πέντε για το δρόμο #5 [Οδυσσέας]

εν ξέρω αν θέλω να το συνεχίσω αυτό το ταξίδι», είπε η Αλεξάνδρα.

Η Ελίνα έμεινε σκεφτική. Ο Άρης είχε κατά πως φαίνεται εκτονωθεί και περίμενε ν’ ακούσει τη γνώμη των άλλων.
Ο Φώτης χωρίς να γυρίσει είπε: «Εμένα πάντως η περιέργειά μου παραμένει αμείωτη.»
«Κι εγώ είμαι περίεργη», είπε η Αλεξάνδρα, «αλλά δεν ξέρω αν και κατά πόσον η περιέργειά μου θα ικανοποιηθεί, τελικά. Αρχίζω να έχω σοβαρές αμφιβολίες.»
«Κι εγώ το ίδιο αισθάνομαι», είπε η Ελίνα. «Και είναι μια αίσθηση πολύ αλλόκοτη.» Κανείς δεν μίλησε. «Το στομάχι μου έχει δεθεί κόμπος και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Σα να μ’ έχουν μαγέψει.»
«Μήπως είσαι ερωτευμένη;» ρώτησε ο Δημήτρης, φανερά εκτός κλίματος. Και, βλέποντας πως οι άλλοι είχαν χάσει την εύθυμή τους διάθεση: «Καλά, καλά, δεν μιλάω.»
«Όχι, εντάξει, δεν είναι εντελώς άσχετο αυτό που λες», είπε η Ελίνα. «Μοιάζει πολύ κάπως έτσι…»
«Είναι η έλξη του αγνώστου, που μας γοητεύει και μας τρομάζει ταυτόχρονα», είπε ο Οδυσσέας.
«Ναι, αυτό ακριβώς, έχεις δίκιο», είπε η Ελίνα. «Με τρομάζει, αλλά νιώθω πως δεν μπορώ να το αποφύγω. Όπως όταν έχεις προχωρήσει ένα φλερτ και ο άλλος είναι τόσο μυστηριώδης που αρχίζεις να μην είσαι σίγουρη. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν μπορείς να κάνεις πίσω γιατί το σκέφτεσαι συνέχεια. Δεν μπορείς έτσι απλά να διακόψεις σα να μη συμβαίνει τίποτα. Κάτι σε τραβάει, τουλάχιστον μέχρι να ολοκληρωθεί η σχέση. Μπορεί ν’ ακούγεται λίγο πρόστυχο έτσι, αλλά δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω.»

Έξυπνο κορίτσι, σκέφτηκε ο Οδυσσέας. Και, πιθανότατα, ευαίσθητο, πολύ περισσότερο απ’ όσο δείχνει.
«Καταλαβαίνω μια χαρά αυτό που εννοείς», είπε. «Και νομίζω ότι λίγο-πολύ όλοι κάπως έτσι αισθανόμαστε. Εγώ, δυστυχώς, έχω ένα επιπλέον κίνητρο. Έλαβα ένα σήμα κινδύνου και δεν μπορώ να σταματήσω αν δεν βεβαιωθώ ότι το εν λόγω πρόσωπο δεν έχει κάποια σχέση μ’ όλο αυτό το παραμύθι.»
«Την αγαπάς πολύ;» ρώτησε η Ελίνα.
Ο Οδυσσέας αιφνιδιάστηκε. Κοίταξε τον Άρη. Δεν ήταν σίγουρος.
«Είναι ένα αγαπημένο μου πρόσωπο», είπε επιφυλακτικά, «με το οποίο με συνδέουν πολλά όμορφα πράγματα, όχι ερωτικής φύσεως, αν αυτό εννοείς.»
«Εγώ», πήρε τον λόγο ο Άρης, «φοβάμαι πως όλη αυτή η ιστορία με τα μηνύματα είναι μια απάτη. Μια απάτη με σκοπό να μας βάλει στο σαράβαλο και ν’ αρχίσει αυτό το ηλίθιο παιχνίδι. Ποιος ξέρει αν δεν υπάρχουν πουθενά τίποτα κρυμμένες κάμερες και τίποτα λεφτάδες χορηγοί που παρακολουθούν ριάλιτυ Οδύσσεια σε ζωντανή μετάδοση.»
Μιλώντας είχε ανασηκωθεί στο κάθισμα και ψαχούλευε την οροφή, γρήγορα όμως απογοητεύτηκε και ξανακάθισε μουτρωμένος.
«Δεν ξέρω για τα δικά σας μηνύματα», είπε η Αλεξάνδρα, «αλλά το δικό μου προϋπέθετε τη γνώση ενός γεγονότος που μόνον εγώ και η κολλητή μου γνωρίζαμε και μάλιστα σε χρόνο μηδέν. Δεν υπήρχε τρόπος να μαθευτεί. Ακόμα και να ήθελε κάποια από τις δυο μας να το διαδώσει, δεν θα προλάβαινε.»
«Σε κοντράρω άνετα», είπε ο Φώτης, γυρνώντας τούτη τη φορά προς τα πίσω μ’ ένα συνωμοτικό χαμόγελο. «Το δικό μου μήνυμα είχε σταλεί πριν από μήνες σ’ ένα κινητό που είχα ξεχασμένο κλειστό. Μάντεψε ποια μέρα το ενεργοποίησα.»
«Δεν βλέπω τίποτα το θεαματικό σ’ αυτό», είπε ο Άρης, «πέρα από μια ομολογουμένως εντυπωσιακή σύμπτωση.»
«Σύμπτωση;» φώναξε ο Φώτης. «Μα εγώ δεν μιλάω μόνο για τη σύμπτωση, αν είναι τέτοια, αλλά και για το γεγονός ότι το δικό μου μήνυμα, σε αντίθεση με τα δικά σας, στάλθηκε πολύ καιρό πριν. Τι νόημα έχει κάτι τέτοιο; Γιατί να μην μου το στείλει κι εμένα την προηγούμενη μέρα ή και την ίδια ακόμα;»
«Αυτό είναι πραγματικά παράξενο», είπε ο Οδυσσέας. «Προφανώς, το δικό σου δεν ήταν έκκληση σε βοήθεια.»
«Όχι, αλλά προϋπέθετε τη γνώση κάποιων πολύ ιδιωτικών πληροφοριών, όπως και της Αλεξάνδρας.»
«Και όπως το δικό μου», είπε η Ελίνα.
«Βλέπετε που έχω δίκιο;» φώναξε ο Άρης. «Όλ’ αυτά προδίδουν ένα οργανωμένο σχέδιο. Κάποιος ή κάποιοι κατασκεύασαν για τον καθένα μας ένα κίνητρο γι’ αυτό το ταξίδι.»
«Κίνητρο ή αφορμή;» ακούστηκε η βαριά φωνή του Οδυσσέα.
«Ποια η διαφορά;» ρώτησε ο Άρης.
«Δεν ξέρω ακριβώς», είπε ο Οδυσσέας. «Είναι κάποια πράγματα ακόμα συγκεχυμένα μέσα μου. Έχω όμως την αίσθηση ότι κάτι μας διαφεύγει.»

Η ιδέα του Άρη, παρότι λογικοφανής, δεν τον έπειθε. Κάτι δεν κόλλαγε στην ιστορία. Επιπλέον, υπήρχε μια κρίσιμη ερώτηση όσον αφορά τη σχέση που τους συνέδεε. Είχαν επιλεγεί στην τύχη; Δεν ήξερε γιατί, αλλά αμφέβαλε. Κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα έπρεπε ν’ ανοίξει ο ένας στον άλλον τα χαρτιά του.

Σιωπή απλώθηκε μετά την τελευταία του παρατήρηση. Ήταν που επεξεργάζονταν τις νέες πληροφορίες; Ήταν που προσπαθούσαν να καταλήξουν σε μια απόφαση για τη συνέχιση ή όχι του ταξιδιού; Ή ο υποβλητικός ήχος της φυσαρμόνικας που τους υπνώτισε, ανακατεμένος με το θόρυβο της μηχανής, του αέρα και της ασφάλτου απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα;
Η Ελίνα είχε κλείσει τα μάτια κι είχε γύρει στο πλαίσιο του παραθύρου. «Τι όμορφο!» είπε σε κάποια στιγμή.
«Χαζέψαμε όλοι», είπε η Αλεξάνδρα. «Τι είναι;»
«Archive», τους πληροφόρησε ο Δημήτρης.

Ο Οδυσσέας απέμεινε να συλλογίζεται το λόγο που τον έβγαλε στο δρόμο. Ο πηγαιμός για την Ιθάκη… Πού να βρισκόταν τώρα η Χρυσάνθη; Ήταν ασφαλής; Είχε κάποια, οποιαδήποτε, σχέση μ’ αυτή την παράξενη ιστορία; Έπρεπε να ρωτήσει τον μικρό, έπρεπε να μάθει.
Δεν είχε καν δικό της τηλέφωνο, δεν ήξερε πού και με ποιον ζούσε αυτή τη στιγμή. Δεν ήθελε να ξέρει. Κι ωστόσο έτρεχε για χάρη της. Θα έτρεχε οπουδήποτε, θα έκανε ο,τιδήποτε, αρκεί…
Γιατί άφησε αυτή την ιστορία να σημαδέψει και να καθορίσει τη ζωή του; Αυτός, ο τόσο αναλυτικός, ο τόσο τετράγωνος; Πώς είχε φτάσει ως εδώ, στα μισά του δρόμου, χωρίς σταθερές, χωρίς προορισμό, κρύβοντας στις αποσκευές του ένα φάντασμα; Γιατί το επέτρεψε; Υπήρχε τρόπος ν’ αλλάξει πορεία;

Ο ήλιος ξεπρόβαλε σε μια στιγμή μέσα απ’ τα σύννεφα. Βρισκόταν ήδη στο ζενίθ και ξεκινούσε να παίρνει την κατηφόρα.
Μισόκλεισε τα μάτια, τυφλωμένος απ’ την αντηλιά. Ήταν γυναικεία μορφή αυτή μπροστά; Και τι γύρευε στη μέση του δρόμου;
Προσπάθησε να διακρίνει καλύτερα. Η γυναίκα φορούσε μαγιό και τα μαλλιά της έσταζαν θάλασσα. Ύστερα, μια σταγόνα με σουλούπι ανθρώπινο, υγρή νοσταλγία, διαλύθηκε πάνω στην άσφαλτο.
Φάτα Μοργκάνα, ψιθύρισε.
«Συγγνώμη;» ρώτησε ο Άρης δίπλα του.
Αλλά δεν πήρε απάντηση.

τέλος 3ου κεφαλαίου

Advertisements

2 Σχόλια to “πέντε για το δρόμο #5 [Οδυσσέας]”

  1. Μπορεί να μη σχολιάζω(λόγω έλλειψης χρόνου)αλλά σε διαβάζω!(γι’αυτό θα βρίσκω πάντα τον απαραίτητο χρόνο) ;))

    φιλί γλυκό που…στάζει θάλασσα!!!

  2. Ψυχή μου, εύχομαι η έλλειψη χρόνου να σημαίνει διάφορα συναρπαστικά πράγματα (το θαλασσινό φιλάκι προς τα κει δείχνει 😉 ) και όχι βαρετές υποχρεώσεις. Να περνάς όμορφα, έτσι ή αλλιώς.

    Φιλί γλυκό του κουταλιού :))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: