η αγάπη, ή μήπως ο έρωτας; (συνέχεια)


Ξεκίνησα (2 ποστ πιο πριν) μια κουβέντα περί αγάπης, έρωτα και μαγικών κλειδιών, με αφορμή μια σκηνή στο δρόμο, έναν πλατωνικό διάλογο και δύο τραγούδια. Και θα την κλείσω εδώ, με τις ιδέες έτσι όπως γεννήθηκαν, ελάχιστα επεξεργασμένες.

Η κριτική μου εστιάζει, κατά βάση, στην παρακάτω πολύ κοινή και δημοφιλή ιδέα: «ο έρωτας είναι ένα συναρπαστικό συναίσθημα, πολύ σημαντικό για τη διαιώνιση του είδους, όμως κατά τα άλλα είναι ένα πάθος μάλλον ρηχό, βραχύχρονο και εξαιρετικά εγωιστικό. Η αγάπη, αντιθέτως, είναι ένα συναίσθημα πιο βαθύ και στέρεο, πάνω στο οποίο μπορεί με πολύ περισσότερη ασφάλεια να οικοδομηθεί μια σχέση».
Αν κρατούσα κάτι απ’ το παραπάνω συνοθύλευμα συντηρητικών στερεοτύπων, θα ήταν η λέξη ασφάλεια. Η ασφάλεια είναι ένα πολύ βασικό ζητούμενο από καταβολής κόσμου. Περνά σε δεύτερη μοίρα κατά τη διάρκεια των μεγάλων κοινωνικών επαναστάσεων και επανέρχεται μετά το πέρας τους, όταν το καπάκι τοποθετείται ξανά πάνω στο καζάνι που βράζει.

Δεν θα αδικήσω την Αγάπη. Είναι μια υψηλή αξία και ως τέτοια την τιμώ. Θέλω μόνο να υπερασπιστώ τον Έρωτα, που μέσα στα καλούπια της αστικής ηθικής αισθάνομαι ότι ασφυκτιά. Ωραίος για τα τραγούδια. Και για τους εφήβους. Μετά, ακολουθεί τη μοίρα του ροκ και της αμφισβήτησης: νεανικές τρέλες.

Κατ’ αρχάς, τι κοινό έχουν οι δύο συναισθηματικές καταστάσεις; Εμπεριέχουν επιθυμία. Συνιστούν διαύλους επικοινωνίας μεταξύ δύο προσώπων. Και απαιτούν κάποιου είδους υπέρβαση του Εγώ.
Όταν μίλησα, στο προηγούμενο ποστ, για ανιδιοτέλεια, κυρίως σ’ αυτόν τον τελευταίο παράγοντα αναφερόμουν. Θα μπορούσα να επιχειρηματολογώ ώρες για το πόσο, στην πραγματικότητα, ιδιοτελές συναίσθημα είναι αυτή η αγάπη που καθημερινά ξεφουρνίζουν γονείς, παιδιά, αδέρφια και «κολλητοί/τες». Έδωσα όμως μια γεύση και φτάνει.

Δεν θα υποστηρίξω, βέβαια, ότι ο Έρωτας δεν είναι κι αυτός ιδιοτελής. Γιατί, φυσικά, όταν μιλάμε για Έρωτα εννοούμε κάτι πολύ περισσότερο από την έλξη και την τρυφερή επικοινωνία των σωμάτων. Αν περιορίζαμε την κουβέντα σε κάποιου είδους διονυσιακή αγάπη, μια αγάπη -εν τέλει- για τη ζωή την ίδια, πέρα από διαμεσολαβήσεις, κτητικότητες και λοιπές συμβάσεις και συναλλαγές, ίσως να καταλήγαμε σε κάτι πραγματικά αγνό, ίσως να καταλήγαμε να συζητάμε για την αγνότητα πριν το …προπατορικό αμάρτημα.
Ωστόσο, όπως όλοι καλά γνωρίζουμε, ο Έρωτας είναι κάτι πολύ διαφορετικό, αλλά και πολύ ενδιαφέρον μες στη διαφορετικότητά του. Ο Έρωτας, η «ιερή μανία» του Πλάτωνα, είναι ψυχαγωγός και ψυχοτρόπος, προϋποθέτει το αντικείμενο του πόθου με τις συγκεκριμένες του ιδιότητες, ένα αντικείμενο-μέσο μεταφοράς, με όλη τη σημασία της λέξης. Είναι, απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω, η πλέον υπερβατική κατάσταση που μπορεί να βιώσει ο μέσος άνθρωπος χωρίς τη βοήθεια ουσιών, με την έννοια ότι οδηγεί πέρα από τα όρια, γκρεμίζει τα τείχη, ξεφλουδίζει τα πέπλα και κάνει θρύψαλα τις βιτρίνες πισω απ’ τις οποίες κρύβεται το Εγώ και, αν στο τέλος οφείλουμε να τον κατηγορήσουμε κι αυτόν για ιδιοτέλεια, είναι γιατί όλες του οι λειτουργίες κατατείνουν στην ένωση αυτή χωρίς την οποία αυτοακυρώνεται.

Πόσο αδιάφορη μου φαίνεται ακόμα και η πιο γοητευτική πνευματικά γυναίκα, άκαμπτη μες στα νοητικά φτιασίδια της κι απρόσιτη μέσα στο ψυχικό οχυρό της! Και πόσο συναρπαστική, η ίδια γυναίκα, ερωτευμένη! Όταν με κάνει καθρέφτη της κι έτσι μου δίνει πρόσβαση στο άδυτό της…
Αν δεν το ‘χει -ο μάγος αυτός- το κλειδί, τότε ποιος;

a-young-girl-defending-herself-against-eros-bouguereau

εικόνα: William-Adolphe Bouguereau, A Young Girl Defending Herself Against Eros
Advertisements

6 Σχόλια to “η αγάπη, ή μήπως ο έρωτας; (συνέχεια)”

  1. Τρελέ μου,πιστεύεις πως οι άντρες και οι γυναίκες ερωτεύονται το ίδιο; Ή μήπως ερωτεύονται μόνο οι άντρες;

    φιλί γυναίκας ;))

  2. ψυχούλα, τι ερώτηση!

    εννοείται πως ερωτεύονται και οι γυναίκες -το αντίθετο, εκτός από κατάπληξη, θα μου προξενούσε μεγάλη δυστυχία

    ενδεχομένως, όπως σε πολλούς άλλους τομείς, υπάρχουν ποιοτικές διαφορές μεταξύ μας -αυτό είναι φυσικό και (δυστυχώς όχι πάντα και όχι από όλους) κατανοητό

    μου ακούγεται πάντως λογικό, η ανάγκη για αφάλεια στη γυναίκα να είναι φυλογεννετικά πολύ ισχυρότερη απ’ ό,τι στον άντρα λόγω του φυσικού της ρόλου -ίσως γι αυτό στα ρομάντσα (για να μην αναφερθώ και στις προσωπικές μου εμπειρίες) είναι κατά κανόνα ο άντρας που παρακαλά τη γυναίκα να τολμήσει

    ίσως γι αυτό η αγάπη είναι -συμβατικά- θηλυκή και ο έρωτας αρσενικός, αν και τέτοιου είδους στερεότυπα δεν μου πολυαρέσουν

    είναι και ο ρόλος του σεξ που λειτουργεί διαφορετικά και, χωρίς να το παίζω ..Ασκητής, σκέφτομαι ότι -σε αντίθεση με της γυναίκας που ακολουθεί κυκλικά σκαμπανεβάσματα- ο οίστρος του άντρα του δημιουργεί μία μόνιμη επιθετικότητα που ευνοεί τα πάθη

    γενικά, οι διαφορές ανάμεσά μας είναι θέμα πολύ ενδιαφέρον και η κατανόησή τους -τι άλλο να πω- πολύ βασική αν θέλουμε ειλικρινή επικοινωνία

    και τώρα σειρά μου: πιστεύεις πως οι άντρες και οι γυναίκες αποζητούν εξίσου την αποκλειστικότητα; και δεσμεύονται απ’ αυτήν το ίδιο;

    φιλί αντρικό (μόνο αυτό ξέρω να δίνω, παρότι προτιμώ το γυναικείο 🙂 )

  3. Πιστεύω,πως όταν η «ιερή μανία» με όλη τη σημασία απάντησητης αποδίδεται, κυριεύσει τον ΑΝΘΡΩΠΟ, τότε η αποκλειστικότητα αποτελεί φυσικό ζητούμενο.
    Η δέσμεση προς αυτήν είναι ενδογενής επίταξη και όχι προσαρμογή στην επιθυμία-απαίτηση του ερωτικού συντρόφου,όπως θεωρούμε ότι ισχύει κατά τα φαινόμενα.

    Όταν όμως, ο ένας από τους δύο νιώθει περισσότερο ερώμενος και όχι έρων,τότε νομίζω,πως αρχίζουν και οι διαφορές μεταξύ τους ως προς την ποιότητα και ποσότητα(αν μπορώ να το πω έτσι:) )της δέσμευσής τους.

    Θέλω απάντηση!!!

    φιλί αποκλειστικά ερμαφρόδιτο! ;)))

  4. στο ότι η δέσμευση έχει ενδογενή κίνητρα συμφωνούμε απόλυτα -και είναι πιστεύω κάτι διαφορετικό απ’ την κοινή σύμβαση «είμαι πιστός για να μου είσαι πιστή», η οποία έχει να κάνει με κτητικότητα, καθωσπρεπισμό και «καθαρό κούτελο»

    το ερώτημα τώρα είναι άλλο: αν η «ιερή μανία» συνοδεύεται κατ’ ανάγκη κι από μια …»ιερή ζήλια»
    στην κοινή συνείδηση, η ζήλια αυτή συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με το σεξ -όμως δεν είμαι σίγουρος αν σχετίζεται με τον έρωτα

    αν, για παράδειγμα, ήμουν ερωτευμένος με μια πόρνη, νομίζω ότι δεν θα είχα πρόβλημα (όχι ότι θα χαιρόμουν) με την εργασία της αν την ένιωθα ψυχικά δοσμένη σ’ εμένα
    αντιθέτως, έχω πρόβλημα αν το αντικείμενο του έρωτά μου, αρέσκεται στη συντροφιά άλλων και γενικά αναζητά την ψυχική τέρψη έξω από μένα, παρά το ότι παραμένει αυστηρά «δική μου» στο κρεββάτι

    έχω ξεφύγει πολύ; 🙂

  5. Ξέρεις πόσα ερωτήματα και υποερωτήματα έχω ακόμα; :))
    Αν συνεχίσω,τότε νομίζω πως θα ξεφύγω εγώ,Τρελέ μου! χαχα

    Σου εύχομαι ολόψυχα,καλό Μάη,με διάθεση ερωτική και…ασόβαρη!!!

    φιλί μαγιάτικο, τρελιάρικο και απροσδιόριστα γυναικείο! 😉

  6. καλό μάη, ψυχούλα

    εύχομαι να λύσεις όλα σου τα ερωτήματα στην πράξη (και να μου σφυρίξεις κι εμένα καμιά απάντηση 😉 )

    φιλί ανοιξιάτικο, ανθοφόρο 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: