πέντε για το δρόμο #3 [Αλεξάνδρα]

σείς φαίνεστε σπουδασμένοι», συνέχισε ο Φώτης, «κάτι θα ξέρετε παραπάνω.»
Προς στιγμήν δημιουργήθηκε μια αμηχανία. Η Αλεξάνδρα κοίταξε δίπλα της την Ελίνα, η οποία ανασήκωσε τους ώμους.
«Έχεις κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σου;» ρώτησε. «Μπορώ να… δεν σε πειράζει που σου μιλάω στον ενικό.»
«Προς Θεού, όχι», είπε εκείνος. «Μπορεί να γνωριστήκαμε μόλις πριν από λίγο, αλλά η κατάσταση είναι τέτοια που δικαιολογεί την οικειότητα. Ίσως, μάλιστα, ακόμα και την αδιακρισία.»
«Τι αδιακρισία; Γιατί αδιακρισία;» αντέδρασε η Ελίνα.
«Έχει δίκιο», είπε ο Άρης. «Έχουμε ένα μυστήριο που, αν θέλουμε να το λύσουμε, πρέπει να ανταλλάξουμε πληροφορίες.»
«Όπως;» ρώτησε επιφυλακτικά η Αλεξάνδρα.
«Όπως, τι έγραφε το σημείωμα του καθενός. Για να μπλεχτούμε σε μια τέτοια φάρσα, κάτι σοβαρό πρέπει να μας παρακίνησε.»

Ήταν φανερό πως για τον Άρη η όλη φάση ήταν μια συναρπαστική περιπέτεια. Το ίδιο και για το Φώτη, σκέφτηκε η Αλεξάνδρα, που καθόταν ακριβώς πίσω του και είχε ακούσει την προηγούμενη παρατήρησή του προς τον οδηγό.
Για την ίδια δεν ήταν καθόλου εύκολο να εξηγήσει το περιεχόμενο του δικού της σημειώματος. Τι να ‘λεγε, δηλαδή; Ότι περιμένει παιδί και δεν ξέρει αν είναι του πρώην άντρα της ή κάποιου πέντε χρόνια νεότερού της που μέχρι τώρα τον έβλεπε σαν τον μικρότερο αδερφό της; Με τον οποίο κοιμήθηκε μια μοναδική φορά, για λόγους που δεν μπορούσε επακριβώς να προσδιορίσει; Και πως το σημείωμα υπονοούσε την ύπαρξη ενός τρίτου πιθανού πατέρα, τον οποίο η ίδια αγνοούσε; Αυτό κι αν ήταν φάρσα! Εκτός πια αν δεν ήξερε πότε και σε ποιον άνοιγε τα πόδια της.
Όχι, δεν ένιωθε καθόλου έτοιμη για τέτοιου είδους αποκαλύψεις. Και, προφανώς, το ίδιο ίσχυε για την Ελίνα, η οποία είχε βυθιστεί σε μια απρόθυμη σιωπή.
Όσο για τον Άρη, αυτός είχε πάρει για άλλη μια φορά τα ηνία της συζήτησης, εξηγώντας στο Φώτη πως δεν ήταν «σπουδασμένος» αλλά πήγαινε ακόμα σχολείο. Κι ότι για τον Φρόυντ και την ερμηνευτική των ονείρων γνώριζε μόνο τα ελάχιστα εκείνα που αναφέρει ο Γιάλομ στο «Όταν έκλαψε ο Νίτσε». Το είχε υπόψη του; Όχι, ο Φώτης διάβαζε ελάχιστα, κυρίως κατασκοπικές ή ιστορίες φαντασίας, τύπου Στήβεν Κινγκ. Φαίνεται μάλιστα ότι βρήκανε σημείο επαφής με το νεαρό και για λίγο η κουβέντα πήγε έτσι, ανώδυνα.

Της Αλεξάνδρας δεν της άρεσαν τα μυστήρια. Ούτε να τα διαβάζει, ούτε να τα ζει. Έτσι κι αλλιώς, τώρα πια διάβαζε κι η ίδια ελάχιστα, κυρίως όταν βρισκόταν σε διακοπές.
Και να πεις πως δεν είχε χρόνο… Οι εταιρίες ερευνών την ημιαπασχολούσαν, τηλεόραση δεν έβλεπε σχεδόν καθόλου, τι έκανε τις υπόλοιπες ώρες;
Όσο ήταν καλά με τον Πάνο, ακολουθούσε τον δικό του μποέμ τρόπο ζωής. Μετά το γάμο τους, και καθώς τα μαύρα σύννεφα πύκνωναν, την έπιασε η ανασφάλεια κι είπε να δώσει εξετάσεις στον ΑΣΕΠ. Με το χωρισμό και την κρίση που ακολούθησε ήταν μονίμως στους δρόμους. Στο τέλος έχασε και την προθεσμία των αιτήσεων, ας ήταν καλά εκείνος ο βλάκας στο ταχυδρομείο.

Μετά προέκυψε αυτή η φάση με το Φοίβο. Ήταν ένα βράδυ στην άδειά του. Είχαν πάει να δουν μια ταινία του Χίτσκοκ σε επανέκδοση. Μόνη της δεν θα πήγαινε ποτέ, πίστευε πως θα είναι κάποια απ’ αυτές τις αγχώδεις ταινίες τρόμου με τη σκοτεινίλα και τα γυναικεία ουρλιαχτά. Περιέργως, δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτά. Εκείνος την έπεισε: «Είναι μια δραματική, ερωτική ιστορία, λίγο παλιομοδίτικη, απ’ αυτές που σ’ αρέσουν. Μην σε μπερδεύει ο ελληνικός τίτλος, η αγωνία είναι ψυχολογική, έχει και Νταλί μέσα.»
Πραγματικά, η ταινία ήταν τέλεια και η Ίνγκριντ Μπέργκμαν θεά, πιο ωραία κι απ’ την Καζαμπλάνκα. Ύστερα πήγαν στο σπίτι της μ’ ένα μπουκάλι κρασί που το άδειασαν καθισμένοι αγκαλιά στο κρεβάτι. Δεν είχε νιώσει ποτέ άλλοτε τόσο γαλήνια, αυτή ήταν η σωστή λέξη, στην αγκαλιά ενός άντρα. Ξαφνικά έπαψε να τον βλέπει σαν παιδί (στα εικοσιέξι του!) και το σεξ ακολούθησε φυσικά –σχεδόν δεν κατάλαβε πώς βρέθηκε μέσα της. Δεν υπήρχε πάθος, μόνο σωματική ένταση και αμοιβαία τρυφερότητα κι ύστερα, ξανά, γαλήνη. Σα να συμφιλιωνόταν με το ίδιο της το φύλο, σα να ήταν η πρώτη φορά ή, τουλάχιστον, η πρώτη που γινόταν σωστά.

Την άλλη μέρα εκείνος γύρισε στη μονάδα του κι η Αλεξάνδρα, που με όλους τους προηγούμενους ήταν συνέχεια «πού βρίσκεται;» και «τι σκέφτεται;» -περιέργως- δεν τον σκεφτόταν. Με το Φοίβο ένιωθε ασφάλεια. Ίσως γι αυτό δεν μπορούσε να τον ερωτευτεί.

Η κουβέντα είχε γυρίσει στα όνειρα και τώρα ακουγόταν η φωνή του Οδυσσέα.
«…ως γενικός κανόνας αυτό είναι σωστό, αλλά δεν συμπίπτει πάντα με το περιεχόμενο της αναπαράστασης. Δεν είναι τόσο απλό όσο το να πεινάς και να ονειρεύεσαι καρβέλια. Αν μέσα στο όνειρο ερωτοτροπείς με τη γυναίκα του γείτονα, η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι πράγματι, συνειδητά ή όχι, την επιθυμείς, όμως δεν είναι η μόνη εξήγηση.» Έκανε μια παύση και επανέλαβε: «Δεν είναι τόσο απλό.»
«Εγώ αυτά τα πολύπλοκα δεν τα καταλαβαίνω», πήρε τον λόγο η Ελίνα. «Αν, δηλαδή, το βράδυ ονειρευτώ ότι ερωτοτροπώ μαζί σου (πολύ εύσχημα το έθεσες) ή με κάποιον άλλο, τι διαφορετικό μπορεί να σημαίνει αυτό εκτός από το προφανές;»
Και, λέγοντας αυτά, πετάρισε προκλητικά τα βλέφαρα, μια τσαχπινιά που συνήθιζε και που έκανε την Αλεξάνδρα να θέλει να τη χαστουκίσει.
«Η …ερωτοτροπία είναι το προφανές και ευεξήγητο, όχι όμως και το αντικείμενό της», απάντησε ο Οδυσσέας. Το υποσυνείδητο χρησιμοποιεί κώδικες, ειδικά όταν έχει λόγους να συγκαλύψει το πραγματικό περιεχόμενο. Ο Οδυσσέας (η μορφή μου) στο όνειρό σου μπορεί να σημαίνει εμένα, μπορεί όμως να υπονοεί κάποιον άλλο συνονόματό μου Οδυσσέα που γνωρίζεις ή ακόμα, συνειρμικά, κάποιον ναυτικό ή κάποιον που θεωρείς ιδιαίτερα πανούργο και πολυμήχανο.»
«Λίγο τραβηγμένο μου ακούγεται», παρατήρησε, σοβαρή τώρα, η Ελίνα. «Αν είναι τόσο αόριστα τα πράγματα, τότε κάθε όνειρο μπορεί να σημαίνει ο,τιδήποτε. Βλέπω ότι τσακώνομαι μαζί σου και εννοώ ότι μου τη δίνει ο Όμηρος…»
«Ευτυχώς που το είπες. Να μην ανησυχήσω, δηλαδή», πέταξε την εξυπνάδα του ο Άρης.
«Εγώ πάλι, όλο αυτό το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον», είπε ο Φώτης. «Και θα ήθελα να μάθω περισσότερα. Υπάρχουν κάποιοι τρόποι, κάποιες τεχνικές για να βρίσκει κανείς αυτές τις συνδέσεις; Υπάρχει επιστήμη που ασχολείται μ’ αυτά, υπάρχουν βιβλία;»
«Έχω δει έναν τόμο που κυκλοφορεί, πολύ αποθαρρυντικό ως προς το μέγεθος», είπε ο Άρης.
«Προφανώς, εννοείς την Ερμηνεία των Ονείρων του Φρόυντ», είπε ο Οδυσσέας. «Είναι το απόλυτο σύγγραμμα στο είδος, αλλά υπάρχουν και πιο απλά για να ξεκινήσει κανείς.»
«Συγγνώμη», πετάχτηκε η Ελίνα, «αυτός ο Φρόυντ δεν θεωρείται κάπως ξεπερασμένος τώρα πια;»
«Όσο ξεπερασμένος θεωρείται ο Αϊνστάιν», απάντησε ο Οδυσσέας. «Η επιστήμη προχωράει, δεν υπάρχουν απόλυτες αυθεντίες. Όσο για το όνομα της συγκεκριμένης, που ρώτησες Φώτη, λέγεται Ψυχανάλυση. Ίσως έχετε δει μια ταινία του Χίτσκοκ με τον Γκρέγκορυ Πεκ και…»
«Τη Νύχτα Αγωνίας!» πετάχτηκε η Αλεξάνδρα. «Απίστευτο, μόλις πριν λίγο τη σκεφτόμουν. Έτυχε να την δω πολύ πρόσφατα.»
«Αυτήν ακριβώς εννοώ», συνέχισε ο Οδυσσέας. «Υπάρχει μέσα μια ολόκληρη σκηνή ονείρου και η ερμηνεία της.»
«Καταπληκτική σκηνή! Με σκηνικά του Σαλβαντόρ Νταλί», επέδειξε τις γνώσεις της η Αλεξάνδρα, η οποία προτιμούσε μια συνεφιλική κουβέντα απ’ αυτές τις σκοτεινές θεωρητικούρες για τα όνειρα.

Η κουβέντα, ωστόσο, δεν επρόκειτο να συνεχιστεί, ούτε προς τη μία, ούτε προς την άλλη κατεύθυνση, τουλάχιστον για την ώρα. Η φωνή του Δημήτρη τους επανέφερε στην παράξενη πραγματικότητα του ταξιδιού τους.
«Συγγνώμη που σας διακόπτω, αλλά φτάνουμε στον Ισθμό. Λέω να σταματήσω κάπου εδώ, οπότε θα μπορέσουμε να ξεμουδιάσουμε και λίγο.»
«Να μην πηγαίναμε για κανένα καφεδάκι;» έριξε την ιδέα η Ελίνα.
«Εγώ έναν καφέ θα τον έπινα ευχαρίστως», είπε η Αλεξάνδρα. Ότι τον προηγούμενο δεν της επέτρεψαν να τον πιει, της ερχόταν δύσκολο να το εξηγήσει.
«Τότε να μπω στην Κόρινθο;» ρώτησε ο Δημήτρης.
«Γιατί όχι», είπε ο Φώτης, που φαινόταν να το απολαμβάνει όλο και περισσότερο. «Δεν φαντάζομαι αυτός ο κύριος Κάποιος να έχει αντίρρηση.»
«Σιγά μην του ζητήσουμε και την άδεια», συγκατατέθηκε ο Άρης.
Μόνον ο Οδυσσέας φαινόταν να θέλει να εκφράσει κάποια αντίρρηση, αλλά δεν πρόλαβε. Τα πράγματα έμελλε να εξελιχθούν λίγο διαφορετικά.

Advertisements

2 Σχόλια to “πέντε για το δρόμο #3 [Αλεξάνδρα]”

  1. Μου φαίνονται όλα τόσο…οικεία! Έχω διαβάσει το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε», του Φρόϋντ ένα παραπλήσιο «Όνειρο και τηλεπάθεια» και έχω και τον έναν αδελφό μου στην Κόρινθο και έχω πάει πολλές φορές!
    Νομίζω πως έφτασε η στιγμή να ταυτιστώ με κάποια/ον από τους ήρωες/ίδες!!!

    φιλάκι γλυκό και δροσερό ;))

  2. Και χωρίς να αναφέρουμε την κυρία του τίτλου. Πράγματι, έχεις όλα τα ..προσόντα, ψυχούλα

    φιλάκι τρελό 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: