Αυτοκριτική

   
Οι Αλβανοί είναι όλοι κλέφτες, οι μαύροι πρεζόνια. Οι Ιταλοί; Μαφιόζοι, το ίδιο κι οι Κινέζοι. Φονιάδες των λαών οι Αμερικάνοι και τα παιδιά τους: αμερικανάκια. Οι Άγγλοι αδερφές, οι Γάλλοι βρωμιάρηδες σωβινιστές, σωβινιστές κι οι Γερμανοί και επιπλέον ξενέρωτοι σαν όλους τους κεντροευρωπαίους. Εσωστρεφείς και μονόχνοτοι οι Σκανδιναβοί, ρομποτάκια οι Ιάπωνες, παραδόπιστοι και ύπουλοι οι Εβραίοι, για τους Τούρκους ας μη γίνει λόγος…
Δε μπορώ παρά να αισθάνομαι ευτυχής που γεννήθηκα Έλληνας.
Δεν υπάρχει, ρε, άλλη τέτοια φυλή στον πλανήτη! Υπάρχουν βέβαια κι εδώ πλήθος ζωντόβολα που τη μολύνουν με την ύπαρξή τους, όπως αυτός ο μαλάκας ο Αλέξανδρος, κρίμα τ’ όνομα! Συνάδελφος στη δουλειά, ακαμάτης, άχρηστος, αρβανίτης από πάππο σίγουρα. Κι η ξινή η δασκάλα του μικρού, η φραγκολεβαντίνα που θαρρεί πως κρατά απευθείας απ’ τους Δόγηδες της Βενετίας. Κι όλοι αυτοί οι χόμο-ερέκτους που βρίζουν και ρεύονται μπύρες στα γήπεδα και τα πορνίδια με τα ξέκωλα κι οι τεμπελχανάδες  οι δημόσιοι υπάλληλοι, χαραμοφάηδες όλοι τους! Κι ασφαλώς οι ταξιτζήδες, μα μήπως οι υπόλοιποι οδηγοί είναι καλύτεροι; Ανίδεοι οι περισσότεροι κι επικίνδυνοι. Οι γιατροί; –χασάπηδες, οι μπάτσοι; –γουρούνια, αμ οι δικηγόροι; Ουδείς μωρότερος, εξαιρουμένων βεβαίως των διδασκάλων.
Και μία λέξη μόνο θα πω: δη-μο-σι-ο-γρά-φοι! Δεν είναι επάγγελμα. Είναι μάστιγα, συγκρινόμενη μόνο μ’ εκείνη των πολιτικών.
Τώρα, βέβαια, που το καλοσκέφτομαι, ποιος ήταν που έλεγε πως οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν; Σοφός! Τι τα θες, ραγιάς ο Έλληνας (τετρακόσια χρόνια και τα λοιπά), το βλέπεις στο μάτι του, γυαλίζει το κόμπλεξ. Το βλέπεις παντού, το βλέπεις στους διαδρόμους και στις τράπεζες και στα φουαγιέ των θεάτρων, στις εθνικές εορτές, στις δεξιώσεις, στα «πού πας κυρά μου!» και στα «τι λες, αγοράκι μου!», στις ψευτοπαλληκαριές και στα «ξέρεις ποιος ειμ’ εγώ, ρε;» και στους τσαμπουκάδες των φαναριών. Το βλέπεις στα ζαρωμένα μάτια του εργολάβου με τις κακοτεχνίες, το βλέπεις στο βάδισμα της χοντρής στο σουπερμάρκετ και στο τουπέ της ψωνάρας που απαιτεί εξυπηρέτηση και στη γλοιώδη φάτσα του εμπόρου που κοιτάει να σε ρίξει στο ζύγι και στο μωρό της διπλανής και στο καζανάκι του αποπάνω και  στα πιτσιρίκια με το εμεσέν και στους κουλτουριάρηδες και τους δήθεν κι όλους αυτούς που έχουνε βρωμίσει τον τόπο μ’ αυτά τα μπλογκς… Και το ακούς στις φωνές τους και το ακούς στους ψιθύρους τους και τ’ ακούς ακόμα και στις ανάσες τους…Γι αυτό σου λέω.
Τελικά, η ανώτερη φυλή του πλανήτη είμαι εγώ.

 

.jpg

Advertisements

2 Σχόλια to “Αυτοκριτική”

  1. Ξέρεις, πρέπει να γράψουμε μια φορά και ενα άρθρο για τον μισελληνισμό και τον αντιελληνισμο που έχουν οι σκεπτόμενοι στην εποχή μας, επειδή βλέπουν την κατάντια και την παρακμή γύρω τους. Αλλά δυσκολεύομαι λίγο.
    Ιάκωβος

  2. Συμφωνώ και δεν ξέρω σε ποιο βαθμό είναι πραγματικά σκεπτόμενοι. Όταν έγραφα το ποστ είχα στο νου μια ετικέτα «χιούμορ» ή «σάτυρες», κάτι τέτοιο. Κατέληξα, όχι μόνο να μην το κατατάξω αλλά να το οδηγήσω στα όρια της παραδοξολογίας, καθότι -στα δικά μου τα μάτια- το πρόβλημα ξεκινά εσωτερικά από τον καθέναν από μας τους «σκεπτόμενους»: ρατσιστές και συγχρόνως αντιρατσιστές, διεθνιστές και συγχρόνως σωβινιστές, ρομαντικοί και κυνικοί, ανθρωπιστές και μισάνθρωποι, μπορείς να προσθέσεις πλήθος αντιφατικών (η αντίφαση που λέγαμε) χαρακτηρισμών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: