όνειρο

Κάποιος μου το ‘πε για τον πόθο

Θεριό ανήμερο

Στης σάρκας τη χαρά δεν ξεδιψαίνει

Σαν τη φωτιά που απ’ τη φωτιά αφανίζεται,

συχνά στον πόνο να σβηστεί γυρεύει.

Έτσι κι εγώ,

στου πάθους πάνω την παραφορά ονειρεύτηκα

Το χέρι σου που κράταε το μαχαίρι

για χάρη μου.

Όχι για να μου φέρει λύτρωση

Το χλιαρό, τον εύκολο τον πόνο του θανάτου

όχι

Του χωρισμού την κόλαση ονειρεύτηκα

και ζωντανός να καίγομαι

Για χάρη σου…

Advertisements

4 Σχόλια to “όνειρο”

  1. Μ’ αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος που γράφεις, το ύφος σου, Τρελέ. Σου άφησα μήνυμα/απάντηση στη Σκιά… Δεν μου κάθεται καθόλου καλά αυτό το «Τρελός», αλλά θα το υποστώ 🙂 Εξαιρετικά τα όσα διάβασα. Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να σε γνωρίσω από εδώ. Καλό σου βράδυ.

  2. Καλημερα. Μ εφερε εδω το κειμενο που εγραψες στο θαλασσακι και το σχολιο. Εκπληκτικα λογια. Οπως κι αυτα που διαβαζω εδω. Τελικα απο τις δυσκολες καταστασειςπου βιωνουμε βγαινουν αριστουργηματα. Δεν το λεω για παρηγορια.. Ετσι ειναι. Δεν ξερω γιατι δεν τ ακουσε αυτη για την οποια γραφτηκε. Ομως οπως και να χει η απουσία της ειναι επιλογη της,, Ακομα κι αν ειναι οριστικη και ξερεις τι εννοω. Πρεπει να αφηνουμε τους δικους μας να φευγουν, οσο και να ποναει. Τα δακρυα που δεν τελειωνουν δεν τους αφηνουν αυτο το περιθωριο ακομα και στις ψυχες που ζητουν αναπαυση. Συγνωμη αν ξυνω πληγες. Η αν γινομαι αδιακριτη. Αλλα ειχα μια παρομοια εμπειρια προσφατα…και χρειαστηκε μεγαλη αυτογνωσια για να παψω να κλαιω.

  3. Έχεις δίκιο, Αθηνά, η κτητικότητα είναι ενστικτώδης και ανθρώπινη αλλά δεν ταιριάζει σ’ αυτούς που ταξίδεψαν, ο ένας στα μάτια του άλλου. Χαίρομαι που σε γνωρίζω, όπως χάρηκα και με το θαλασσάκι. Όσο για την περίοδο του πένθους ανήκει στο (κοντινό) παρελθόν. Τώρα έχω άλλον τύρρανο ν’ αντιπαλέψω. Ξέρεις, η εσωστρέφεια είναι αρρώστια που δεν ξεφορτώνεσαι εύκολα και νιώθεις στην αρχή αδέξιος σαν νήπιο στα πρώτα του βήματα. Ελπίζω πως θα τα λέμε συχνά (αν και ακόμα δεν έχω μάθει να λειτουργώ μέσα σ’ αυτό το λαβύρινθο).

  4. Σ ευχαριστω που μου απαντησες. Φοβηθηκα πως ειχα γινει αδιακριτη και αγενης. Η εσωστρεφεια που λες ειναι το ιδιο αναγκαια με το πενθος για να μπορεις να προχωρησεις πιο περα. Ειναι συμμαχος. Ειμαι σιγουρη πως καποια στιγμη ο ιδιος ο εαυτος σου θα αντιδρασει. Το να καταπνιγεις αυτα που νοιωθεις ειναι λαθος οσο λαθος οσο ειναι να συνεχιζεις επ απειρον να τα νοιωθεις. Για ολα υπαρχει μια διαρκεια και ενα τελος αναγκαια ομως.Πιστευω πως οι παλιοι ανθρωποι ηξεραν καλυτερα απο μας τους μοντερνους… Εκλαιγαν στις απωλειες μοιρολογουσαν, ζουσαν τις περιοδους του πενθους και μετα συνεχιζαν την ζωη τους… Εμεις φοβομαστε να εκφραστουμε. Νιωθουμε παρωχημενοι κι οπισθοδρομικοι θελουμε να νοιωθουμε ανετοι,, Δυνατοι οτι δεν κλαιμε.. δεν λυγιζουμε. Λαθος.
    Ολα ειναι αναγκαια και το μονο που μενει ειναι η χρυση τομη. Η οποια θα φανει μονη της οταν το ενστικτο της αυτοσυντηρησης ξυπνησει και ο ιδιος ο εαυτος μας μας το υποδειξει.
    Καλο σου απογευμα … Και φυσικα θα τα λεμε.. Καλη συνεχεια στο εκπληκτικο σου γραψιμο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: