το παιδί ήταν δικό μου παιδί και οι βόμβες ήταν δικές μου βόμβες

n-2

Tο Παιδί κι ο Χαρταετός (ή Το Παιδί και το Αεροπλάνο*)

του Marcel Khalife, απόδοση στα ελληνικά: thalassaki

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι
Έπαιζε στο χωριό, ψάχνοντας για σπάγγο να πετάξει χαρταετό
Κοίταξε τριγύρω και είπε, «δεν ξέρω τι ‘ναι αυτό που λάμπει»
«Δείτε, κοιτάξτε ένα χαρταετό»
«Έρχεται προς τα εμένα»

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι
Έπαιζε στο χωριό, ψάχνοντας για σπάγγο να πετάξει χαρταετό
Κοίταξε τριγύρω και είπε, «δεν ξέρω τι ‘ναι αυτό που λάμπει»
«Δείτε, κοιτάξτε ένα χαρταετό»
«Έρχεται προς τα εμένα»

«Είναι μεγάλος χαρταετός, δε χρειάζομαι σπάγγο»
«Κι έχει φτερά πιο μεγάλα απ’ το σπίτι του γείτονα»
Τρεμούλιασε η καρδιά του, πέταξε στα φτερά του χαρταετού
Κι ολάκερος ο ουρανός τού ‘πε τα μυστικά του

Σταμάτησε στην πλατεία και φώναξε τους φίλους
Ο βρυχηθμός του αεροπλάνου πιο δυνατός απ’ όλες τις φωνές

Μαζευτήκαν τα παιδιά κι έπαψαν το παιχνίδι
Τραντάχτηκε ο τόπος, μια ιστορία σαν ψέμα
Κι ο βρυχηθμός έγινε σύννεφο καπνού, δεν ξέρω τι συνέβη
Ακούστηκε σειρήνα
Το αεροπλάνο που μετέφερε ιστορίες και ποιήματα
Έβαλε φωτιά στη γη και κατέστρεψε το σπίτι
Κατέστρεψε το σπίτι, το σπίτι

Και πέταξε μακριά, ίσια μες στα σύνορα
Τα σύνορα που με γέννησαν, αστραπές βροντές βομβάρδισαν τον κόσμο
Το παιχνίδι πέταξε, μαζί του η ιστορία
Κι έγιναν τα παιδιά της ιστορίας θραύσματα

Της ιστορίας που γράφτηκε στα πεζούλια του χωριού
Ταπεινό χωριό που άναψε σαν το κερί

Και το κερί άναψε λαμπρό, κι η κραυγή αντήχησε…

[* Οι λέξεις «χαρταετός» και «αεροπλάνο» είναι ίδιες στα Αραβικά.]

* * *

Πού βρίσκεται κρυμμένη η βαρβαρότητα; Σε ποιες γωνιές, σε ποια αδιέξοδα του ανθρώπινου μυαλού; Παλεύω να μην αφήσω την οργή να με καταλάβει, παλεύω να μην αφήσω το βάρβαρο μέσα μου να συγκρουσθεί/ενωθεί με το βάρβαρο έξω μου. Να μη μιλήσω για κακούς ισραηλινούς, για κακούς μπάτσους, για κακούς αμερικανούς, για κακούς γενικώς. Να μην επιτρέψω στο περί δικαίου αίσθημα μέσα μου, που έχει κάθε λόγο και δικαίωμα να εκφράζεται, να γενικεύει δαιμονολογώντας, γιατί αυτό είναι το πρώτο βήμα προς τη βαρβαρότητα.

Κι εσύ, ο προοδευτικός, εσύ που θεωρείς τον εαυτό σου βαθιά σκεπτόμενο αλλά με την πρώτη ευκαιρία ελεεινολογείς και γενικεύεις, εσύ που θεωρείς κτήνη τους Ισραηλινούς ή τους Παλαιστίνιους ή τους Αμερικανούς όταν σκοτώνουν άμαχους αλλά όταν πρόκειται για θύματα δικά σου τρελαίνεσαι και ζητάς αίμα στο αίμα, εσύ ο εκδικητής, εσύ ο ρατσιστής, εσύ ο οργίλος, ο βίαιος, ο υπέρ βωμών και εστιών, εσύ, ναι εσύ, είσαι εγώ, είσαι το ζώο μέσα μου, είσαι η φύση μέσα μου, είσαι δικός μου και σ’ αγαπώ αλλά σε μάχομαι γιατί δεν είμαι μόνο ζώο και δεν υπάρχει τρόπος να νικήσεις τη βαρβαρότητα με τα όπλα της και –ξέρεις κάτι;- έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι αυτό που είσαι, η φύση μέσα σου φωνάζει θάνατος στο φονιά, ευνουχισμό στο βιαστή, αφανισμό στους φασίστες κι εσύ ακούς τη φύση, λες η φύση ξέρει, η φύση έχει δίκιο κι εγώ έχω δίκιο, όμως να το κάνεις με επίγνωση, να το κάνεις ξέροντας ότι αυτός που θα σε σκοτώσει αύριο, αυτός που θα αφανίσει την οικογένεια ή τη φυλή σου, λέει ακριβώς το ίδιο και με τον ίδιο αυτό «θεό» που συνωμοτείς πίσω απ’ την πλάτη του, συνωμοτεί πίσω από τη δική σου.

*Θαλασσάκι, σ’ ευχαριστώ

pink floyd, goodbye blue sky

Advertisements

4 Σχόλια to “το παιδί ήταν δικό μου παιδί και οι βόμβες ήταν δικές μου βόμβες”

  1. Εγώ σ’ ευχαριστώ, φίλε μου γείτονα. Όχι μόνο για το ποίημα και την αναφορά σου, αλλά για τις σκέψεις σου κυρίως, σκέψεις που συμμερίζομαι απόλυτα. Είναι δύσκολοι και πικροί οι καιροί που ζούμε, αλλά πιστεύω πως πάντα έτσι ήταν. Απλά οι δικοί μας «διχασμοί» γίνονται πιο σκληροί και πιο πιεστικοί με τα χρόνια. Ζώντας περισσότερο, συχνά καταλαβαίνουμε λιγότερα. Σου στέλνω την αγάπη και την καλησπέρα μου, ας είναι η νέα χρονιά τουλάχιστον καλή κι ευνοϊκή για τη δική σου εστία και για όλα όσα αγαπάς.

  2. Δίκιο έχεις Αντώνη,δεν θέλει μεγάλη προσπάθεια για να δούμε το διπρόσωπο κτήνος μέσα μας!
    Υπέροχο το ποίημα!

  3. Θαλασσάκι μου, νά ‘σαι καλά -έτσι είναι, έτσι ήταν πάντα, διχασμός παράδοξος να το ‘χει η φύση σου, τη φύση ν’ αγωνίζεται να ξεπεράσει

    την αγάπη μου κι εγώ σου στέλνω και πολλά, πολλά φιλιά

  4. κώστα, δεν θέλει μεγάλη προσπάθεια πράγματι -το δύσκολο είναι να κοιτάζει κανείς μέσα του

    γι αυτό τους χρειαζόμαστε τους βαρβάρους, για να μη βλέπουμε τα δικά μας που θα ‘λεγε κι ο μεγάλος..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: