πέντε για το δρόμο #2 [Ελίνα]

, όχι και ποπ οι Scorpions!»
Αυτός ο τύπος δεν είχε το θεό του. Είπαμε να προκαλούμε (κι από προκλήσεις η Σειρήνα, άλλο τίποτα), αλλά με κάποιο μέτρο.
«Εντάξει, δεν εννοούσα πως είναι ποπ ο ήχος τους», τα μάζεψε ο Άρης, «αλλά πως απευθύνονται και στο κοινό της ποπ –πολλές μπαλάντες, πολύ συναίσθημα…»
«Και τι κακό έχει αυτό;» ηρέμησε η Ελίνα. Μην την πάρουν και για καβγατζού!
«Κανένα κακό. Μια χαρά είναι η ποπ, εμένα μ’ αρέσει.»
Φαινόταν σα να θέλει να προσθέσει κάτι, αλλά τελικά το έκοψε εκεί. Ούτε η Ελίνα έδωσε συνέχεια. Προτιμούσε να απολαύσει το wind of change παρά να το μετατρέψει σε μουσικό χαλί (βλέπε… τατάμι) για αντιπαραθέσεις.

Πάντως, αυτός ο πιτσιρικάς είχε έναν τρόπο να εκφράζεται και να ξεγλιστράει, να τραβά την προσοχή πάνω του, που της θύμιζε… Όχι Ελίνα, όχι κορίτσι μου, δεν θα γυρίσεις τώρα πάλι πίσω στα παλιά! Μπροστά δεν είπαμε; Τι μπροστά, δηλαδή; Εδώ κολλάει το «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα».
Τι περίπτωση κι αυτό το ταξίδι! Τα τραβούσε, φαίνεται , το αίμα της τα παράξενα. Παράπονο, βέβαια, από την παρέα δεν είχε κανένα, μ’ όλα αυτά τα αρσενικά γύρω της. Και να ‘θελε, που λένε, ν’ αγιάσει…

Κατ’ αρχάς, ήταν ο οδηγός, Δημήτρη τον λέγανε; Παιδί, όχι αστεία! Ψηλός, με τις… πλατίτσες του, τις… φλεβίτσες του, να σε πιάσει αυτός στα χέρια του… (το σκέφτηκε και της ήρθε μια φούντωση).
Ο Άρης; Εντάξει, δεν ήταν απ’ αυτές που κολλάνε σε ηλικίες άμα είναι ωραίο το γκομενάκι, όμως να, δεν ήταν ο τύπος της. Εκείνη τον άντρα τον ήθελε μυστηριώδη, όχι επιδειξία. Ο Φώτης, ας πούμε, μπορεί να μην ήταν ιδιαίτερα ωραίος αλλά είχε κάτι που την εξιτάριζε.
Αλλά, εννοείται πως ο κίνδυνος νούμερο ένα (από ποιον πας να κρυφτείς, μωρή ρουφιάνα; ) άκουγε στο όνομα Οδυσσέας. Πάντα έτρωγε κόλλημα μ’ αυτούς τους άντρες, τους «δύσκολους». Η ιδέα και μόνο να δει το πρόσωπό του να φωτίζεται για χάρη της, να δει το δικό της πρόσωπό καθρεφτισμένο στα μάτια του ή –αχ, αυτό!- να τον νιώσει να αφήνεται στα χέρια της…
Εντάξει, μπορεί να ήταν φιλάρεσκη –όπως είχε πει κάποτε εκείνος– αλλά ρηχή, όχι, δεν ήταν. Δινόταν στους άντρες, έβγαζε σ’ αυτούς όλη της την ενέργεια –στα μάτια τους, στα χέρια τους ένιωθε ότι ζει.

Με τις γυναίκες δεν τα πήγαινε ιδιαίτερα καλά. Να, αυτή η Αλεξάνδρα ας πούμε, ένιωθε πως την κοιτά με μισό μάτι. Κι όμως, προσπαθούσε να φέρεται πάντοτε φιλικά, τι ήταν αυτό που τις ενοχλούσε;
«Φταίει που είσαι διαφορετική, που δεν ακολουθείς τους κανόνες», της έλεγε εκείνος (πάλι εκείνος!) Μπορεί και να την καλόπιανε έτσι, αλλά ήταν άντρας με εμπειρία –τότε δεν έδινε μεγάλη σημασία σ’ αυτά που της έλεγε, μόνον αργότερα… (Αργότερα πήρε κι αυτή την ταινία, τη Μπέτυ-μπλου, δεν κατάλαβε τίποτα! Τι σχέση είχε η Ελίνα μ’ αυτήν και της την ανέφερε; )
Συχνά ένιωθε πως οι άλλες τη βλέπαν σαν φρικιό, γιατί όμως; Το ντύσιμό της, οι επιλογές της, εντελώς mainstream –άρα τι; Επειδή γουστάριζε τους άντρες (ανεξαρτήτως ηλικίας και οικογενειακής κατάστασης) και το ‘δειχνε; Και λοιπόν; Δεν ήταν λεσβία! (Αν και –εδώ που τα λέμε- είχε παίξει μια φασούλα κάποτε. Στην εφηβεία όλος ο κόσμος ψάχνεται, ή όχι; )

Πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα στο σχολείο! Εκεί υπήρχαν οι «δικές της». Υπήρχαν βέβαια κι εκείνες που την αντιπαθούσαν απροκάλυπτα, οι περισσότερες όμως διεκδικούσαν τη φιλία της, την εύνοιά της –είχε ένα στρατό από δαύτες. Μετά σκόρπισαν, μόνο η Ειρήνη της έμεινε. Η Ειρήνη
Της πέρασε ξάφνου απ’ το νου πως κι αυτή η ίδια ήταν σαν τον Άρη. Ίσως γι αυτό δεν κολλούσαν οι δυο τους.

Η σκέψη του πιτσιρικά την επανέφερε στο παρόν. Είχανε μπει στα τούνελ κι άκουγε τα γέλια τους στο ημίφως. Όση ώρα εκείνη ονειροπολούσε, η Αλεξάνδρα είχε αναλάβει δράση με το μικρό. Όκευ παιδιά, με τις ευλογίες μου. Πώς γύρισε η κουβέντα στο σινεμά; Είχε χάσει επεισόδια.

«… ή ταινίες που έχουν ωραία μουσική, όπως ο Καιρός των Τσιγγάνων…», έλεγε η Αλεξάνδρα.
«Ή η Αμελί» συμπλήρωσε ο Άρης. «Σε κόβω για πολύ Αμελί.»
«Φυσικά», συμφώνησε η Αλεξάνδρα.
«Πολίτικη;»
«Κουζίνα! Εννοείται. Πολύ κλάμα κι εκεί. Όχι όμως σαν τη Φρίντα.» Έκανε μια παύση σα να σκεφτόταν αν το θέμα έχει άλλες δυνατότητες. «Τέτοιες ταινίες, σαν τη Φρίντα, δεν γυρίζονται… Μια στα δέκα χρόνια.»

Όταν σιγουρεύτηκε ότι δεν είχαν σκοπό να ζητήσουν τη συμβολή της, η Ελίνα παρενέβη αυτόκλητη.
«Εγώ βρίσκω συγκινητικές κι αυτές τις κινέζικες, Τίγρης και Δράκος, Ιπτάμενα Στιλέτα… Ξέρετε… Συγγνώμη αν διέκοψα.»
«Δεν τρέχει τίποτα», βοήθησε ιπποτικά ο Άρης. «Έτσι γνωριζόμαστε λίγο.»
Ήταν γλυκό από μέρους του και θέλησε να του το ανταποδώσει.
«Συνήθως, οι άντρες δεν συμπαθούν τέτοια έργα… δακρύβρεχτα. Προτιμάνε δράση και ξύλο.»
«Για να πω την αλήθεια», είπε ο Άρης, «κι εγώ προτιμώ δράση και ξύλο στο σινεμά, αμερικανιές γενικώς, απ’ αυτές που δεν τις παίρνεις στα σοβαρά. Αλλά και οι ταινίες που λέτε έχουν τη χάρη τους. Κι αν δεν έχουν αυτές, έχει η κοπελιά.»
«Ποια κοπελιά;» ρώτησε η Ελίνα.
«Μια κοπελιά. Χρειάζεται να είναι κάποια συγκεκριμένη; Για ποιο λόγο θα πήγαινα να δω την Αμελί ή τα Ιπτάμενα Στιλέτα;»
«Για να της κρατάς το χέρι.»
«Ακριβώς. Και να της σκουπίζω τα ματάκια και να της χαϊδεύω τα μαλλάκια…»
«Καλά, καταλάβαμε», τον έκοψε η Ελίνα. «Η ειλικρίνειά σου σπάει κόκαλα. Να το ξέρω την επόμενη φορά που κάποιος άντρας θα μου πουλάει τρυφερότητα.»
«Να ξέρεις τι;» αντέδρασε ο Άρης.
«Ότι το κάνει προσποιητά… Για να με ρίξει.»
«Συγγνώμη; Από πού βγήκε αυτό το συμπέρασμα;»
«Απ’ τα συμφραζόμενα. Αυτό πάνω-κάτω δεν ήθελες να πεις;»
«Σε καμία περίπτωση. Το ότι δεν συμμερίζομαι πάντα την αιτία που προκαλεί τα δάκρυα, δεν σημαίνει ότι αυτά τα ίδια τα δάκρυα δεν με συγκινούν.»
«Και -βέβαια- το γεγονός ότι η άλλη είναι εκείνη τη στιγμή τόσο αδύναμη, σε κάνει εσένα να αισθάνεσαι δυνατός», συμπλήρωσε η Ελίνα. «Έχεις τα πάνω χέρι.»
«Εντάξει, κι αυτό. Δεν σημαίνει όμως ότι προσποιούμαι.»
«Όχι, το παραδέχομαι. Το είπα περισσότερο –πώς να πω;- για να σε κεντρίσω. Δεν ήθελα να σε προσβάλλω.»

Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι πολύ παράξενο. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αισθάνθηκαν να σηκώνονται στον αέρα και να ξαναπέφτουν. Είχαν μόλις βγει από τις σήραγγες.
«Τι έγινε; Νιώσατε κάτι;» ρώτησε ανήσυχη η Αλεξάνδρα.
«Δυνατός άνεμος», είπε ο Δημήτρης. Δημιουργεί διαφορά πίεσης στην έξοδο του τούνελ. Μας έσπρωξε λίγο.»
«Τι μας έσπρωξε;» είπε η Ελίνα. «Εγώ ένιωσα λες και καβαλήσαμε κάποιο κύμα.»
«Έχεις δίκιο», είπε η Αλεξάνδρα. «Λες και δεν πατούσαμε στην άσφαλτο.»
«Κορίτσια, είστε υπερβολικές», επέμεινε ο οδηγός. «Να, δείτε και τώρα. Βλέπετε πώς κουνάει; Η ανάρτηση είναι.»
«Ξέρω από αναρτήσεις», επέμεινε πεισμωμένη η Ελίνα. «Αυτό το πράγμα ήταν… αλλόκοτο.»
«Για να πούμε την αλήθεια», ακούστηκε η συμφιλιωτική φωνή του Οδυσσέα, «όλα είναι λίγο αλλόκοτα σήμερα.»
Η Ελίνα γύρισε σ’ αυτόν. «Κι εσένα δεν σου φάνηκε κάπως;»
«Εμένα μου φάνηκε λίγο… όπως στον ύπνο κάποιες φορές», μπήκε στη μέση η Αλεξάνδρα. «Και νωρίτερα, πάλι, όταν ξεκινούσαμε… ένιωθα σαν να ζω σ’ ένα όνειρο. Δεν ξέρω αν το εκφράζω καλά…»
«Σα να μπερδεύεται η πραγματικότητα με το όνειρο;» τη βοήθησε ο Άρης.
«Κάπως έτσι, ναι. Σα να γλιστράω μέσα σ’ ένα όνειρο.»
«Έχεις δίκιο», πήρε σειρά η Ελίνα. «Έτσι ένιωσα κι εγώ πριν, όταν ήρθατε με το ταξί.»
Ο Οδυσσέας δεν μιλούσε. (Ιδέα της ήταν ότι τα μάτια του έλαμπαν; ) Όσο για το Φώτη, αυτός τους ξάφνιασε όλους όταν η φωνή του ακούστηκε πρώτη φορά από μπροστά.
«Όνειρα», είπε. «Πολύ θα ήθελα να ξέρω τι σημαίνουν.»

Κι έτσι ξεκίνησε μια κουβέντα που έμελε να τραβήξει πολύ. Ως το τέλος.

Advertisements

4 Σχόλια to “πέντε για το δρόμο #2 [Ελίνα]”

  1. Τρελέ μου, το «Όνειρο της πεταλούδας» το έχεις γράψει ολόκληρο σε βιβλίο;

    Αν και δε συνηθίζω να διαβάζω ιστορίες μυστηρίου( μόνο ταινίες βλέπω) αυτό θα το διάβαζα ευχαρίστως και θα το συνιστούσα κιόλας σε φίλους φανατικού του είδους! 🙂

    φιλάκι δροσερό και αυγουστιάτικο ;))

  2. Ψυχή μου, για την ώρα μόνο η κεντρική ιδέα υπάρχει μες στο κεφάλι μου -μια ιδέα που θ’ αργήσει λίγο να φανερωθεί για ευνόητους λόγους 😉 Όλα τα άλλα είναι και για μένα ένα ταξίδι και το απολαμβάνω.

    Φιλάκια πολλά, γλυκά και ταξιδιάρικα :))

  3. Πως πάει; Χαιρετίσματα από Φινλανδία. Βρήκα ίντερνετ αλλά από την κοινόχρηστη κουζίνα στην εστία… Άστα…
    Όλα καλα; Κανω κόπι πέιστ το κείμενο να το διαβάσω πριν σβήσει ο υπολογιστής.
    Δες και την ανάρτηση στο http://kyklos-twn-eidwlwn.blogspot.com/2008/08/2008.html ή στο http://pigkouinoi.blogspot.com/2008/08/2008.html , σημειώνω ότι είναι ελεύθερα για αναδημοσίευση ή προώθηση.
    Φιλιά από το παγωμένο Τούρκου και καλές διακοπές!
    Ιάκωβος

  4. Γεια σου Ιάκωβε, υπερβόρειε! Τι έχετε εκει πάνω, μέρα ή νύχτα; Αν έχετε μέρα, βρες μου σε παρακαλώ μερικές αντίστοιχες φωτογραφίες απ’ τα δάση εκεί πάνω, να τους ξεμπροστιάσουμε τους απολίτιστους 😉 Καλές διακοπές και σε σένα (δεν φαντάζομαι να το έριξες στη δουλειά ακόμα δεν πήγες; )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: