Μαρία .1

     

-Έτσι σας είπαν; Φωνή βραχνή, πονηρό βλέμμα. Γέρνει το κεφαλάκι της και σε καρφώνει απ’ το πλάι. -Δηλαδή δεν ήσουν στο νοσοκομείο; -Ο πατέρας μου ή η μάνα μου σας το είπε; -Ο πατέρας σου. Σουφρώνει τα χείλια με τον τρόπο που κάνουν τα παιδιά ‘μούτρα’. Είναι δεκάξι χρονών.maria.jpg

 «Τό ‘χει βάλει πείσμα.» Ένα χρόνο πριν. Η μάνα γύρω στα πενήντα, ο πατέρας αρκετά μεγαλύτερος. Στέκονται αδέξιοι μπροστά σου, εκείνη νευρική, εκείνος απόμακρος. Το σπίτι μεσοαστικό, παλιό, σε γειτονιά που υποβαθμίστηκε ραγδαία τα τελευταία χρόνια. «Η εφηβεία , δεν ξέρω τι να πω. Ήταν μαθήτρια του δεκαοχτώ.» Εκείνη μιλάει, εκείνος ακούει. Κάποιες στιγμές φαίνεται σα να θέλει να παρέμβει κι ύστερα μετανιώνει. «Δουλεύεις με τον…», αλλάζει θέμα αναφέροντας τον κοινό γνωστό, μεγαλοκαθηγητή. Σου μιλάει στον ενικό με την άνεση και τη σταθερότητα της δυναμικής γυναίκας, της συνηθισμένης να κατευθύνει και να ελέγχει. Επιχειρηματίας; Ανώτερο στέλεχος; Περιμένεις να μάθεις. Και να γνωρίσεις τη μικρή.

-Ψέμματα σας είπαν, δεν ήμουν στο νοσοκομείο. Σε κοιτά στα μάτια, έλα, ρώτα. -Πού ήσουν; -Τό ‘χα σκάσει. Εντυπώσεις; -Με κρύβαν κάτι φίλοι. Αναγκάστηκα να γυρίσω για να μην την πληρώσουν αυτοί. Είπε πως θα στείλει την αστυνομία. Όμορφα πράματα..

«Είναι πολύ καλό κορίτσι και φιλότιμο. Πανέξυπνη. Αλλά έχει μουλαρώσει. Δεν ήθελε να της αλλάξουμε το σχολείο. Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου.. Τίποτα. Τό ‘πε και τό ‘κανε. Απ’ το δεκαοκτώ στο οκτώ, κινδυνεύει να μην περάσει την τάξη.» Μη μου πεις! «Δηλαδή είναι εντελώς αδιάφορη; Στην περίπτωση αυτή δεν ξέρω..» Ου μπλέξεις. «Συμφωνήσαμε από δω και πέρα να προσπαθήσει, νομίζω έπαθε κι η ίδια ένα σοκ με τους βαθμούς. Περίμενε μισό λεπτό να τη φωνάξω.»

Μόλις εκείνη βγαίνει, ο πατέρας φαίνεται να ξυπνάει. «Καθίστε, μη στέκεστε όρθιος.» Κάθεται κι ο ίδιος. Έχει ύφος απολογητικό όταν λέει πως «η Δέσποινα είναι πολύ πιεσμένη τελευταία.. Με το γραφείο. Κι η μικρή είναι δύσκολο παιδί, θέλει έναν τρόπο..» Μιλάει αργά, με παύσεις. Πρέπει νά ‘ναι γύρω στα εξήντα ή μεγαλύτερος, αδύνατος, με μια ηρεμία στους τρόπους ο Αριστείδης. Το γραφείο είναι τεχνικό, τό ‘χουν μαζί με τη γυναίκα του τη Δέσποινα. «Δε σας κεράσαμε και τίποτα..» Πριν απαντήσεις «δεν πειράζει, δεν θέλω κάτι», η Δέσποινα επιστρέφει. Πίσω της εμφανίζεται η Μαρία. Είναι δεκαπέντε χρονών.

«Δεκαπέντε μισό! Τον Ιούλιο τα κλείνω.» Φωτιά και λαύρα. «Καλά, δεκαπέντε μισό. Λέω, λοιπόν, ότι στα δεκαπεντέμισυ δεν σε συμφέρει η επανάσταση. Δεν θα κερδίσεις εσύ. Κι εσύ θέλεις να κερδίσεις, δε θέλεις;» Φυσικά και θέλει. «Εκείνο που δεν θέλω είναι να κερδίσει αυτή!» «Αυτή είναι η μάνα σου, Μαρία.» Και είναι στο διπλανό δωμάτιο. Και μπορεί να σας ακούει τώρα. Και τα πράγματα δεν ξεκινάνε καθόλου καλά. «Δεν ξέρω αν είναι μάνα μου. Μπορεί να μ’ έχει υιοθετήσει.» Ωχ. «Αμφιβάλεις και για τον πατέρα σου;» Στα μούτρα είναι η θηλυκή του έκδοση. «Ο μπαμπάς μου είναι καλός. Μόνο που αυτή τον κάνει ό,τι θέλει. Η σκρόφα.» Δύσκολα τα πράγματα.

Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες. Και για πριγκήπισσες.  Όποιος βγαίνει απ’ το μαντρί τον τρώνε οι λύκοι,  Μαρία, όμως εσύ είσαι ίδια λύκαινα μωρό μου, τα πρόβατα -δες- σε κοιτούν τρομαγμένα, μη σβήσεις τη φλόγα σου φωτιά μου, λάμψε τρελό διαμάντι μου, πέτα ψηλά και λάμψε.

-Και γιατί το έσκασες; Κοιτάζει αμήχανα. -Καλά, δε ρωτάω. -Τσακωθήκαμε χοντρά. -Και λοπόν; Πρώτη φορά ήταν; -Τσακωθήκαμε ΧΟΝΤΡΑ, σας λέω. Δεν έφταναν οι κοριοί στο τηλέφωνο, έβαλε και ντετέκτιβ. Η γυναίκα είναι.. -Όπα, σιγά, περίμενε.. Τι ακριβώς είπες; Σε κοιτά σα να βέπει ούφο. -Σας είχα πει για το τηλέφωνο. Κύριε, δεν με παίρνετε στα σοβαρά. Παράπονο. Τι να πείς τώρα;

«Τι να πεις! Μια ώρα την ξυπνάω. ΜΑΡΙΑ!! Περιμένεις αν θέλεις λίγο; Τι θα κάνω μ’ αυτό το κορίτσι; Έχω αφήσει και τη δουλειά να περιμένει.. Τρεις μήνες πριν. Περιμένεις. Η Μαρία μετεξεταστέα. Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Κρίμα το κορίτσι.. Έρχεται με το μακρύ μακό που φορά στο κρεββάτι. Τα ποδαράκια της αδύνατα σαν ξύλα, μουτράκι μωρού με φουσκωτά χειλάκια, τσαχπινιά που ακροβατεί ανάμεσα στο αθώο και στο ερωτικό. Παραφωνία η βραχνάδα, κάτι μεταξύ Αλεξίου και Καρέζη. Μάλλον Αλεξίου.

Μάθημα μετ’ εμποδίων, ως συνήθως, γεμάτο χασμουρητά και γκριμάτσες. Κάπου στα μισά δεν κρατιέται, «περιμένετε, κύριε, έρχομαι», πάει και φέρνει το τηλέφωνο. «Τι είναι αυτό;» Γελάν και τα μουστάκια της, ένα ξανθό χνούδι, ανεπαίσθητο. Τι σκαρώνει; «Τηλέφωνο είναι, κύριε, τι σας μοιάζει;» «Και τι το θέλεις εδώ;» «Α, τίποτα, για να το δείτε τό ‘φερα. Είναι ..καθαρό.» «Φυσικά.» Τι θα πει πάλι αυτό; «Εννοώ, δεν έχει κοριούς.» «Πού να τους βρει τους κοριούς το τηλέφωνο, βρε Μαρία; Θα το αφήσεις να συνεχίσουμε;» Έχει κοκκινίσει από την έξαψη. «Κοριούς, κύριε, κο-ριούους..» και συνομωτικά: «Δεν ξέρει ότι το ξέρω.» «Ποιος;» «Αυτή!» «Μαρία, πού βρήκες το τηλέφωνο;» Κοκκινίζει ξανά (από ντροπή; από περηφάνεια;) «Είναι των αποκάτω» » … » «Θα σας πω.» Θα σου πει. «Λέιπουν διακοπές κι η μπαλκονόπορτα που είναι κάτω απ’ τη δική μου δεν κλείνει καλά. Έχει πρόβλημα.» Μόνο αυτή; «Θες να πεις.. ;» «Κατέβηκα μπήκα και το πήρα. Κι όποτε θέλει φόρτισμα, ξανακατεβαίνω. Πολύ χρήσιμο. Μόνο που έχει αναγνώριση -πρέπει να θυμηθώ να σβήσω τις..» Θα προτιμούσες να μην ξέρεις τίποτα, αλλά είναι πολύ αργά πια. «Πώς ξέρεις ότι το δικό σου έχει κοριό;» «Κρυφάκουσα που τό ‘λεγε.» Μυθομανής; Δεν της φαίνεται. «Μπορεί να τό ‘λεγε έτσι..» «Όχι, ήξερε πράγματα, κύριε με περνάτε για.. ξέρω τι σας λέω.» Δεν τρελάθηκε, παναπεί. Εσύ όμως κοντεύεις.

-Μαρία, με τρελαίνεις! Είμαι εδώ για να κάνουμε φυσική. Αν πρόκειται να έχουμε τα περσινά, πέστο να διακόψουμε! -Αχ, όχι κύριε (αυτό το «κύριε»!) Μετά ποιον θα έχω για συμπαράσταση. Σας πάει καρδιά να μ’ εγκαταλείψετε; Η πουτανίτσα. -Θα ξαναφύγω, σας το λέω. Δεν αντέχω άλλο εδώ μέσα. Κι αυτή τη φορά θα πάρω τα μέτρα μου να μη με βρουν. Ή θα κλειστώ στο δωμάτιο και θα.. -Θα κάνεις απεργία πείνας; Θα το δεις κι αυτό. -Τι λέτε, κύριε, έτσι όπως είμαι; Αν αδυνατίσω κι άλλο, ο Ντίνος θα με χωρίσει. -Αν κλειστείς στη σοφίτα, ο Ντίνος δεν θα σε βλέπει. -Στο δωμάτιό μου είπα, κύριε, ποια σοφίτα; Δεν είμαι η Σταχτοπούτα. Όχι, δεν είσαι μικρή μου πριγκήπισσα. -Δεν είχα τη Σταχτοπούτα στο μυαλό μου. -Ποιαν είχατε; Μαλάκα, κόφτο. -Άστο καλύτερα. -Α, όχι, μην το κάνετε αυτό. Το σιχαίνομαι. Πείτε μου. -Κάποια με τ’ όνομα Λη Τσέρι, σου λέει κάτι; Κοιτάζει παραπονιάρικα. -Πλάκα κάνω, μια χαζή σειρά στην τηλεόραση, κάτι με μια σοφίτα, ούτε που θυμάμαι πια.. Άστο καλύτερα.

Άστο σου λέω. Αρκετή τρέλα κουβαλάει. Αν διαβάσει και Ρόμπινς, χαιρετίσματα.

Advertisements

3 Σχόλια to “Μαρία .1”

  1. Αγαπητέ Τρελέ, καλημέρα και καλή εβδομάδα. Με καθήλωσε πραγματικά αυτή η συναρπαστική ιστορία. Υπέροχο ύφος, απόλυτα ανθρώπινο. Τέτοιους εφήβους και πολύ μικρότερα παιδιά, δυστυχώς με πολύ πολύ σοβαρότερα προβλήματα, συναντώ καθημερινά και ραγίζει η καρδιά μου. Δεν ξέρω τι γίνεται τελικά με τη Μαρία…μάλλον το ρόλο του καταπιεστή τον αναλαμβάνει κάποιος άλλος, συνήθως κάποιο αρσενικό, και το φευγιό αράζει μόνιμα στις άκρες των ματιών. Αυτές οι επαναστάσεις σπάνια φέρνουν ουσιαστική αλλαγή, όμως έχουν τη θέση τους. Τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους αποδέκτες. Να είσαι καλά, φιλιά.

  2. Θαλασσάκι μου,
    η Μαρία είναι αληθινή, όπως οι έφηβοι που αναφέρεις και τόσοι άλλοι, κληρονόμοι του χάους που δημιουργήσαμε και αναπαράγουμε και αποδέκτες των ενοχών μας. Καθώς έχει μεσολαβήσει ικανό χρονικό διάστημα, μπορώ μόνο να ελπίζω ότι άνοιξε τα φτερά της, ότι βρήκε το δρόμο της, τον εαυτό της και κάποιον άνθρωπο που την αγαπά γι αυτό που είναι. Τη ζεστή μου καλημέρα μέσα από το κρύο που ενσκύπτει.

  3. […] που είναι πολύ καλός κι η μάνα της τον κάνει ό,τι θέλει, για τους ντετέκτιβ που βάζει να την παρακολουθούν, για το Ντίνο που είναι […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: