η εμμονή της μνήμης

  

   

  

  

καράβια πιάνουνε στα μάτια σου τις νύχτες

άλλοτε η Κίρκη σου τραγούδαγε γυμνή

τώρα χαζεύεις σαν παιδί τους λεπτοδείκτες

κι η κάμαρή σου όλο σου φαίνεται στενή

 

τα λόγια που έσπερνες φυτρώσανε κι ανθίσαν

οι φίλοι τράβηξαν στο πέρα πουθενά

κι οι μαθητές που στο τραπέζι σου καθήσαν

το μυστικό σου δείπνο πρόδωσαν ξανά 

 

παλιά εικονίσματα κι αγάπες που θαμπώσαν

ποιες μνήμες-μάγισσες σου κλέψαν τη μιλιά;

πάνω στη γλύκα από τον ύπνο σε σηκώσαν

δεμένο σ’ άφησαν και λύσαν τα σκυλιά

 

  

[Salvador Dali, "The disintegration of the persistence of memory",  Salvador Dalí Museum in St. Petersburg, Florida.]