η γενιά του πολυτεχνείου

Τους βλέπεις στο δρόμο, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα σινεμά. Ακόμα και σε συναυλίες. Έχουν συνήθως έναν δυναμισμό. Δεν τους αρέσει να περνούν απαρατήρητοι. Δεν τους αρέσει να τους παραμερίζουν, να τους αποκλείουν. Όλ’ αυτά τα χρόνια διδάσκεις τα παιδιά τους. Μαθαίνεις πολλά για έναν άνθρωπο απ’ τα παιδιά του.

Κάθε γενιά κουβαλά τα χαρακτηριστικά που τη διαμόρφωσαν, τις προσδοκίες και τις διαψεύσεις της. Τις ενοχές της. Η δικιά μου κουβαλά την αφασία. Τον ανταγωνισμό. Την αποκάρδιωση: έτσι είναι τα πράγματα, δεν αλλάζουν. Η γενιά που δεν έλπισε ποτέ της σε επανάσταση, σε ανατροπές, σε δικαιοσύνη. Μα δεν μιλώ για τη δική μου γενιά.

Μιλώ για κείνην που της έλαχε η ευκαιρία και που, στην ηλικία επάνω της αμφισβήτησης και της αντίδρασης -τότε που ονειρεύεσαι να γκρεμίσεις τα τείχη των προηγούμενων (για να χτίσεις στη θέση τους τα δικά σου, αυτό όμως το καταλαβαίνεις αργότερα)- είχε βαρβάρους ορατούς να πολεμήσει. Τη γενιά που μεγάλωνε με το ροκ και με του ’68 τον απόηχο. Που ένα σημαντικό μέρος της επέλεξε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ένα άλλο όχι.

Μιλώ για κείνους που χρεώθηκαν το μύθο. Για κείνους που αποτέλεσαν μέρος του και εξαργύρωσαν το μερίδιο που τους αναλογούσε. Για τους άλλους, που εξαργύρωσαν στάχτη. Και για τους τρίτους, μάλλον τους περισσότερους, που παρακολούθησαν τον αγώνα απ’ τις εξέδρες μα δεν τόλμησαν να κατεβούν στην αρένα ή ακόμα (και ήταν πολλοί!) καταδίκασαν και ελεεινολόγησαν εξαρχής την προσπάθεια του ξεσηκωμού. Όλοι χρεώθηκαν τα επινίκεια. Και, αναγκαστικά, την ευθύνη -το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης- για αλλαγή.

Κι η ώρα της αλλαγής ήρθε και προσπέρασε, όπως η νιότη. Αφήνοντας πίσω της το άρωμα μιας εποχής και κάποια ονόματα… Αυτό μόνο; Ποτέ δεν είναι μόνο αυτό. Βλέποντας τα παιδιά το καταλαβαίνεις. Καταλαβαίνεις πολλά για μια κοινωνία απ’ τα παιδιά της.

Η γενιά του πολυτεχνείου έφτασε στην κρίσιμη καμπή. Η γενιά του ροκ, του ρεμπέτικου, της ταβέρνας, η γενιά του αντιαμερικανισμού, και του «έξω από το ΝΑΤΟ» δίνει τη σκυτάλη. Τα παιδιά της μεγάλωσαν. Τα παιδιά που (πολλά εξ αυτών) έμαθαν το ηρωικό παραμύθι από πρώτο χέρι, τα παιδιά που απομυθοποίησαν τους ήρωες επίσης από πρώτο χέρι, τα παιδιά που διδάχτηκαν να μην είναι αμερικανάκια και που κάποια από αυτά πράγματι δεν έγιναν τέτοια, ήδη ψηφίζουν. Τη θέση τους στα θρανία παίρνουν τα παιδιά μιας άλλης γενιάς, της γενιάς που έχει τώρα τη σκυτάλη.

Της γενιάς της αφασίας, του ανταγωνισμού και της αποκάρδιωσης. Της γενιάς της ντίσκο, του σκυλάδικου και της έντεχνης λαϊκο-πόπ. Της γενιάς που δεν γνώρισε ούτε έλπισε επανάσταση. Και που αντιμετωπίζει κάθε τι ανατρεπτικό με συμπλεγματική αποστροφή ή βιτριολική συγκατάβαση…

1-1-4

Advertisements

8 Σχόλια to “η γενιά του πολυτεχνείου”

  1. Πολύ όμορφο κείμενο,Τρελέ μου. «Ανατρεπτικό» στα πλαίσια του συνηθισμένου επετειακού κειμένου:)
    Πιστεύω όμως, πως αυτή η γενιά της αφασίας,του ανταγωνισμού και της αποκαρδίωσης, είναι μια γενιά συγκυριακά άτυχη…Δεν της έλαχε ξεκάθαρο τοπίο μπροστά της. Μεγάλωσε στην ομίχλη της «Δημοκρατίας» και της «τρομοκρατίας». Μ’έναν απροσδιόριστο εχθρό που στην απόπειρα και μόνο να του δώσει μορφή, συνειδητοποιεί πως ο εχθρός αυτός είναι ένα φάντασμα που ζει μόνο μέσα στο κεφάλι της τελικά…
    Δυστυχώς, ο κάθε πόλεμος πρέπει να έχει ξεκάθαρα αντομαχώμενα πεδία.

    Καλό βραδάκι με φιλί γλυκόπικρο(μόνο για απόψε;) )…

  2. ψυχή μου, φυσικά ο μεγαλύτερος εχθρός είναι μέσα μας, πάντα ήταν

    κι εκείνοι που κάνουν πως δεν τον βλέπουν τον πολεμάνε μια ζωή στο πρόσωπο άλλων..

    φιλί γλυκά μελαγχολικό:)

  3. κι εγώ που έμαθα τα συνθήματα και τα δίδαξα ,
    σκύλος που γαυγίζει αλλά δεν δαγκώνει,και το βλέπουν ,και το ξέρουν όλοι αυτοί που έμαθαν τα κόλπα της αλλαγής και δεν με φοβούνται ,
    γιατί δεν αρκούν τα συνθήματα,η αλλαγή είναι που μετράει!

  4. κώστα, σαφώς αυτό που μετρά δεν είναι τα συνθήματα

    ποτέ δεν μπόρεσα να φωνάξω ένα -κάποτε ένιωθα άσκημα γι αυτό, μου καταλόγιζα ελιτισμό κι εσωστρέφεια

    σήμερα ξέρω πως είναι η κενότητα των συνθημάτων, η α-νοησία τους, αυτό που με απωθεί -στο πολυτεχνείο ήταν όπλα πραγματικά γιατί χτυπούσαν εκεί όπου έπρεπε να χτυπήσουν..

  5. Από την άλλη μόνο από τη δική μας γενιά μπορούμε να περιμένουμε πράγματα – κι όχι από τους παλιούς…μην είσαι απαισιόδοξος. Πάντα ο κόσμος ο ίδιος ήταν…τους είδαμε…

  6. φιλε μου ιακωβε, κατ’ αρχας να ευχηθω το καλως ηλθες, μιας που -υποθετω οτι- επεστρεψες

    και οχι, δεν ειμαι απαισιοδοξος, απλως δεν περιμενω τιποτα καλο

    για την ακριβεια, αναμενω με βεβαιοτητα το χειροτερο 🙂

  7. Εξαιρετικό το κείμενο, η τοποθέτηση όπως ακριβώς την περιμένω από τον γείτονά μου. Καλά Χριστούγεννα σου εύχομαι, με όλη την αγάπη μου.

  8. να σαι καλα -αποκλεισμενη- γειτονισσα

    πολλα ζεστα φιλια με την αγαπη μου επισης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: