περί ζήλειας

 

-Θα έλθει η Β. τελικά;
-Δεν ξέρω, τι να σου πω; Είναι λίγο περίεργη η κατάσταση τώρα με τον Σ.
-Κόλλησε τελικά μ’ αυτόν;
-Δεν ξέρω αν «κόλλησαν». Εμένα η κατάσταση μου φαίνεται ψιλοαλλόκοτη.
-Με τον Μ. λες ήταν καλύτερα ε;
-Φυσικά. Της ταίριαζε περισσότερο, δεν συμφωνείς; Αλλά δεν του το συγχώρησε ποτέ…
-Κρίμα…
-Τι σου είναι η ζήλεια! Γιατί να μας είναι τόσο δύσκολο ν’ αποδεχτούμε την «απιστία» του αλλού;
-Αν ρωτάς εμένα, ξέρεις τι θα σου απαντήσω: έλλειψη πνευματικότητας.
-Ναι, εσύ όλα εκεί τα ανάγεις! Τι σχέση έχει η πνευματικότητα;
-Μεγάλη σχέση. Τι είναι η ζήλεια; Ένα ένστικτο. Όπως η πεινά, ο φόβος, η επιθυμία, η κτητικότητα, ο ρεβανσισμός. Τι βρίσκεται στον αντίποδα των ενστίκτων, τι είναι αυτό που τα ισορροπεί; Το πνεύμα! Αυτό, δηλαδή, που λείπει απ’ την εποχή μας.
-Σιγά! Σ’ όλες τις εποχές ζηλεύανε οι άνθρωποι. Σκοτωνόντουσαν
-Φυσικά. Το ένστικτο είναι ένστικτο. Αυτό είναι το νόημά του. Χάρη στα ένστικτα επιβίωσε το είδος. Και το δικό μας και τα αλλά. Η κτητικότητα του θηλυκού εξασφάλιζε συμμετοχή στο μεγάλωμα των απογόνων. Και η κτητικότητα του αρσενικού εξασφάλιζε ότι οι απόγονοι θα ήταν δικοί του απόγονοι. Mέσω των οποίων (απογόνων) τα γονίδια του θα διαιωνίζονταν. Όμως ζούμε στον εικοστό πρώτο αιώνα. Το είδος δεν έχει ανάγκη τα ένστικτα για να επιβιώσει. Απεναντίας… Το ένστικτο για επιπλέον τροφή και αποθήκευση λίπους, το όποιο σε κάποιες μακρινές εποχές μπορούσε να είναι σωτήριο, τώρα –πιο συχνά- είναι μοιραίο. Έτσι και με την κτητικότητα και τη ζήλεια. Σου λέει ο πιτσιρικάς, ο εικοσάχρονος: «Γάμος; Παιδιά; Μακριά από μας! Εγώ θέλω να ζήσω τη ζωή μου, θέλω περιπέτειες. Έχουμε καιρό για δεσμεύσεις!» Κι όταν η μικρή τον κερατώσει, γίνεται φονιάς και τον χώνουν στα σίδερα. Για ποιο λόγο; Έτσι ρε θα ζήσεις τη ζωή σου; Αλλά, είναι το ένστικτο!
-Και, δηλαδή, το …πνεύμα που λες, τι μπορεί να κάνει; Αφού ζηλεύω… Κι εγώ κι εσύ και όλοι μας. Και το να επιθυμήσω κάποιον άλλον κι αυτό ένστικτο είναι, κάτι με σπρώχνει, αλλά αν πας εσύ με άλλη δεν το δέχομαι, με τρελαίνει.
-Σε τρελαίνει γιατί είσαι παραδομένη στα ένστικτα. Αυτό εννοώ όταν λέω για την εποχή μας… Πως είναι αντιπνευματική. Και παλιά ζήλευαν οι άνθρωποι, αλλά το φιλοσοφούσαν κιόλας. Ειδικά οι γυναίκες. Κάνανε τα «στραβά μάτια». Λέγανε, «αφού μ’ αγαπάει και ζητά να τον συγχωρήσω, αυτό έχει σημασία». Όχι μόνο σ’ αυτό, σε πολλά. Ψαχνόντουσαν. Αυτό το ψάξιμο έφερε τις ανατροπές, τα μεγάλα κινήματα… Πήγε ο κόσμος μπροστά, ιδέες γεννηθήκαν. Απ’ τη δεκαετία του εβδομήντα και μετά… όπισθεν ολοταχώς! Νέο-πουριτανισμός. Ξέρεις τι λέει η Α. (και πολύς-πολύς κόσμος): «δεν μπορώ να προβληματίζομαι!» Όποιος προβληματίζεται, όποιος ψάχνεται βαφτίζεται κουλτουριάρης λες και κουβαλά κάποια αρρώστια. Γι αυτό έχουμε γεμίσει «πνευματικούς». Ο πνευματικός μου κι ο πνευματικός μου! Για να εναποθέσουμε οτιδήποτε πνευματικό σε κάποιον δήθεν ειδικό. Γι αυτό όλη αυτή η ξαφνική στροφή στη θρησκεία από ανθρώπους κατά τα άλλα απολύτως ανευλαβείς: για να μην έχουμε εμείς την ευθύνη. «Αναθέστε μας την διαχείριση των ενστίκτων σας! Δέκτες και πιστωτικές κάρτες.»
-Δηλαδή, αν πας με καμιάν άλλη να μην το θεωρήσω… Να διαχειριστώ όμορφα και πολιτισμένα τα ένστικτα μου. Με το πνεύμα. Να το φιλοσοφήσω… Κι αν εγώ σε κερατώσω… Φυσιολογικό. Θα το φιλοσοφήσεις κι εσύ. Δεν θα μου κακιώσεις…
-Τουλάχιστον, θα το παλέψω… Θα το παλέψω ξέροντας ότι ο αντίπαλος δεν είναι έξω, αλλά μέσα μου. Το ένστικτο μου είναι εγώ, αλλά εγώ δεν είμαι το ένστικτο μου. Τι κάνεις εκεί;
-Τσεκάρω τα ένστικτα σου. Πρέπει να τα ελέγξεις, ν’ αποδείξεις ότι μπορείς να τα ελέγχεις. Εσύ, τι κάνεις εκεί;
-Ελέγχω τα ένστικτα μου.
-Πηδώντας με;
-Πώς αλλιώς;

Advertisements

4 Σχόλια to “περί ζήλειας”

  1. αχ μωρε γείτονα με τους υπέροχους διαλόγους που κόβουν σαν γυαλί.. Μοναδική γραφή, πονάει και διασκεδάζει ταυτόχρονα, κυρίως διχάζει. Αυτό κυρίως, κι εκεί νιώθω πως βρίσκεται η ομορφιά του. Φιλιά πολλά, την καληνύχτα μου και καλό σαββατοκύριακο κι από εδώ.

  2. αντιθεσεις, θαλασσακι μου, αντιθεσεις και αντιφασεις, αυτο ειμαστε -σκοταδι και φως- αν κοβει και διχαζει σημαινει οτι καταφερα να το εκφρασω εστω και μ’ αυτον τον καπως απλοικο τροπο

    πολλα-πολλα φιλια, με την αγαπη μου

  3. πνευματικό δεν έχω ,κουλτουριάρης δεν είμαι,δεν ζηλεύω επίσης……
    να δεις κάτι τρέχει με τα ένστικτά μου!!!

  4. φιλε, να το κοιταξεις αυτο..

    μουτζωνεις τουλαχιστον;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: