πέντε για το δρόμο #4 [Άρης]

χοντας πάρει την απόφαση να μην σταματήσει πριν την Κόρινθο, ο οδηγός πάτησε γκάζι και το φορτηγάκι, που προς στιγμήν είχε κόψει ταχύτητα, συνέχισε προς τον Ισθμό.
Περνούσε πάνω από το κανάλι όταν ήχησε το τηλέφωνο που ο Δημήτρης είχε στερεωμένο στο ταμπλό. Μια άγνωστη φωνή, με αδιόρατα ξενική προφορά, ακούστηκε.
«Καλημέρα στην ωραία μας συντροφιά. Αργήσατε λίγο. Η ώρα είναι δώδεκα και τέταρτο. Προτείνω να βιαστείτε αν θέλετε να προλάβετε το πλοίο της γραμμής για Ιθάκη, το οποίο φεύγει από Πάτρα στις τρεις. Όταν επιβιβαστείτε θα λάβετε νέες οδηγίες.»

Πρώτος αντέδρασε ο Φώτης.
«Μισό λεπτό, κύριε Κέην ή όπως αλλιώς…»
«Περιττός κόπος», είπε ο Δημήτρης, «η γραμμή έκλεισε.» Και συμπλήρωσε: «Ήταν κλήση χωρίς αναγνώριση.»
«Ο τύπος μας δουλεύει», είπε η Αλεξάνδρα.
«Τι κάνουμε τώρα;» ρώτησε η Ελίνα.
«Μάλλον πρέπει να ξεχάσουμε τον καφέ», είπε ο Άρης.
«Μπα, νόμιζα πως δεν θα του ζητούσαμε την άδεια», είπε περιπαιχτικά η Ελίνα.
«Δεν είναι ζήτημα άδειας και το ξέρεις», είπε ο Άρης. «Αν θέλουμε να πάμε εκεί που μας λέει, πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Συνεχίζει να παίζει μαζί μας και παίζει καλά. Όσο κι αν μ’ ενοχλεί, οφείλω να το παραδεχτώ.»
«Εσείς…, εσύ τι πιστεύεις;» ρώτησε η Ελίνα απευθυνόμενη στον Οδυσσέα. Εκείνος της χαμογέλασε άκεφα και γύρισε προς τον Άρη.
«Οφείλω να συμφωνήσω με το φίλο μας», είπε. «Ούτε κι εμένα μου αρέσει, αλλά θέλω να μάθω τι σημαίνουν όλα αυτά.»
«Αυτό, υποθέτω, σημαίνει να πάρω το δρόμο για Πάτρα;» ακούστηκε η φωνή του Δημήτρη.
«Νομίζω ότι συμφωνούμε», είπε ο Φώτης. «Υπάρχει κάποια αντίρρηση;»
Την τελευταία ερώτηση την απηύθυνε στις δυο κοπέλες, οι οποίες έσπευσαν να δώσουν τη συγκατάθεσή τους.
«Αφού μπήκαμε στο χορό…», είπε η Αλεξάνδρα. Η Ελίνα συγκατένευσε χωρίς να μιλήσει. Για πρώτη φορά απ’ τη στιγμή που ξεκίνησαν φαινόταν ανήσυχη.

Ο Άρης σκέφτηκε πόσο παράξενη και εύθραυστη ήταν η σχέση που τους συνέδεε. Κι αυτός ο μυστηριώδης άγνωστος… Ήταν όμως στ’ αλήθεια άγνωστος; Γιατί, τότε, πώς ήξερε αυτά που ήξερε;
Για παράδειγμα, γνώριζε το nickname και τα δικτυακά στέκια του Άρη. Και, πάνω απ’ όλα, γνώριζε αυτή τη λεπτομέρεια απ’ το παρελθόν του –κάτι που είχε διαδραματιστεί ανάμεσα στον ίδιο και στον πατέρα του πριν πολλά χρόνια. Χωρίς τη γνώση αυτή, πώς θα μπορούσε να προβλέψει την εντύπωση που θα του έκαναν αυτές οι τρεις λέξεις, εντύπωση τόσο ισχυρή που να τον αναγκάσει να μπει στο παιχνίδι στο οποίο ο κύριος Χ ήθελε να τον βάλει… Όχι, αυτές οι λέξεις δεν μπορεί να ειπώθηκαν στην τύχη. Αυτός που τις χρησιμοποίησε ήξερε… Όποιος κι αν ήταν, ήθελε να τον κάνει να πιστέψει ότι το μήνυμα προέρχεται απ’ τον πατέρα του –έναν πατέρα με τον οποίο ο Άρης είχε να μιλήσει πέντε χρόνια.

Συνειδητοποίησε ότι ο Οδυσσέας δίπλα του κάτι τον ρωτούσε.
«Συγγνώμη, δεν άκουσα –τι μου είπατε;»
«Ρωτούσα για τον πατέρα σου. Τι ήταν αυτό που σ’ έκανε να πιστέψεις ότι η πρόσκληση προερχόταν από κείνον; Και, αν θέλεις, μίλα μου στον ενικό, θα μ’ ευχαριστούσες.»
Ο Άρης δεν απάντησε. Γύρισε προς το μέρος του άλλου σκεφτικός, προσπαθώντας να εκτιμήσει την κατάσταση.

Αυτός ο Οδυσσέας είχε σίγουρα κάτι το υποβλητικό που σε κέρδιζε. Με τα πλούσια, σκούρα γκρίζα μαλλιά, το μουστάκι και τη βαριά φωνή, έμοιαζε να ανήκει σε κάποιαν άλλη, ταραγμένη εποχή. Έδινε την εντύπωση ψηλού και αθλητικού άντρα, χωρίς να είναι ούτε ιδιαίτερα ψηλός ούτε και τόσο γυμνασμένος.
Θα πρέπει να είχε πάνω κάτω την ηλικία του πατέρα του. Ποτισμένος ολόκληρος από τη μυρωδιά των βαριών τσιγάρων του κι ωστόσο, μια ώρα τώρα που ταξίδευαν δεν ζήτησε να καπνίσει, ούτε φάνηκε να προβληματίζεται που δεν θα σταματούσαν.
Και είχε μια ηρεμία στο λόγο και στις κινήσεις που σου γεννούσε την εμπιστοσύνη.

«Το μήνυμα που έλαβα», είπε στο τέλος, «ήταν μια έκφραση που μόνη της μοιάζει ξεκάρφωτη –χωρίς νόημα.»
Στα χείλη του Οδυσσέα σχηματίστηκε ένα αχνό χαμόγελο. Είχε καταλάβει;
«Κάτι που δεν έχει νόημα, εκτός αν προέρχεται απ’ τον συγκεκριμένο άνθρωπο και απευθύνεται ειδικά σε σένα.»
«Ακριβώς. Κάτι σαν προσωπικός κώδικας», συμπλήρωσε ο Άρης. Κι ύστερα, σε μια έμπνευση της στιγμής: «Το ίδιο και το δικό σου;»
«Κάπως έτσι», είπε ο Οδυσσέας.
«Και έμοιαζε σαν έκκληση για βοήθεια;»
«Ήταν έκκληση για βοήθεια.»

Το μικρό λεωφορείο είχε πάρει το δρόμο για την Πάτρα σε μια εθνική σχεδόν άδεια –έβλεπες κυρίως φορτηγά και βυτιοφόρα και σπάνια κάποιο επιβατικό αυτοκίνητο. Σαν να ταξίδευαν στην άκρη του χρόνου, σαν να μην υπήρχε χρόνος ούτε προορισμός.
Η ιδέα του ονείρου ξανάρθε στο μυαλό του Άρη. Δεν θα μπορούσαν όλα αυτά να είναι ένα όνειρο; Και να ξυπνήσει κάποια στιγμή δίπλα σ’ έναν αναμμένο υπολογιστή ο οποίος δεν περιέχει παράξενα μηνύματα, παρά μόνο τις συνηθισμένες ανοησίες ανθρώπων που βαριούνται θανάσιμα, όπως γίνεται στις ταινίες;
Επεξεργάστηκε για λίγο την ιδέα. Πότε άρχισε αυτή η αλληλουχία των παραδοξοτήτων; Όταν ξύπνησε, το πρωί; Και ο τυφώνας; Ήταν μια ιστορία που κρατούσε από μέρες. Ή μήπως όχι; Ήταν δυνατόν να το έχει κι αυτό ονειρευτεί; Όμως θυμόταν πολύ καλά να το σχολιάζει στο τσατ ακριβώς πριν κοιμηθεί. Θα έπρεπε, λοιπόν, και ο ύπνος του να είναι μέρος του ονείρου. Κι ίσως αυτή η περιπέτεια, ένα όνειρο μέσα στο όνειρο.
Μήπως όλη η ζωή του δεν ήταν παρά ένα όνειρο;
Πώς το έλεγε εκείνος ο κινέζος;

Στο μεταξύ, το λόγο είχε πάρει η Αλεξάνδρα, η οποία ταλανιζόταν από αμφιβολίες.
«Και είναι σίγουρο ότι το προλαβαίνουμε το καράβι στις τρεις; Τι θα κάνουμε αν φτάσουμε και έχει φύγει; Δεν ξέρω αν έχω αρκετά χρήματα, δεν έχω ρούχα και, το βασικότερο, δεν έχω υγρά για τους φακούς.»
«Εγώ νομίζω ότι ο τύπος θα το έχει προβλέψει κι αυτό και όλα τ’ άλλα. Ακόμα και στην Ιθάκη χωρίς καράβι, θα έχει τρόπο να μας στείλει.» Η αισιοδοξία της Ελίνας ήταν ποτισμένη με μια γερή δόση σαρκασμού.
«Ναι, αλλά είμαστε σίγουροι ότι τελικός προορισμός μας είναι η Ιθάκη; Μπορεί μέσα στο πλοίο να μας δώσει διαφορετικές οδηγίες.»
«Δεν αποκλείεται», είπε ο Οδυσσέας, «αλλά εμένα κάτι μου λέει ότι η Ιθάκη είναι το τέρμα.»
«Τι σε κάνει να το πιστεύεις», ρώτησε η Ελίνα ανεβαίνοντας ολόκληρη πάνω στο κάθισμα.
Ο Άρης ξαφνικά συνειδητοποίησε τι εννοούσε ο διπλανός του.
«Δεν βλέπετε;» φώναξε σχεδόν. «Οδός Τροίας… Ιθάκη… Κι έχουμε έναν Οδυσσέα ανάμεσά μας! Παραξενεύομαι μόνο που εσένα δεν σε λένε Καλυψώ ή Κίρκη, αν και αυτό μπορούμε πολύ εύκολα να το διορθώσουμε.»
«Δηλαδή, πώς να το διορθώσουμε;» ρώτησε μπερδεμένη η Αλεξάνδρα.
Ήταν σειρά του Άρη να γίνει σαρκαστικός.
«Μπορούμε ν’ αλλάξουμε ονόματα. Θα λέμε την Ελίνα Καλυψώ, εσένα Ναυσικά ή Κίρκη, το Φώτη Αίαντα κι εγώ, υποθέτω, θα πρέπει να το παίξω Τηλέμαχος. Αν και, μεταξύ μας, ο Αίας μου πάει καλύτερα γιατί όπου να ‘ναι σαλτάρω.»
«Εννοείς ότι αυτός ο τύπος… παίζει;» Στο πρόσωπο της Ελίνας, η έκπληξη και η έξαψη συναγωνίζονταν για το ποια θα επικρατήσει. Κέρδισε στα σημεία η δεύτερη.
«Αυτός ο τύπος, όχι απλά παίζει αλλά του ‘χει γαμήσει τον αδόξαστο. Είναι εντελώς για τα σίδερα!»
«Σιγά, Αίαντα, συγκρατήσου…», είπε πονηρά ο Οδυσσέας.
«Τι να συγκρατηθώ, δεν το βλέπετε πως ο ψυχάκιας μας έχει περάσει για πιόνια; Κι αν αρχίσει να μας στέλνει από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, τι θα κάνουμε τότε; Θα εξακολουθήσουμε να παίζουμε το παιχνίδι του;»

Η Αλεξάνδρα είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Ο Δημήτρης φαινόταν απασχολημένος με τα cd του, σαν να μην τον ενδιέφεραν όλα αυτά. Ο Φώτης κλεισμένος ως συνήθως στον εαυτό του. Και το φορτηγάκι έτρεχε με εκατόν είκοσι χιλιόμετρα την ώρα, μέσα σε ένα εξωπραγματικό φως που έκανε τον αυτοκινητόδρομο να μοιάζει με κακοστημένο σκηνικό όπου κάποιοι καλούνταν να συμμετάσχουν σ’ ένα παιχνίδι ρόλων. Ποιος κέρδιζε σ’ αυτό το παιχνίδι; Ποιοι ήταν οι κανόνες; Ποιο ήταν το έπαθλο και –κυρίως- ποιο ήταν το τίμημα για τους χαμένους;
Ερωτήματα που έπρεπε να απαντηθούν άμεσα, όσο ο άνεμος έπνεε ούριος κι ενόσω οι θεοί δεν είχαν ακόμα μπει στον αγώνα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: