η συνάντηση #5 [Οδυσσέας]

ι ήχοι που ακούει το ανθρώπινο αυτί έχουν ένα περιορισμένο εύρος, γύρω στα είκοσι χιλιάδες χερτζ. Αυτό μας είναι αρκετό για να αντιλαμβανόμαστε τα περισσότερα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας και έχουν για μας κάποια σημασία, για παράδειγμα, τον εκφωνητή των βραδινών ειδήσεων, τους ήχους που παράγουν τα όργανα της ορχήστρας ή τον κανακάρη της γειτόνισσας που επιστρέφει με το μηχανάκι στις δύο το πρωί. Μπορούμε να αντιληφθούμε ακόμα και τον ήχο της αναπνοής ή των στοματικών εκκρίσεων, των δικών μας ή του συντρόφου μας, αν υποθέσουμε ότι αυτός είναι τόσο κοντά μας. Δεν αντιλαμβανόμαστε όμως ήχους από τη διαπνοή των φυτών ή από τα βακτηρίδια που στήνουν πάρτι στο στόμα μας. Μάλλον θα μας τρέλαιναν τέτοιου είδους ήχοι.
Συχνά, ο Οδυσσέας σκεφτόταν ότι θα μπορούσαμε αν θέλαμε να ανιχνεύουμε ακόμα κι αυτούς τους ήχους που το αυτί μας δεν μπορεί να συλλάβει, με τη βοήθεια ειδικών συσκευών, κάτι σαν εξελιγμένα ακουστικά βαρηκοΐας. Ποιος θα ήθελε όμως ν’ ακούει τους ήχους των μικροοργανισμών ή τους υπέρηχους; Αρκετή φασαρία δεν έχουμε κι έτσι; Εκτός αν..
Εκτός αν μπορούσαμε ν’ ακούμε άλλα γεγονότα, ψυχικά. Τη θλίψη, ας πούμε, του συνανθρώπου μας. (Θα μας ενδιέφερε; ) Ή την καλά κρυμμένη οργή του υπαλλήλου που μας εξυπηρετεί. Ή τον φθόνο του συναδέλφου μας. Θα μπορούσαμε ν’ ακούμε τα όνειρα; Ή τον κίνδυνο που πλησιάζει;

Τέτοια σκεφτόταν καπνίζοντας το τσιγάρο του και προσπαθώντας να καταλάβει τι ακριβώς του συνέβαινε. Η κοπέλα δίπλα του κάπνιζε κι αυτή σωπαίνοντας. Τι σήμαινε η σιωπή της; Τι σήμαινε η ξαφνική παρουσία της στη ζωή του; Για ποιο λόγο στέκονταν οι δυο τους εδώ, σε μια έρημη οδό Πατησίων, μέσα στον ήλιο του καλοκαιριάτικου πρωινού; Κι αυτή η σιωπή! Ακόμα και οι κινήσεις φάνταζαν, αίφνης, εξωπραγματικές, πιο αργές, σαν να γλιστρούσε η πραγματικότητα μέσα σ’ ένα όνειρο.
Ο ερχομός του Άρη διέκοψε τις σκέψεις του. Νικολάου…, ο ήχος των συμπτώσεων. Είχε μια έπαρση ο νεαρός, αλλά κατά κάποιο τρόπο γινόταν συμπαθής, ίσως λόγω του παρουσιαστικού του. Ακόμα δεν γνωρίστηκε κι άρχισε ένα παιχνίδι εντυπώσεων με την κοπέλα, την Ελίνα. Νέα γενιά. Επιθετική επικοινωνία, φλερτ, ανταγωνισμός.

Ύστερα τα πάντα εξελίχθηκαν κινηματογραφικά. Το δεύτερο ταξί, οι δύο νεοφερμένοι, το φορτηγάκι. Τι έλεγε ο οδηγός; Κάτι για τους πέντε… Πλησίασε ν’ ακούσει. Η μέρα δεν θα τέλειωνε εύκολα.

Αυτή η εξέλιξη ήταν τουλάχιστον αναπάντεχη. Όταν ο Οδυσσέας έφευγε βιαστικά από το σπίτι της οδού Μαυροματαίων πίστευε πως πήγαινε προς συνάντηση εκείνης. Εκείνης που, αναμφίβολα, του έστειλε το φαξ (τι φαξ; ένα ρολό ολόκληρο!) με το σήμα κινδύνου.
Τι της είχε συμβεί; Κάτι πολύ σοβαρό, ασφαλώς, για να απευθυνθεί σ’ αυτόν, να ζητήσει τη βοήθειά του, μετά από τόσα χρόνια.
Το ίδιο το σημείο συνάντησης ήταν πολύ παράξενο, συν το γεγονός ότι δεν του καθόριζε ακριβή ώρα. Βέβαια, αυτό θα μπορούσε απλώς να σημαίνει: έλα τώρα, αμέσως! Έτσι, μπορούσε να εξηγηθεί και η επιλογή του τόπου, δυο βήματα απ’ το σπίτι του (αν και αυτό θα προϋπέθετε να γνωρίζει η Χρυσάνθη ότι μένει περιστασιακά στο πατρικό του).
Από πού, όμως, έστειλε το φαξ; Τα πάντα γύρω φαίνονταν κλειστά. Και πού ήταν η ίδια; Όχι μόνο δεν φαινόταν πουθενά, αλλά είχαν μαζευτεί και όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι! Το μυαλό του πήγε πάλι στον Άρη. Ο νεαρός λεγόταν Νικολάου, ήταν άραγε απλή συνωνυμία; Ο Οδυσσέας ήξερε πως η Χρυσάνθη είχε αποκτήσει με τον Παναγιώτη ένα γιο, δεν θυμόταν όμως να έχει ακούσει ποτέ τ’ όνομά του. Όσο για την ηλικία, σίγουρα ταίριαζε.
Ύστερα, αυτή η κοπέλα… η Ελίνα. Με τα γυαλιά ηλίου δεν μπορούσε να διακρίνει καλά τα χαρακτηριστικά της, φαινόταν όμως πολύ νέα, στην ηλικία που είχαν οι φοιτήτριές του. Τι σχέση είχε αυτή; Υποστήριζε ότι το μήνυμα που έλαβε έμοιαζε φάρσα.
Και οι άλλοι «καλεσμένοι»; Γιατί δεν υπήρχε αμφιβολία ότι είχαν και αυτοί με ανάλογο τρόπο προσκληθεί. Η κοπέλα φαινόταν και αυτή μικρή, αν και είχε κάτι το απροσδιόριστο. Δεν θα ξαφνιαζόταν αν τελικά ήταν αρκετά μεγαλύτερη απ’ την Ελίνα. Όσο για τον άντρα, χωρίς να έχει ακόμα ανοίξει το στόμα του, φαινόταν εντούτοις ταραγμένος.

Η εμφάνιση του βαν τους είχε σοκάρει. Ύστερα, όπως γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, άρχισαν να μιλάνε όλοι μαζί, για την ακρίβεια όλοι εκτός απ’ τον ξυρισμένο. Αυτός είχε προτιμήσει να μείνει στην άκρη, παρακολουθώντας σκεφτικός τα τεκταινόμενα.

«Ποιος σε έστειλε, ρε φίλε, να μας πάρεις; Δεν μπορείς ν΄ απαντήσεις σ’ αυτήν την απλή ερώτηση;»
Πολύ γρήγορα, την πρωτοβουλία των συνεννοήσεων με τον οδηγό φάνηκαν να αναλαμβάνουν η Ελίνα, κατά πρώτο λόγο, με τον Άρη. Ο οδηγός, ένας ευχάριστος αν και κάπως νευρικός νέος, φάνηκε να διασκεδάζει με την κατάσταση.
«Δεν ακούτε τι σας λέω; Εγώ είμαι οδηγός. Δεν κλείνω ο ίδιος τις συμφωνίες. Πήρα εντολή από την εταιρία μου (ανέφερε μια γνωστή εταιρία ενοικιάσεως αυτοκινήτων) να έλθω εδώ στις δέκα το πρωί και να περιμένω να παραλάβω πέντε άτομα.»
«Να τα πας πού;»
«Σας ξαναλέω ότι δεν ξέρω! Πρέπει να τηλεφωνήσω για οδηγίες.»
«Ωραία. Τηλεφώνησε λοιπόν!»
«Όχι από εδώ.»
«Τι θα πει αυτό;» Ο Άρης έπιασε το κεφάλι του με απόγνωση. «Τρέλα!», είπε μόνο.
«Θα τηλεφωνήσω από την Κόρινθο. Απ’ τον Ισθμό.»
«Ορίστε;»
Ήταν η νεοφερμένη κοπέλα που φώναξε. Μέχρι αυτό το σημείο φαινόταν ψύχραιμη, αλλά τώρα ξέσπασε χειρονομώντας. «Σου είπε κανείς ότι σκοπεύουμε να σ’ ακολουθήσουμε στην Κόρινθο;»
Για άλλη μια φορά επικράτησε χάος, όπου μιλούσαν όλοι μαζί και κανείς δεν άκουγε κανέναν. Ο Οδυσσέας μπήκε μπροστά σηκώνοντας τα χέρια του. Κατά κάποιο μαγικό τρόπο, αυτό έφερε αποτέλεσμα.
«Δεν έχει νόημα να τρελαίνουμε τον άνθρωπο. Πρέπει να μιλήσουμε με τους προϊσταμένους του.» Βλέποντας πως οι άλλοι συμφωνούν, απευθύνθηκε στον οδηγό. «Μπορούμε να περάσουμε απ’ τα γραφεία της εταιρίας σου ή έστω να επικοινωνήσουμε τηλεφωνικώς;»
«Βεβαίως», απάντησε πρόθυμα ο άλλος, «αν και δε νομίζω πως θα κερδίσετε τίποτα. Το μίσθωμα έγινε ηλεκτρονικά. Έχω μαζί μου αντίγραφο της φόρμας.» Και λέγοντας αυτά άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού και τράβηξε από μέσα ένα έγγραφο. «Ορίστε, δείτε και μόνοι σας».
Ο Οδυσσέας, στον οποίο οι υπόλοιποι φαίνονταν τώρα να έχουν παραχωρήσει την πρωτοβουλία, πήρε το χαρτί στα χέρια του. Η Ελίνα κόλλησε δίπλα του διαβάζοντας κι αυτή.
«Το πιστεύετε;», ακούστηκε να λέει. «Δεν είναι καν Έλληνας.»
Οι άλλοι στριμώχτηκαν κι αυτοί ένα γύρω προσπαθώντας να διαβάσουν.
«Νας Κέην, με διεύθυνση στo Μπάλτιμορ», διαπίστωσε η Ελίνα με υποψία Οξφορδιανής προφοράς. «Κάποιος μας κοροϊδεύει. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται!»
«Έχει ένα μέιλ και τηλέφωνο επικοινωνίας», είπε ο Άρης και έβγαλε το κινητό του τηλέφωνο.
«Δεν νομίζω πως θα κερδίσεις τίποτα», είπε ο Οδυσσέας, «αλλά δεν χάνουμε τίποτα να δοκιμάσουμε»
«Άουτ οφ όρντερ», ήρθε η επιβεβαίωση απ’ τον Άρη. «Ο τύπος, όποιος κι αν είναι, παίζει μαζί μας κανονικά.»

Για λίγο οι τόνοι έπεσαν. Φάνηκαν να συγκεντρώνονται στα δεδομένα του προβλήματος, καθένας για λογαριασμό του. Γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι δεν είχαν επιλογές.
Για τον Οδυσσέα μια λύση θα ήταν να προσπαθήσει να επικοινωνήσει με τη Χρυσάνθη. Όμως εκείνη υποτίθεται τον είχε οδηγήσει ως εδώ. Mayday. Ποιος άλλος θα μπορούσε να ξέρει …ή να υποθέσει; Ο Παναγιώτης; Ή μήπως επρόκειτο για σύμπτωση; Και τι νόημα είχε γι αυτόν τον κύριο Κέην να τους μαζέψει έτσι και να τους μεταφέρει… αλήθεια, πού;

«Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά εγώ θα πάω να δω τι θέλει αυτός ο κύριος.»
Γύρισαν ξαφνιασμένοι. Ήταν η φωνή του ξυρισμένου άντρα, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε αρθρώσει λέξη. Ο Άρης τον κοίταξε καχύποπτα, αλλά δεν μίλησε. Εκείνη που μίλησε ήταν η Ελίνα.
«Νομίζω ότι κι εγώ θα πάω. Έτσι κι αλλιώς είμαι σε διακοπές
και», εδώ γύρισε προς τον οδηγό, «το παλικάρι φαίνεται εντάξει». Και, μαζί μ’ αυτό, έσκασε στο «παλικάρι» ένα χαμόγελο.
Ο ένας μετά τον άλλο συγκατατέθηκαν. Ο Φώτης και η Αλεξάνδρα συστήθηκαν με τους υπόλοιπους. Η Αλεξάνδρα φαινόταν πιο αναποφάσιστη, αλλά όταν είδε ότι οι άλλοι όλοι συμφωνούν, δήλωσε κι αυτή παρούσα. Τα χαμόγελα στα πρόσωπά τους είχαν μια ένταση υπόκωφη, σαν την ηχώ που για μια φευγαλέα στιγμή φάνηκε στον Οδυσσέα ότι άκουσε να αναδύεται από ( πού; ) κάπου.

«Τι έγινε;» ρώτησε ο Άρης, καθώς τον είδε να στέκεται και να αφουγκράζεται.
Ο Οδυσσέας δίστασε για μια στιγμή. Ύστερα…

«Τίποτα, τίποτα», είπε.

Μπορεί να ήταν ιδέα του. Ή κάτι που σχετιζόταν με τις αναταράξεις στην ατμόσφαιρα. Μια ηχώ απροσδιόριστη, μακρινή, σαν ήχος που δεν είναι ήχος. Σαν την ηχώ του πεπρωμένου.

τέλος 2ου κεφαλαίου

Advertisements

14 Σχόλια to “η συνάντηση #5 [Οδυσσέας]”

  1. Πολύ μυστήριο ( 🙂 ) αλλά γράφεις πανέμορφα. Φαντάζομαι ότι μέσα στους χαρακτήρες, στις περιοχές, στα Πατήσια και στα τσιγάρα μπορούμε να βρούμε εσένα και τους δικούς σου. ?
    ό,τι αγαπάς
    Ιάκωβος

  2. Ιάκωβε, σ’ ευχαριστώ -όπως οι ζωγράφοι, έχω κι εγώ τα μοντέλα μου.
    Από αυτά χρησιμοποιώ κάποια στοιχεία, σε κάποιους χαρακτήρες. Δεν είναι πάντως απ’ το στενό μου περιβάλλον (τό ‘χω στα πόδια μου όλη μέρα, να το βάλω κι εδώ; 🙂 )

    Την αγάπη και τις ευχές μου για το δικό σου ταξίδι -ένα υπέροχο (και ζωντανό!) μυστήριο, φαντάζομαι. Καλό βράδυ -Αντώνης.

  3. Άψογο μέχρι τώρα!!! Έχω διάφορα σημεία που μου αρέσαν πολύ αλλά μιας και διάβασα αυτό σήμερα εκεί με το «παλικάρι» έριξα πολύ γέλιο 🙂 Είμαι πολύ χαρούμενη όσο προχωράει και το διαβάζω!

  4. Αυτό πρέπει να γίνει τηλεταινία!!!! Έχω φάει νύχια,σπόρια,ποπ κορν,παγωτό…αλλά η αγωνία δεν έχει τελειωμό!!!!

    Πολύ πολύ καλό!

    Τρελέ μου,είσαι γενημένος συγγραφέας! 🙂

    φιλί γλυκό

    υ.γ.:μου έλειψες!!!…;)

  5. Κορίτσια, νά ‘στε καλά που μου ανεβάζετε το ηθικό, γιατι μ’ όλα αυτά που ακούω έχω αρχίσει να σκέφτομαι μήπως οι ήρωές μου είναι οι φλώροι του κυβερνοσύμπαντος. Μήπως να τους ανακυκλώσω και τη θέση τους να πάρουν ήρωες σύγχρονοι με ..ανησυχίες; Εμπρηστές, λαμόγια, μιζολήπτες, διεφθαρμένοι, κομιστές καυτών ..πολυμέσων, ήρωες ριάλιτι, μαϊντανοί της τηλεόρασης κλπ Προβληματίζομαι…

  6. Μαλίνα, διαβλέπω μια «αδυναμία» στην Ελίνα; Γιατί το καημένο; Γυναίκα της εποχής της προσπαθεί να γίνει. Την προσπάθεια τουλάχιστον να της την αναγνωρίσουμε 🙂 Φιλιά.

  7. Ψυχή κι εγώ για τηλεταινία το έβλεπα, αλλά φοβάμαι μη μου θυμώσουν απ’ το Χόλυγουντ 🙂
    Κι εσύ μου έλειψες γλυκειά μου -φαντάζομαι καλοπερνούσες 😉

  8. είναι που όλοι σου οι ήρωες μπορούν άνετα να ταυτιστούν με πρόσωπα που γνωρίζω… έχω κάνει τις δικές μου αναγωγές. ‘Άστα να πάνε (επιτυχία θεωρείται και αυτό από μέρους σου)

  9. Αυτό κι αν είναι έπαινος! -σ’ ευχαριστώ.

  10. ξέρετε οποιεσδήποτε πληροφορίες για αυτό το θέμα σε άλλες γλώσσες;

  11. Ντιλ, δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό που ζητάς. Ελπίζω πως το έχεις ήδη βρει. Να είσαι καλά.

  12. trele δεν ξέρω αν γράφεις ακόμα, γιατί κόλλησα τόσο διαβάζοντας που δεν προλαβαίνω να κοιτάξω! Το τρελό είναι ότι βρήκα το blog ψάχνοντας για εικόνες του manara να βάλω wallpaper και βρήκα ένα θησαυρό! Τα γραπτά σου! Τα οποία είναι αυτό που λέμε unputdownable στην οικογένεια μου. Έχω διαβάσει αρκετά. γράφω ενίοτε κι εγώ. Πόσο θα θελα όμως να μπορούσα να γράψω σαν κι εσένα. Πραγματικά τα συγχαρητήρια μου! Το ‘χεις!!!

  13. papapete, να ‘σαι καλα, γραφω ακομα αν και πιο αραια λογω σοβαρων επαγγελματικων ανακαταταξεων. προσφατα ξαναπιασα τις περιπετειες του Οδυσσεα και της παρεας του με το φιλοδοξο στοχο να τις φερω σε μορφη μυθιστορηματος -καλες γιορτες σου ευχομαι

    • πολύ χαίρομαι. Το είδα σε κάποιο σχόλιο που έλεγες για το μυθιστόρημα. Μια φίλη μου που μένει Βρυξέλλες, γράφει κι αυτή καταπληκτικά, πιο πολύ σε μικρές ιστορίες όμως και είχε πρόταση για βιβλίο η οποία προχωράει. Αν το εκδόσεις θέλω υπογεγραμμένο αντίτυπο οπωσδήποτε! Κι εγώ λόγω φόρτου κάνω δουλειά και στο σπίτι (απογραφή…) αλλά βρήκα την ιστορία σου και κόλλησα. άσχημο πράγμα να διαβάζεις με ενοχές, οπότε θα κάνω διάλειμμα εργασίας (χαχα!!)

      Ευχές για Καλές γιορτές κι απο μένα από δω (Κέρκυρα…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: