τα μαγικά καρεδάκια


Πότε άρχισε η τρέλα με τα κόμικς;

asterix.jpg
Στα έξι μου χρόνια, όταν άρχισα να διαβάζω Disney και Κλασσικά Εικονογραφημένα (και σιγά-σιγα Αστερίξ, Λουκυ Λουκ και Marvel); Συχνά υπό το καθεστώς της γκρίνιας (ή και της απαγόρευσης) του πατέρα, ο οποίος φοβόταν -τι φοβόταν άραγε; Πως θα με απομάκρυναν από τα σοβαρά αναγνώσματα;

hugo-pratt.jpg
Ή στα δεκαοχτώ, όταν ανακάλυψα τη Βαβέλ, το Παραπέντε και τα «ενήλικα» κόμικς, γενικότερα; Τον Πρατ, τον Μανάρα, τον Μπιλάλ, τον Μουρ, τον Γκάιμαν και τους άλλους μάγους του καρέ;

fabry-gaiman.jpg

Μάλλον το δεύτερο. Όχι πως θεωρώ τα πρώτα σαχλά ή ασήμαντα. Ακόμα και τώρα απολαμβάνω το αστραφτερό πνεύμα του Ρενέ Γκοσσινύ, διαβάζοντας τα ίδια πολυξεφυλλισμένα τεύχη του Αστερίξ στις καταπληκτικές μεταφράσεις του Αργύρη Χιόνη (ή στο πρωτότυπο για να «ξεσκονίσω» τα γαλλικά μου). Μόνο τα αμερικάνικα με τους υπερήρωες έχω απομυθοποιήσει κάπως..

alan-moore-watchmen.jpg

Εικαστική πανδαισία, ποίηση εικόνων και χρωμάτων, ανατρεπτικός λόγος, χιούμορ, φαντασία -εντάξει, μπορεί να τα βρεις δίπλα σε μετριότητες και σκουπίδια, αλλά και με ποια μορφή τέχνης δεν συμβαίνει αυτό; Προσωπικά απολαμβάνω ένα καλό κόμικ το ίδιο με ένα καλό βιβλίο και έχω στη βιβλιοθήκη μου κάποια που τα πάνε μια χαρά δίπλα στον Μίλλερ, τον Κούντερα και τον Ρόμπινς.

manara-pratt.jpg
Γονείς, αφήστε τα παιδάκια να διαβάζουν τους μεγάλους κλασσικούς της ένατης τέχνης, έστω και μόνο για να ξεκολήσουν λίγο από τη μιζέρια της τηλεόρασης και του πλέυ-στέησιον. (Το μόνο που ρισκάρετε είναι να δείτε τα κανακάρια σας να κάνουνε την τρέλα παράσημο σαν την αφεντιά μου)

λολ, φίλε έχεις ξεφύγει τελείως..

manara-gaiman.jpg

Advertisements

6 Σχόλια to “τα μαγικά καρεδάκια”

  1. H 8η τέχνη; ή η ένατη; Κι εγώ διάβαζα και περιστασιακά αν τύχει θα πιάσω στα χέρια μου κόμιξ. Πιστεύω ότι τα θεωρούν χαζά, γιατί είναι ουσιαστικά βιβλία με χρώματα. Ο κόσμος πιστεύει ότι ένα βιβλίο χωρίς γραμμές αλλά με ζωγραφιές είναι ανούσιο…
    Κάναμε έρωτα σαν ζώα, λολ…

  2. Ο κόσμος στην Ελλάδα, βέβαια, όχι πχ στη Γαλλία ή το Βέλγιο. Στο Γυμνάσιο πίστευα πως τα κόμικς είναι κάτι σαν το τσιγάρο, ύστερα είδα τα εκπαιδευτικά βιβλία στο Γαλλικο Ινστιτούτο γεμάτα Αστερίξ, Μαφάλντα, Τεν Τεν, Κορτομαλτέζε και έπαθα πολιτισμικό σοκ. Η ασχετοσύνη και/ή υποκρισία του κόσμου φάνηκε με την ιδιωτική τηλεόραση: υποτίθεται ότι τα ενήλικα κόμικς είχαν ..σεξ και βία 😛

  3. Για τον περισσότερο κόσμο, νομίζω, κακό είναι ο,τιδήποτε τον φέρνει σε αμηχανία, κάθε τι που μπορεί να αμφισβητήσει το αξιακό του σύστημα (θεωρώντας, καλοπροαίρετα, πως υπάρχει κάτι που να αξίζει αυτόν τον τίτλο) ή να τον κάνει να αναρωτηθεί μήπως υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Αυτά ακριβώς τα στοιχεία που -για μένα- ψηλώνουν το γράμμα ταυ της τέχνης λίγο πάνω απ’ τα υπόλοιπα..

  4. Από τις πιο όμορφες αναμνήσεις από την παιδική ηλικία είναι τα καλοκαίρια στο χωριό, χωρίς την πίεση των μαθημάτων να διαβάζω τις περιπέτειες του λατρεμένου Λούκυ Λουκ, με μία αίσθηση απαγορευμένου καρπού που επέτεινε την απόλαυση, αφού κι ο δικός μου πατέρας απαγόρευε την ανάγνωση τέτοιων αναγνωσμάτων κατά τη διάρκεια του χειμώνα και τα επέτρεπε (για την ακρίβεια τα ανεχόταν αλλά με γκρίνια) μόνο κατά τη διάρκεια των διακοπών.
    Χρόνια μετά, αφού έγινε εγώ πατέρας, προσπάθησα να μυήσω το γιο μου σε αυτά τα «απαγορευμένα» αναγνώσματα, αγοράζοντας πάλι τις παλιές περιπέτειες Λούκι Λουκ των Morris-Gosciny. Στην πραγματικότητα βέβαια ήθελα εγώ ο ίδιος να τις ξαναθυμηθώ και μαζί να ξαναθυμηθώ κάτι από την παιδική ηλικία. Πάντως, ο πιτσιρικάς, αν και του άρεσαν οι περιπέτειες του Λούκυ Λουκ δεν φάνηκε να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Είναι μάλιστα περίεργο το γεγονός ότι δεν διαβάζει καθόλου κόμικς.
    Τι ανάποδη που είναι η ζωή! Εμείς αγαπήσαμε κάτι που μας απαγόρευαν και τα παιδιά μας δεν θέλουν κάτι που τους ενθαρρύνουμε να απολαύσουν. Άλλη μία απόδειξη ότι η απαγόρευση λειτουργεί πολλές φορές ενθαρρυντικά.

  5. Βίοι παράλληλοι, φίλε Αταίριαστε. Ο δικός μου είναι στα δέκα και δεν έχει ανοίξει ούτε ένα τεύχος Αστερίξ ή Λούκυ Λουκ. Μόνο για τα κλασσικά Disney δείχνει κάποιο μικρό ενδιαφέρον. Λέω, μεγαλώνοντας μπορεί να αλλάξει αλλά αμφιβάλλω. Φοβάμαι πως η οθόνη τά ‘χει μονίμως κορεσμένα (μπουχτισμένα πες καλύτερα), ίσως όμως παίζει ρόλο κι αυτό που λες με την απαγόρευση. Το πρόβλημα είναι πως ούτε βιβλία δεν διαβάζουν. Ίσως αν τα κρύβαμε… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: