στο μάτι του κυκλώνα #2[Ελίνα]

bat-14Πάμε να περπατήσουμε λίγο;»

Η Ελίνα κοίταξε την Αλεξάνδρα έκπληκτη. Για μια στιγμή φάνηκε σαστισμένη –αυτή, η τόσο ετοιμόλογη!– απ’ τη συγκίνηση.
«Απ’ το στόμα μου το πήρες», είπε.

Τι την είχε πιάσει; Τέτοια ταραχή, ούτε ο πιο γαμάτος γκόμενος δεν θα της δημιουργούσε.
«Να πάρω τα τσιγάρα μου…, συγγνώμη Οδυσσέα…»
Σκαρφάλωσε σχεδόν επάνω του στην προσπάθεια να πιάσει τα τσιγάρα και το κινητό της, τραβήχτηκε όμως αμέσως, αντιστεκόμενη στον πειρασμό κάποιου σκέρτσου, με το στήθος της τόσο κοντά στο πρόσωπό του. Στη βιασύνη της τράνταξε και το τραπεζάκι-σκακιέρα ρίχνοντας τα μισά κομμάτια κάτω. Την έπιασε ένας πανικός κι άρχισε τις συγγνώμες.
«Δεν έγινε τίποτα», την καθησύχασε ο Οδυσσέας. «Μικρό το κακό.»

Αυτός ο άντρας! Έτσι της ήρθε να του τραβήξει ένα ρουφηχτό φιλί. Ήξερε όμως ότι την έξαψη τη χρωστούσε περισσότερο στην άλλη, παρά σ’ αυτόν.
Στην άλλη… Έπιανε συνέχεια τον εαυτό της να σκέφτεται την Αλεξάνδρα μ’ έναν τρόπο, σαν κάποιου είδους φλερτ να παιζόταν αναμεταξύ τους. Παράξενο, αν σκεφτόσουν ότι το μόνο που τις συνέδεε ήταν μια παλιά αντιζηλία και το αρρωστημένο παιχνίδι ενός ανώνυμου φαρσέρ.

Τελικά, το φιλί το έστειλε από μακριά, γενικά προς τους τρεις άντρες, ενώ ο Άρης την επέπληττε με προσποιητή αγανάκτηση.
«Καλά που είμαστε στην αρχή της παρτίδας…»
Η Αλεξάνδρα είχε περάσει ήδη στην προκυμαία και βάδιζε αργά προς την κατεύθυνση του λιμανιού. Κάποια στιγμή την είδε να σταματά για ν’ ανάψει τσιγάρο..

«Απίστευτη βραδιά, έτσι;» είπε φτάνοντας δίπλα της. Τα φώτα σε συνδυασμό με την ερημιά έκαναν την προκυμαία να μοιάζει ψεύτικη, σαν σκηνικό. «Όλη η μέρα ήταν απίστευτη, αλλά κι αυτή η κατάληξη! Να κοιμηθούμε μαζί στο σκάφος…, τέλειο; Και ποιος ξέρει τι μας περιμένει ακόμα… Φαντάζεσαι, λέει, να πάρει αυτός ο τύπος τηλέφωνο και να πει ν’ ανοίξουμε πανιά για Ιθάκη; Ή κάπου αλλού, όλα να τα περιμένεις!»
Σταμάτησε απότομα. Η Αλεξάνδρα κοίταζε αλλού, αμφέβαλε αν την είχε καν προσέξει.
«Αλεξάνδρα;»
«Τι;»
«Είσαι καλά; Τρέχει τίποτα;»
«Ε; Όχι, τι να τρέχει;» ρώτησε η Αλεξάνδρα άκεφα.
«Σε είδα έτσι σκεφτική…» είπε η Ελίνα αποθαρρυμένη. Κι ύστερα, αναζητώντας τον προηγούμενο ενθουσιασμό της: «Καλά, η μακαρονάδα σου ήταν τέλεια. Αν σ’ είχα συγκάτοικο θα ‘χα γίνει εκατό κιλά.» Συγκάτοικο; Τι μαλακίες έλεγε; «Έχω τρέλα με τις μακαρονάδες», συμπλήρωσε.
«Όπως κι ο Πάνος», είπε η Αλεξάνδρα αδιάφορα. «Στην πραγματικότητα, από κείνον έμαθα να τις φτιάχνω. Αν και αυτή, βέβαια, ήταν ολίγον προκάτ.»
Γι’ αυτό λοιπόν την κάλεσε; Για να «συζητήσουν» για κείνον;
Σα να κατάλαβε την απογοήτευσή της η Αλεξάνδρα στάθηκε και γύρισε προς το μέρος της. Τα όμορφα μάτια της καρφώθηκαν για μια στιγμή πάνω της, ύστερα ξαναπήραν τη συνηθισμένη τους απόμακρη έκφραση.
«Μη νοιώθεις αμήχανα», είπε, «είναι ήδη παρελθόν για μένα. Έκλαψα, πένθησα, τώρα έχω άλλα στο μυαλό μου…»
Σαν τι άλλα, δηλαδή;
«Καταλαβαίνω τι εννοείς», είπε η Ελίνα. Κάπως έτσι νιώθω κι εγώ. Αν και, βέβαια», βιάστηκε να διορθώσει, «ξέρω πως δεν είναι το ίδιο. Εννοώ, η σχέση μας… Για σένα ήταν σίγουρα πιο δύσκολο.»
Ελίνα, βούλωσ’ το επιτέλους κορίτσι μου!
«Κοίτα, Ελίνα», η Αλεξάνδρα φάνηκε να διαλέγει προσεκτικά τα λόγια της, «δεν σου πρότεινα να περπατήσουμε για ν’ αναμοχλεύσω τα παλιά. Αν κα η παρούσα κατάσταση δεν βοηθάει, το τελευταίο πράγμα που θέλω αυτή τη στιγμή είναι ν’ αρχίσω ν’ ασχολούμαι με το Νικολάου. Λάθος μου που τον ανέφερα, αλλά ήταν αυθόρμητο. Μια ανοησία της στιγμής.»
Όπως πρωτύτερα, η Ελίνα ένιωσε μια απρόσμενη συγκίνηση.
«Σ’ ευχαριστώ», είπε.
«Για ποιο λόγο;»
«Που μου μιλάς έτσι ξεκάθαρα. Ανοιχτά.»
Η Αλεξάνδρα γύρισε κι ακούμπησε το χέρι στο μπράτσο της. Έμεινε έτσι να την κοιτάζει διστακτικά, φαίνεται όμως ότι διάβασε τη χαρά στα μάτια της Ελίνας, γιατί, εντελώς αναπάντεχα, άνοιξε τα χέρια και την αγκάλιασε.
«Κατά βάθος, είμαστε ίδιες», της ψιθύρισε. «Το ίδιο ανασφαλείς και ευάλωτες. Στην αρχή μίσησα τόσο πολύ τα νάζια σου…, όλες αυτές τις πουτανιές… Ζήλεψα , θα πεις…»
Η Ελίνα δεν έβγαζε άχνα.
«Τώρα ξέρω πως είναι η άμυνά σου. Δε μου λες, η καρδιά σου κάνει έτσι;»
Τραβήχτηκε. «Πάει να σπάσει», είπε ντροπιασμένη.
Η Αλεξάνδρα χαμογέλασε. (Το έκανε τόσο σπάνια!)
«Νιώθω κουρασμένη και μπερδεμένη. Ένα τσιγάρο είπα να κάνω κι αυτό το πέταξα.» Ύστερα, φανερά ζορισμένη: «Πάμε», είπε, «πριν μας πάρουν τα ζουμιά.»

«Στάσου, περίμενε!»
Ποιος φώναξε; Ήταν η δική της φωνή; Η Αλεξάνδρα, που είχε ήδη αρχίσει ν’ απομακρύνεται, κοντοστάθηκε. Το πρόσωπό της ήταν πάλι αδιαπέραστο. Όμως η Ελίνα χρειαζόταν το άλλο, κείνο που τη φώτισε μια στιγμή σαν φάρος. Αχ, και να ξανάβλεπε κείνο το χαμόγελο! Πώς ήθελε να το κρατήσει!
Σε μια στιγμή μέσα τα ‘νιωσε όλα. Συνειδητοποίησε πόσο της έλειπε η Ειρήνη, πόση ανάγκη το ‘χε να την αγαπούν και να την προσέχουν. Να τη νοιάζονται.
«Θέλω πολύ να είμαι φίλη σου, Αλεξάνδρα.»
Είπε και της έσκασε ένα φιλί, τόσο κοντά στο στόμα που η άλλη ταράχτηκε.
«Τρελή», την άκουσε να λέει καθώς παίρνανε πάλι το δρόμο. Έγειρε στο πλάι και την κοίταξε: χαμογελούσε!

Αργότερα, το ίδιο βράδυ, ξαπλωμένες στην πρυμιά καμπίνα πλάι-πλάι, ήταν η σειρά της Ελίνας να χαμογελάσει. Ένα γλυκό αίσθημα θριάμβου, ανάμεικτο με τρυφερότητα την πλημμύρισε.
Πρέπει να ηρεμήσεις, είπε στον εαυτό της, αλλιώς δεν σε βλέπω να κοιμάσαι απόψε.
Ένα-ένα τα περιστατικά της μέρας άρχισαν ν’ αναδύονται στο μυαλό της. Το μήνυμα στο μέιλμποξ και η αγανάκτησή της, το ραντεβού στην Πατησίων, η συνάντηση με τον Οδυσσέα και η γνωριμία με τους υπόλοιπους, το φορτηγάκι και η απίστευτα παράλογη πρόταση να ξεκινήσουν μ’ αυτό για τον Ισθμό, η ακόμα πιο απίστευτα παράλογη συγκατάθεση όλων τους, το ταξίδι προς την Πάτρα, η ανακάλυψη του στοιχείου που τους συνδέει, η περιπέτεια με τη νταλίκα-φάντασμα κι όλο εκείνο το κουλό σκηνικό και, τέλος, η Αλεξάνδρεια…
Κι η Αλεξάνδρα μου, σκέφτηκε, νιώθοντας λίγο ανόητη γι’ αυτό το «μου».
Προσπάθησε να θυμηθεί πώς ήταν τότε, όταν το όνομα αυτό ήταν στο μυαλό της τόσο μισητό. Αδύνατον. Σα να ‘χε περάσει ένα σφουγγάρι και… Της ήρθανε πάλι τα λόγια του Φώτη: «Κι αν όλα αυτά δεν είναι παρά ένα όνειρο;» Πώς το είπε ακριβώς; Κι ο Άρης έλεγε για κείνον τον Κινέζο που δεν ήξερε αν ονειρεύτηκε ή αν ήταν όντως πεταλούδα, μα γίνονται αυτά τα πράγματα;

Άγγιξε απαλά το γυμνό ώμο της Αλεξάνδρας και την ένιωσε ν’ αναδεύεται δίπλα της. Ψιθύρισε τ’ όνομά της αλλά δεν πήρε απάντηση. Η ανάσα της ήταν βαριά -είχε αποκοιμηθεί αμέσως, εμ βέβαια με τέτοια κούραση…
Ήταν δυνατόν να την ονειρεύεται να κοιμάται; Ή μήπως ήταν η Αλεξάνδρα που ονειρευόταν -κι αυτή, η Ελίνα, ξύπνια μέσα στης Αλεξάνδρας το όνειρο; Δύσκολα μου βάζετε, κύριε Κινέζε μου!
Ξαφνικά, μια παράδοξη ερώτηση την κυρίεψε. Αν είναι όνειρο όλα αυτά, τότε τι όνειρο είναι; Ξεκίνησε σαν εφιάλτης κι όμως…
Στο αχνό φως που έμπαινε απ’ το φινιστρίνι, είδε πάλι τον ώμο της Αλεξάνδρας, μαζί με ένα μέρος απ’ την πλάτη της που ήταν στη σκιά. Προσπάθησε να θυμηθεί τα λόγια του Άρη: «Αν ήταν όνειρο δικό μου θα ‘χε ήδη παιχτεί κάτι με μια απ’ τις δυο σας…» Ή κάτι τέτοιο. Κι ωστόσο ήταν το ζεστό σώμα της Αλεξάνδρας που κολλούσε τώρα επάνω της, καθώς γυρνούσε μες στον ύπνο της και το γυμνό της στήθος ξεσκεπαζόταν κι έλαμπε αμαρτωλά (πώς της ήρθε πάλι αυτή η λέξη; ) λίγα μόλις εκατοστά απ’ το πρόσωπό της. Προσπάθησε να σκεφτεί αν η υγρασία στα σκέλια της ήταν φρέσκια ή κάτι –ιδρώτας- που ένιωθε κι από πριν, αν όμως ήθελε να βεβαιωθεί πραγματικά έπρεπε να βάλει το χέρι εκεί κι αυτό μπορεί ν’ αποδεικνυόταν αμαρτωλά επικίνδυνο.
«Μήπως τελικά είμαι λεσβία;» αναρωτήθηκε.

Θυμήθηκε την Ειρήνη και τα γέλια που κάνανε, πώς κοροϊδεύανε τις μανάδες τους που ανησυχούσαν για τη φιλία τους την κολλητή. Όμως, μ’ εκείνο το κορίτσι (τη Τζένη) στην εκδρομή… κάτι είχε παιχτεί τότε ε; -μα ήταν κι οι δυο τους μεθυσμένες, μετρούσε;

Στ’ αλήθεια, έχεις τρελαθεί τελείως, σκέφτηκε.
Κι αποκοιμήθηκε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: