παιχνίδια, παραμύθια και άλλα τινά…

Αγαπώ το παιχνίδι. Είναι (όπως το εννοώ εγώ) κίνητρο για επικοινωνία (έστω και ενδο-), είναι ευχάριστο, είναι και σύμβολο …ανδρισμού, αφού, σύμφωνα με την -αρκετά διαδεδομένη- άποψη μιας κατηγορίας γυναικών, οι άντρες δεν ωριμάζουν ποτέ: παιδιαρίζουν (παίζουν) μέχρι να γεράσουν. (Σύμφωνα με την αντίστοιχη -ελάχιστα διαδεδομένη- άποψη του τρελού, αν ο ωφελιμισμός και ο καθωσπρεπισμός ταυτίζονται με την ωριμότητα, τότε καλύτερα να μην ωριμάζει κανείς.)

Λοιπόν, στο ψητό! Με ερέθισμα ένα ωραίο παιχνίδι με στιχάκια που βρήκα στο ιστολόγιο του φίλου μου του Κώστα, θυμήθηκα ένα άλλο που έπαιζα πριν χμ.. χρόνια (επί Ηρακλέους, που θα έλεγε ο εξαίρετος κύριος Γιώτης Κιουρτσόγλου) όταν ως έφηβος κι εγώ, όχι μόνον άκουγα ροκ πρωί-μεσημέρι-βράδυ (αυτό το κάνω και τώρα) αλλά ήξερα και τα λόγια (τα οποία βεβαίως θυμάμαι σε πολύ ικανοποιητικότερο βαθμό απ’ τα υπόλοιπα που μάθαινα τότε).

Το παιχνίδι είχε ως εξής: παίρνουμε τη βασική ιδέα από τους στίχους του αγαπημένου μας τραγουδιού και την αναπτύσσουμε με διαφορετικό τρόπο, ώστε να προκύψει κάτι άλλο (με την ίδια, εννοείται, μελωδία). Έτσι μπορούμε να το τραγουδάμε και να φχαριστιόμαστε (κατ’ ιδίαν, φυσικά, στο μπάνιο!) χωρίς να φαίνεται σαν αδέξια ..ελληνοποίηση. Ιδού ένα τέτοιο κατασκεύασμα, πάνω στο Hallelujah του Cohen.

παραμύθι

Λοιπόν, η νύχτα είναι μπροστά
κι η ιστορία ξεκινά
με μουσική που μίσησες αφότου..
Την κόρη τη μονάκριβη
του πήρε γιε μου ένα πρωί
μα ο βασιλιάς υμνεί τον κύριό του

«Εσύ χαρίζεις την πνοή,
εσύ θερίζεις τη ζωή
Ποιος τις βουλές σου τόλμησε να κρίνει;
Εσύ με φτιάχνεις βασιλιά,
εσύ μου σφίγγεις τη θηλιά
Την πίστη μου ποιος πόνος θα μικρύνει;»

Όμως στο στήθος του βαθιά
οι νότες γίνονται φωτιά
-η τρέλλα αιχμαλωτίζει το μυαλό του
Φουντώνει μέσα του η κραυγή
κι αυτός την κάνει μουσική
ουρλιάζοντας στον άκαρδο θεό του

«Ω, συ, απάνθρωπε ληστή
που μου την έκανες θνητή
Το δώρο σου γιατί της πήρες πίσω;
Έλα λοιπόν ψεύτη-φονιά,
πάρε κι εμένα αν σου βαστά
Το δώρο σου δεν θέλω να κρατήσω»

Κι ο βασιλιάς μας εκειδά
πρώτη και τελευταία φορά
βλασφήμησε στην άσπιλη ζωή του
Πέφτει, σωριάζεται στη γη
μ’ αφήνει πίσω του ακριβή
κληρονομιά τη θεία μουσική του

( Γέρο, η νύχτα ξεψυχά
Ο γιος κοιμάται τώρα πια
Το παραμύθι καίει τα όνειρά του
Με το σπαθί, με τη γροθιά
χτυπάει το δράκο στην καρδιά
και σκίζονται τα πέπλα του θανάτου. )

Advertisements

4 Σχόλια to “παιχνίδια, παραμύθια και άλλα τινά…”

  1. Δηλαδή,εσύ τώρα να πούμε,ερεθίστηκες από
    την στιχοπαρωδία μου κι έγραψες ετούτο!
    Άμα δουλεύει έτσι το σύστημα να γράφω
    συχνότερα ,να διαβάζω και κάτι καλό!
    (…..καλά….που τα είχα τα μάτια μου και
    δεν το είδα την προηγούμενη….)

  2. Κώστα, οι στίχοι αυτοί δεν γράφτηκαν τώρα -είναι μερικά χρόνια. Επειδή είναι γραμμένοι πάνω στους στίχους του L.Cohen (έχω κάποια προβληματάκια αυτή τη στιγή -θα ανεβάσω το Halleluia μόλις μπορέσω) γι’ αυτό το παιχνίδι σου μου τους θύμισε, παρότι δεν πρόκειται για παρωδία. Καλημέρα, ταξιδιάρικη 🙂

  3. Θεοδόσης Βολκώφ Says:

    Εξαιρετικό το παραμύθι… και μετρικά άρτιο…

    Βολκώφ

  4. Φίλε Βολκώφ, χαίρομαι που σε βρίσκω εδώ και μάλιστα μ’ ένα τόσο τιμητικό σχόλιο, να ‘σαι καλά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: