το ξύπνημα #2

τ’ όνειρό της κατέβαινε σκάλες. Ανάθεμα κι αν ήξερε τι σημαίνει αυτό. Δυο-δυο τα σκαλιά, τρία-τρία. Την κυνηγούσαν, έτρεχε να προλάβει, τι σκεφτόταν, τι ένιωθε; Δεν μπορούσε να πει. Ξύπνησε αναστατωμένη, με μιαν αίσθηση πανικού. Άνοιξε τα μάτια, ένιωσε το φως, τον ήλιο, τον πρωινό υδράργυρο που ανέβαινε, σκέφτηκε θάλασσα, πεύκα, τζιτζίκια, πετάχτηκε όρθια. Όχι, φίλε! Δεν ήταν αυτή από κείνες που τσαλαβουτάνε στη γρουσουζιά και τη μαυρίλα.
Μέχρι να ετοιμαστεί το νερό για τον καφέ είχε ντυθεί. Παρδαλό κολάν, άσπρη έξωμη μπλούζα που μαζεύει και τονίζει το στήθος, το μαράζι της. Χάθηκαν δυο, τρεις πόντοι παραπάνω; Ήταν που ήταν κοντή. Όχι, βέβαια πως είχε πρόβλημα με την εμφάνισή της, αυτό έλειπε! Με το μουτράκι της και με την τσαχπινιά της, ουρά κάνανε οι αρσενικοί, σκέψου να ‘τανε και καμιά θεογκόμενα! Θα χρειαζότανε μπόντυγκαρντ, σαν τη Γουίτνι Χιούστον στο σωματοφύλακα.
Τέλειωσε με την τουαλέτα κι έπιασε τον καφέ. Στιγμιαίος χωρίς καφεΐνη, ίσα-ίσα για το τσιγάρο. Αργότερα στην παραλία θ’ απολάμβανε το φρεντοτσίνο της. Πήρε λίγο καυτό νερό κι άρχισε το χτύπημα. Όπως και να το κάνεις, ο καφές αχτύπητος είναι ένα μαυροζούμι ανούσιο, χειρότερο κι από σεξ χωρίς τα προκαταρκτικά. Κάθισε στον υπολογιστή σκουντώντας το ποντίκι ν’ ανάψει η οθόνη. Έριξε μια ματιά στα μηνύματα.

… ύστερα φταίει ο μαλάκας, αφού οι γυναίκες είστε ανώμαλες και θέλετε το νταηλίκι κι αυτόν που σας κάνει σκουπίδι; Δεν λέω ότι έχεις εντελώς άδικο αλλά σκέψου…
… μαλάκας ξεμαλάκας εγώ ένα ξέρω: αν πετύχει, τύφλα να ‘χει το γαμήσι!…
… σειρήνα, έλεος κορίτσι μου, δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν και άντρες πραγματικοί που τιμάνε τ’ αρχίδια τους και ξέρουν να φεύγουν σαν κύριοι χωρίς να θεωρούν…

Όπα, ρε παλικάρια, για σταθείτε! Γύρισε στο ποστ (τι στο διάολο έγραψε νυχτιάτικα; ) Χριστέ μου! Πρέπει να ήτανε πολύ πιωμένη ή πολύ βαρεμένη με τον Πάνο.. μάλλον και τα δύο! Όχι πως τη χαλούσε δηλαδή. Με την προκλητικότητα και τους εμπρηστικούς τίτλους είχε χτιστεί το προφίλ της Σειρήνας, που την κρατούσε τρεις μήνες τώρα στην κορυφή της επισκεψιμότητας. Διάβασε λίγο στην αρχή, με χαμόγελο που ολοένα πλάταινε.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΑΛΑΚΕΣ;
posted on 27 July at 00:51 with tags men, psycho, τα χάπια μου!

Θα την πω την αμαρτία μου!
Όταν ο άντρας είναι τρυφερός και καλός μπορεί να είναι ο καλύτερος φίλος της γυναίκας. Την ανεβάζει, την κάνει θεά. Θα προσέξει να μην την πληγώσει, θα νοιαστεί για τις ανάγκες της. Όμως μέσα στο μυαλό της Σειρήνας, ο πραγματικός άντρας είναι ο άλλος: αυτός που ξέρει τι θέλει (το κορμί της!) και το δείχνει, που ξέρει πότε να της πουλήσει αγριάδα και πότε να τσακωθεί για πάρτη της, αυτός που θα της αλλάξει τα φώτα στο κρεβάτι όλη τη νύχτα χωρίς να σκέφτεται το πρωινό ξύπνημα κι όταν τη βρει να του κάνει τη δύσκολη γιατί έχει τις κλειστές της, θα της ρίξει δυο καντήλια να συνέλθει κι ένα μανίκι από πάνω να ‘ρθει στα ίσα της! Που δεν θα τρέχει σαν το σκυλάκι από πίσω της, αλλά όταν νιώσει πως τη χάνει θα παίξει γι’ αυτήν τα ρέστα του κι ύστερα θα φύγει σαν κύριος.
Το πρόβλημα είναι ότι ο άντρας αυτός δεν υπάρχει!
Το πρόβλημα είναι ότι, αν ο κύριος αυτός υπάρχει, τότε καταφέρνει να κρύβεται τρομερά καλά!

Άρχισε να θυμάται. Αυτή ήταν που σε μια από τις γνωστές της κρίσεις τού ‘δωσε –όπως θα ‘λεγε η μάνα της- «τα παπούτσια στο χέρι». (Ε, δεν αντεχότανε πια, με τις ζήλιες του και τα μυξοκαμώματά του, άντρας να σου πετύχει! Πώς της είχε βγει τόσο καλός στο κρεβάτι, ήταν ν’ απορείς!) Ύστερα έγινε μια τρομερή σκηνή, όπου αυτός τη φώναζε πουτάνα μες τη γειτονιά της κι αυτή τον απείλησε πως θα καλέσει την αστυνομία. Αν το ήξερε απ’ την αρχή πως θα κατέληγε έτσι!
Η πλάκα είναι που απέφευγε τις σχέσεις με τους συνομήλικούς της, ακριβώς για να μην έχει τέτοιες ιστορίες! Εξάλλου, πάντα είχε αδυναμία στους μεγαλύτερους, στους «ώριμους». Πάντα; Ένιωσε ένα κύμα νοσταλγίας να φουσκώνει. Όχι, Ελίνα, όχι κορίτσι μου! Άσε τα φαντάσματα στην ησυχία τους! Και τελείωνε πια με τα mail, για να φύγεις όσο είναι καιρός..
Θυμήθηκε τον υποτιθέμενο τυφώνα. Ποτέ δεν τον πίστεψε πραγματικά, αλλά κρατούσε και μια πισινή. Οι περισσότεροι μπλόγκερς τον αντιμετώπιζαν με σκεπτικισμό έως και ειρωνεία, υπήρχαν όμως και αρκετοί που φαίνονταν να παίρνουν την υπόθεση πολύ σοβαρά. Έτσι, η Σειρήνα είχε προτιμήσει να μην πάρει σαφή θέση, μέχρι να δείξει «πού φυσάει ο άνεμος». Είχε πλάκα, δηλαδή, να ‘χουνε δίκιο οι φωστήρες της μετεωρολογικής κι αυτός ο χαμός που έβλεπε άλλοτε στην τηλεόραση με δέος, να κατέβει στην Αθήνα και ν’ αρχίσει να ξηλώνει τις κεραίες και τα διαφημιστικά. Και τ’ αυτοκίνητα; Τα ταξί, τα τρόλεϊ κι όλα αυτά τα ετοιμόρροπα στο ιστορικό κέντρο; Ούτε να το φανταστεί δεν μπορούσε. Ο Γκοτζίλα στην Ακρόπολη; Ο Κινγκ Κονγκ στο Θησείο;

Έσβησε το τσιγάρο και έκανε να σηκωθεί, όταν είδε την ένδειξη νέου μηνύματος. Παραξενεμένη κοίταξε το nickname του αποστολέα που δεν της θύμιζε τίποτα: «μαύρος ιππότης». Κάποιος καινούργιος θαυμαστής ή… , όχι, δε μπορεί, πώς είναι δυνατόν! Μια διεύθυνση και μια ημερομηνία: 27 ΙΟΥΛΙΟΥ (ΣΗΜΕΡΑ δεν είναι αυτό; ) Ασήμαντες λεπτομέρειες, μπροστά σ’ εκείνο που τα μάτια και το μυαλό της δεν μπορούσαν να πιστέψουν, τα μάτια της (γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο!) που είχαν μείνει καρφωμένα δυο λέξεις πριν, σ’ εκείνη την προσφώνηση με τα πλάγια γράμματα και το παλιομοδίτικο «Δίδα» μπροστά να χαμογελάει με νόημα. Μα πώς ήταν δυνατόν;
Άρχισε να ψάχνει το κινητό. Απ’ τα νεύρα τής έρχονταν δάκρυα, ένιωθε να τά ‘χει τελείως χαμένα. Το βρήκε στο κρεβάτι -φυσικά, αφού τώρα μόλις σηκώθηκε! Πάτησε το πλήκτρο της μνήμης παραμιλώντας, όπως έκανε πάντα όταν ήταν ταραγμένη, θετικά ή αρνητικά. «Έλα, μωρή, σήκωσέ το!»

Άκουσε τη νυσταγμένη φωνή της Ειρήνης απ’ την άλλη άκρη. «Στον ύπνο σου μ’ έβλεπες;»
«Δυστυχώς στον ξύπνιο μου!»
«Τι έγινε πάλι; Ξανάρθε αυτός;»
«Ποιος είναι ο αυτός; Α, όχι, καμία σχέση, άλλο πρόβλημα έχω, μεγαλύτερο.»
«Μεγαλύτερο;»
«Ειρήνη μου, μωρό μου, τά ‘χω χαμένα!»
«Μαριλένα, μη με τρομάζεις, τι συμβαίνει;»

Η Ειρήνη ήταν ο μόνος άνθρωπος, εκτός απ’ τους γονείς και την αδερφή της, που τη φώναζε με το παλιό της όνομα. Ήταν οι μόνοι στους οποίους αναγνώριζε αυτό το δικαίωμα. Όταν πέρασε με τη δεύτερη προσπάθεια στο τμήμα επικοινωνίας και μέσων ενημέρωσης της Παντείου, έκανε τρία πράγματα: έκοψε πολύ κοντά τα μαλλιά της, έκανε ένα «γαμάτο» εραλδικό τατουάζ στο δεξί της χέρι (κι ένα μικρό –δώρο του καταστήματος- στα απόκρυφα) και άλλαξε το παλιό χαζό της όνομα, προϊόν συμβιβασμού μεταξύ δυο γιαγιάδων που ποτέ δεν έζησε από κοντά και ποτέ δεν αγάπησε.
Ήταν κολλητές απ’ το σχολείο, απ’ το Δημοτικό. Αχώριστες. Ήταν κι η Λυδία, αλλά αυτή μόλις βγήκαν τ’ αποτελέσματα μετακόμισε Θεσσαλονίκη και ξέκοψε, ούτε ένα τηλέφωνο, τίποτα, της κόστισε πολύ τότε της Ελίνας, την τρόμαξε αυτή η απώλεια και, κατά κάποιον τρόπο, την προσγείωσε. Ευτυχώς, η Ειρήνη ήταν πάντα εκεί, βράχος, έτοιμη να τρέξει σε κάθε της πρόβλημα.

«Ξέρεις ποιος είναι ο μαύρος ιππότης;»
«Τι λες παιδάκι μου; Γι αυτό με ξύπνησες;»
«Ειρήνη, είναι σοβαρό! Κάποιος ξέρει για τη Σειρήνα! Υποτίθεται ότι το ξέραμε μόνο εσύ κι εγώ.»
Κατάλαβε ότι η φωνή της έχει πάρει την ανηφόρα και κρατήθηκε. Δεν μπορεί να είχε σχέση η Ειρήνη, δεν μπορεί!
«Μαριλένα, δεν ξέρω τι μου λες, αλήθεια σου λέω. Ηρέμησε και πες μου τι έγινε.»
Φανερό πως η Ειρήνη ήταν ανίδεη, εξάλλου δεν υπήρχε περίπτωση να έχει μιλήσει κάπου απερίσκεπτα, δεν ήταν τέτοιος χαρακτήρας. Μετάνιωσε που την είχε αναστατώσει.
«Άκου Ρηνιώ μου, ξύπνα με το καλό και τα λέμε παραλία με την ησυχία μας. Σόρρυ, μωρό μου, δεν ξέρω τι μ’ έπιασε.»
Τι μ’ έπιασε κι έχασα τον κόσμο, τον κόσμο που χτίζω ένα χρόνο τώρα και που, ξαφνικά, φαίνεται πως μου έχει γίνει απαραίτητος, τον κόσμο που χτίζω πάνω σε μια απάτη, αθώα στην αρχή, όχι και τόσο αθώα στη συνέχεια, μια απάτη η οποία κινδυνεύει ν’ αποκαλυφθεί από κάποιον άγνωστο, έναν εισβολέα, έναν παρείσακτο, ένα κακόγουστο, σπαστικό, εντελώς άγνωστο άτομο με το εξωφρενικά ανόητο όνομα «μαύρος ιππότης». Τι ξεφτίλα, Θεέ μου!
«Δεν πειράζει, κορίτσι μου, θα μου τα πεις από κοντά!»

Έτσι έγινε και έκλεισαν το τηλέφωνο οι δύο φίλες χωρίς να ξέρουν πόσο μακριά έμελλε να βρεθούν τις επόμενες ώρες, πόσο μακριά θα βρισκόμασταν όλοι μας! Στα νερά του Βοσπόρου, ένας πολύ διαφορετικός μετανάστης, με το βαρύ φορτίο του ετοιμαζόταν να περάσει τα στενά.

Advertisements

7 Σχόλια to “το ξύπνημα #2”

  1. Και πόσο μου αρέσουν οι ιστορίες μυστηρίου!!!Και δη με bloggers, καθότι η ταύτιση γίνεται αυτόματα:))

    Σίγουρα, ο άντρας του ξυπνήματος 1, είναι ο πρώην της Ειρήνης! Ε;

    Ελπίζω να δούμε πολύ σύντομα τη συνέχεια!!!

    Καλή σου μέρα,Τρελέ! Αλλά… ωραίε Τρελέ ;))

  2. Ψυχή μου, ιστορίες μυστηρίου «διαβάζω» καθημερινά: στη δουλειά, στο σπίτι, στην παρέα. Οι άνθρωποι γύρω μου, οι άνθρωποι μέσα μου, μεγάλα μυστήρια όλοι τους -πώς να δεχτώ τα ευεξήγητα, δεν μου ταιριάζουν. Και για το ποιος είναι ποιος μη στοιχηματίσεις ακόμα, έχει δρόμο μπροστά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά!

    Καλημέρα, καλό σ-κ 🙂

  3. Ψυχοπλακωτικές αλλά πολύ αληθινές οι…φιλενάδες, αγαπημένε Κιχότη. Μέσα απ’ τη δική σου ματιά φτάνουν να γίνουν και συμπαθητικές 🙂 Φιλιά πολλά, καλό σαββατοκύριακο και πάλι…

  4. Καλό σαββατοκύριακο, θαλασσάκι μου. 🙂 Έτσι, νά ‘χει το δικό σου γαλάζιο.

  5. ελπίζω να έχει συνέχεια γιατί κόλλησα 🙂 Καλημέρα!

  6. Φυσικά και θα έχει συνέχεια! Οπλίσου με υπομονή 🙂 Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι και από εδώ. Φιλιά.

  7. […] άνθρωπος του κόσμου. Απ’ τη στιγμή που διάβασε εκείνο το mail –και αφού μίλησε με την Ειρήνη, την κολλητή της- την […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: