η εμμονή της μνήμης

  

persistence-of-memory.jpg   

  

  

καράβια πιάνουνε στα μάτια σου τις νύχτες

άλλοτε η Κίρκη σου τραγούδαγε γυμνή

τώρα χαζεύεις σαν παιδί τους λεπτοδείκτες

κι η κάμαρή σου όλο σου φαίνεται στενή

 

τα λόγια που έσπερνες φυτρώσανε κι ανθίσαν

οι φίλοι τράβηξαν στο πέρα πουθενά

κι οι μαθητές που στο τραπέζι σου καθήσαν

το μυστικό σου δείπνο πρόδωσαν ξανά 

 

παλιά εικονίσματα κι αγάπες που θαμπώσαν

ποιες μνήμες-μάγισσες σου κλέψαν τη μιλιά;

πάνω στη γλύκα από τον ύπνο σε σηκώσαν

δεμένο σ’ άφησαν και λύσαν τα σκυλιά

 

  

[Salvador Dali, «The disintegration of the persistence of memory»,  Salvador Dalí Museum in St. Petersburg, Florida.]

Advertisements

5 Σχόλια to “η εμμονή της μνήμης”

  1. Σπάνια διαβάζω ρίμες που με αγγίζουν. Ίσως επειδή η τεχνοτροπία συνήθως παρεμβαίνει κι εμποδίζει την ουσία της σκέψεις Ετούτες με άγγιξαν πολύ. Είναι ο τρόπος που γράφεις, καθόλου επιτηδευμένος, απόλυτα καθαρός. Να είσαι όσο μπορείς καλύτερα – δε θέλω να σε αποκαλώ Τρελό, με στενοχωρεί. Καλή σου νύχτα και καλό ξημέρωμα.

  2. Καλημέρα θαλασσάκι μου, σ’ ευχαριστώ για τα καλά λόγια.
    Θυμάμαι πριν από κάποια χρονάκια, τότε που (αντί να συχνάζω στα αμφιθέατρα και τα πέριξ αυτών φοιτητικά στέκια) προσπαθούσα να ικανοποιήσω τις παντώς ειδους καλλιτεχνικές μου ανησυχίες, εξαργύρωνα το όποιο υποκριτικό μου ταλέντο σε ερασιτεχνικη θεατρική ομάδα όπου έμαθα ότι για τους ανθρώπους του χώρου η κωμωδία θεωρείται δυσκολότερο είδος από το δράμα. Ίσως (όχι σε αντίθεση αλλά) εξαιτίας ακριβώς των διαφόρων κλισέ ευκολιών που παρέχει. Νομίζω ότι κάτι αντίστοιχο ισχύει για τη ριμα στον ποιητικό λόγο. (Κάποια στιγμή μπορεί να κάνω ένα ποστ επ’ αυτού).
    Όσο για το επώνυμό μου, αφού σε στενοχωρεί μπορείς να το καταργήσεις και να με αποκαλείς με κάποιο από τα μικρά ονόματα που αγαπώ: Συρανό, Κιχότε, Κόρτο, Οδυσσέα ή απλά Αντώνη 🙂

  3. Προς Τρελό
    Γιατί κάμαρη και όχι κάμαρα;
    Ομοιοκαταληξία ε; Χμ.
    Το ότι ανθίσαν πως φαίνεται αφού αποκάτω ακολουθά «αντίφαση»;
    Μνήμη. Κάτι που έχασες ή κάτι που κράτησες; Δύσκολο ερώτημα για να απαντάς.

  4. Σ’ ευχαριστώ, Αντώνη Κιχότε… Δε σταματώ καθόλου στα τεχνικά τερτίπια του ποιήματος, απλά κρατώ την όμορφη ροή και απόηχο των λέξεων. Μνήμη για μένα είναι κάτι που χάνεται ή διατηρείται, και σημασία έχει ότι είναι επιρρεπής κι ευάλωτη και στα δύο. Πολλές φορές είναι αλυσίδα γύρω απ’ τους αστραγάλους η μήμη, άλλοτε πάλι είναι ένα ζευγάρι φτερά. Συνήθως για μένα είναι απλά η σκιά μου. Με εκτίμηση, καλό σου βράδυ.

  5. Ιάκωβε,
    τα ερωτήματα που θέτεις σηκώνουν κουβέντα και η κουβέντα απαιτεί χώρο και χρόνο. Υπόσχομαι ένα ειδικό ποστ το συντομότερο δυνατό. Για τη μνήμη το ερώτημα είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Πληγή και καταφύγιο. Μεγάλη αντίφαση κι αυτή. Απ’ τη συγγραφική σου αδράνεια των τελευταίων ημερών υποθέτω πως έχεις εξετάσεις. Καλή επιτυχία.

    Θαλασσάκι,
    μακάρι η μνήμη να σου δίνει πάντα φτερά (και να μη γνωρίσεις ποτέ ξανά τις αλυσίδες της). Κι ας είναι η νύχτα τρυφερή όσο η καρδιά σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: