κορίτσια, μη μαδάτε τα φρύδια παρακαλώ

του Αντώνη Λωλού*

Τη δεκαετία του ’80 ήταν η μες και η περμανάντ.
Στα ’90 βρέθηκαν όλες κοκκινομάλλες.
Το ξημέρωμα της χιλιετίας τις βρήκε (όπως και στα ’70) ξανθές, με tatoo και body piercing.
Στα ’10 (με τους φακούς τρίτης γενιάς) έγιναν, επιπλέον, γαλανομάτες.

Με τον ερχομό της δεκαετίας που διανύουμε και την εξέλιξη των p.p. (personal plastics) φάνηκε εξαρχής προς τα πού φυσάει ο άνεμος. Κάθε γυναίκα μπορούσε να έχει πλέον το πρόσωπο που επιθυμούσε και η κατάσταση άρχιζε (για πρώτη φορά) να ξεφεύγει από τον έλεγχο των ιερατείων της μόδας και του styling. Στις οικονομικά ανώτερες τάξεις (αλλά, σιγά-σιγά, και στα πλατύτερα λαϊκά στρώματα) οι γυναίκες μετατράπηκαν η μία μετά την άλλη σε «κλώνους» των ειδώλων της show biz: ηθοποιοί, μοντέλα, δημοφιλείς τραγουδίστριες, μιντιακές περσόνες, ακόμα και αστέρες της πολιτικής ή ιστορικές προσωπικότητες όπως η Κλεοπάτρα, αποτελούν τα συνήθη πρότυπα που κοπιάρουν τα κορίτσια (αν και στο παιχνίδι συμμετέχουν επίσης αρκετά αγόρια) σήμερα. Είναι δε χαρακτηριστική η περίπτωση της ντίβας του Χόλυγουντ, Ανχέλικα Λόπεζ, της οποίας η καριέρα τερματίστηκε άδοξα όταν κατελήφθη από αμόκ ανάμεσα σε ένα πλήθος από σωσίες της.

Καθώς η δεκαετία πλησιάζει στο τέλος της, οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν η κούρσα της ολοένα εντονότερης ομογενοποίησης δεν έχει εξαντλήσει στο σημείο αυτό τα όριά της. Σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, οι άντρες εμφανίζονται πραγματικά μπερδεμένοι και δεν είναι λίγοι μεταξύ των ειδικών αυτοί που υποστηρίζουν ότι τα ’30 θα ευνοήσουν τις κάθε είδους ρετρό αναζητήσεις. Τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο άραγε; Επιστροφή στη φυσικότητα; Ή έναν κόσμο γεμάτο αφράτες πουλάδες, έφηβες  με φακίδες και (τα θυμάστε; ) σιδεράκια στα δόντια, ξυπόλητες τσιγγανοπούλες, φτωχές (πλην τίμιες) παρθένες, θεούσες γεροντοκόρες, σιδηρόφραχτες (μες στα ντε-πιες τους) καριερίστες, κακοντυμένες φεμινίστριες, νοικοκυρές με ρομπίτσα και πασούμια, αριστερές φοιτήτριες με μακριές φούστες, αφρο-καρρίμπιανς με κοτσιδάκια, πανκιά και πολύχρωμες ιροκέζες, ξεβράκωτες με επώνυμα στριγκάκια και διανοούμενες με στρογγυλά  γυαλιά; Ή μήπως κλασσικές φιγούρες, ωραίες κοιμωμένες, Κολομπίνες, Ποκαχόντας;

Κι ύστερα, θα πείτε, σαν τι θα ντυνόμαστε στις απόκριες;

*ο Αντώνης Λωλός είναι διδάκτωρ
προσωπικής αρχιτεκτονικής και life-style
στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας

Advertisements

3 Σχόλια to “κορίτσια, μη μαδάτε τα φρύδια παρακαλώ”

  1. Να το ψάξεις!!!!
    οι στυλιστικές σου ανησυχίες μ΄αφήνουν άφωνο!!!!
    και δεν είναι ειρωνεία !!!
    Μερικές απ ΄αυτές τις ιδέες θα μπορούσαν να εφαρμοστούν πάραυτα!
    Καλοκαιρινό σε βρίσκω,χαίρομαι γι αυτό!

  2. ε, όχι και καθηγητής, κοτζάμ.. ντόκτορ!

    υγ. οι ..στυλιστικές μου ανησυχίες είναι αισθητικές, αλλά όχι μόνο -φαντάζεσαι να ψάχνεις την καλή σου ανάμεσα στα πανομοιώματα; -μια καλή δικαιολογία για να την απατήσεις, μόνο που δεν θα έχει νόημα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: