 παιδιά τους, παιδιά μας – το ίδιο δεν είναι; 😉

  3. Γειτόνισσά μου, στην πρέζα δυστυχώς τα ρίχνουμε εμείς οι ίδιοι τα παιδιά μας από μικρά, όταν τους ανάβουμε τις τηλεοράσεις, τα dvd, και τις κονσόλες με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια για να «μας αφήνουν ήσυχους». Δεν μπορώ να πιστέψω ότι οι γονείς που ταϊζουν τα παιδιά τους συντηρητικά και ορμόνες και πλαστικό φαγητό, που τα βομβαρδίζουν νυχθημερόν με ακτινοβολίες και που καπνίζουν μες στα μούτρα τους, νοιάζονται για την υγεία τους. Ίσως η μοναδική χρησιμότητα αυτής της τρισάθλιας απαγορευτικής πολιτικής είναι ότι αναγκάζει τους γονείς να συμβουλεύουν τα παιδιά τους μόνο και μόνο για να αποφύγουν τον κοινωνικό στιγματισμό. Αν η ηρωίνη ήταν νόμιμη, ούτε σ’ αυτόν τον κόπο δεν θα μπαίνανε πιθανότατα. (Αν και, εδώ που τα λέμε, έτσι όπως συμβουλεύουν οι περισσότεροι, καλύτερα να μη λένε τίποτα: εσύ το ξέρεις πόσο μεγάλο ποσοστό παραβατικών συμπεριφορών οφείλεται σε καθαρή αντίδραση.)

    Άντε, ξεθύμανα και σήμερα, να ‘σαι καλά θαλασσάκι μου, καλή βδομάδα και καλή δύναμη 🙂

  4. τα παιδιά;τι να κάνουν τα έρμα,τι επιλογές έχουν όταν τους κλέβεις τα όνειρα;πόσο να αντέξουν αυτή τη φρίκη που ζουν με τι εφόδια και τη συμπαράσταση τίνος να την αντιμετωπίσουν;
    Τί να δώσεις σε ένα παιδί σήμερα,πρέζα η καλασνικωφ;ότι απ΄τα δύο, είναι καλύτερο απ ΄την παιδεία και τον πολιτισμό που τους προσφέρουμε!

  5. κώστα, ξέρω ότι το λες σαρκαστικά, αλλά προφανώς ούτε πρέζα ούτε καλάσνικωφ -συμφωνώ ότι το σύστημα δεν αλλάζει με ήπια-δημοκρατικά μέσα μιας που ουσιαστικά σ’ αυτά στηρίζει την επιβίωσή του (γι αυτό και όλη αυτή η υστερία με την …democracy)

    το δίδαξαν πρώτοι οι ρωμαίοι: το ισχυρότερο ατού της ολιγαρχίας είναι ένα διεφθαρμένο εκλογικό σώμα

    αυτό που κάνουν τα διάφορα αντάρτικα είναι σκέτη εκτόνωση οργής, μόνο από μέσα χτυπιέται το σύστημα, εκεί που πονάει, στους ναούς του χρήματος…

  6. γι αυτό και βλέπουμε ξαφνικά τέτοια πρεμούρα για αλλαγές (όχι προς όφελος δικό σου και δικό μου βέβαια) -γιατί το οικονομικό στραπάτσο πόνεσε μέσα και πόνεσε πολύ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: