δες το pc να μου πεις ποιος είμαι

πρόσκληση του φίλου μου του Κώστα: άλλοι “λένε” τον καφέ, άλλοι τα ταρώ, εκείνος το πισί

ιδού λοιπόν ο “πάγκος εργασίας”

ιδού και η ξενάγηση:

επάνω αριστερά: cartes du ciel, πάει να πει “χάρτες τ’ ουρανού”, κάτι σαν τη γαρνιτούρα του google earth

από κάτω του (και πάνω στην κουρτίνα, με τη σειρά): HP director, για σαρώσεις, Nero, ο γνωστός πυρομανής, i tunes, αυτό συνήθισα τελικά, Corel Photo Paint, Corel Draw και Microsoft Word, τα πλέον χρησιμοποιούμενα

στην προέκταση της κουρτίνας: Any Video Converter και Easy cd-da extractor, σπανίως και ενίοτε, Registry Booster, βιταμίνες (ακόμα πιο σπάνια) και AVG antispyware, σεκιούριτυ (και καλά!)

οριζοντίως, πρώτη σειρά στον αθηναϊκό ουρανό: outlook express, σχεδόν αχρηστευμένο ελέω τζι-μέιλ, internet explorer, σχεδόν αχρηστευμένο ελέω μοζίλα και Cosmote on the go, απλώς αχρηστευμένο (και ξεχασμένο) λόγω κόνεξ

στη δεύτερη σειρά αλωνίζει μόνος ο firefox

κάτω απ’ το Λυκαβητό ένας φάκελος γεμάτος άλλες συντομεύσεις (όπως Cyberlink power dvd, DVD photoslideshow, googlearth, limewire, quicktime player κλπ), καταχωνιασμένες για πρακτικούς και αισθητικούς λόγους -αφορούν σε προγράμματα κάποια από τα οποία δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ, κάποια ήταν trials που έληξαν και δεν ξέρω πώς να τα ξεφορτωθώ και κάποια (πχ system tweaker) απλώς δεν έχω ιδέα τι είναι

κάτω δεξιά, ο κάδος -συχνά σκέφτομαι να τα στείλω σχεδόν όλα εκεί μέσα

καλό Σεπτέμβρη

Η καλή μου φίλη ( και πατριώτισσα κατά το 1/4 ! ) γητεύτρια, με προσκάλεσε να υποδεχτούμε το φθινόπωρο με παιχνιδιάρικη και συνάμα ποιητική διάθεση, γράφοντας έμμετρες ευχές:

μία για μένα,
μία για κάποιον τρίτο ελεύθερης επιλογής
και μία για τον εχθρό μου

Παίρνω λοιπόν για τόξο το προ-φθινοπωρινό μου κέφι και τη δημιουργική μου διάθεση, παίρνω και τη φαρέτρα με τους δεκαπεντασύλλαβους και ξεκινώ, προτείνοντας και σε σας να κάνετε το ίδιο. Δεν χρειάζεται προσωπική πρόσκληση. Όποιος έχει χρόνο και διάθεση, ακολουθεί.

Νά ‘χα λεφτά και δύναμη; νά ‘χα εξουσία και πλούτη;
Τι να γυρέψω ο άνθρωπος και τι να ευχηθώ;
Την κάθε μέρα που περνά στη μια ζωή μου ετούτη
να χαίρομαι -στα μάταια να μην σπαταληθώ

Κι εσύ που το επέλεξες ασπρόμαυρα να ζήσεις
κι ό,τι στη Γη αγοράζεται λατρεύεις και ποθείς
ένα ζευγάρι μαγικά -τυχαία- ν’ αποκτήσεις
γυαλιά, να δεις τα χρώματα και να ξεστραβωθείς

Όσο για σένα Χάρε μου, εχθρέ μου αγαπημένε,
να γίνει το δρεπάνι σου γυναίκας αγκαλιά
Ν’ ανοίξει και να σε δεχτεί, να γλυκαθείς καημένε
Για τα πολλά σου κρίματα να βρεις παρηγοριά.

και,
στη μνήμη του Ηλία Κατσούλη που έφυγε πρόσφατα,

Παντελή Θαλασσινού-Ηλία Κατσούλη, ένας μικρός γλυκός παλιός Σεπτέμβρης

10+1 άχρηστα πράγματα που με αφορούν

Και ενώ έγραφα τα ..παρακάτω (οι συμπτώσεις που λέγαμε ), ήρθε η πρόσκληση από τη γλυκειά ψυχούλα για ένα παιχνίδι-αφορμή εκμυστηρεύσεων. Πράγματα για μένα που συνήθως δεν αναφέρω, διότι θεωρώ πως δεν ενδιαφέρουν κανέναν (εντάξει, για να συμπληρωθεί ο κατάλογος πρόσθεσα και κάποιες πληροφορίες περισσότερο κοινότοπες). Ορίστε, λοιπόν.

1 -Είμαι μανιώδης λάτρης του καφέ, τον οποίο πίνω πολύ βαρύ και σκέτο και με τον οποίο πειραματίζομαι αδιάκοπα. Η τελευταία τρέλλα: μέσα σε ένα δυνατό γαλλικό αδειάζουμε ένα διπλό εσπρέσσο ντεκαφεϊνέ (επεξεργασίας CO2, που έχει ακριβώς την ίδια γεύση και δεν περιέχει βλαβερά χημικά)

2 -Έχω ένα αόρατο τικ. Δαγκώνω διαρκώς τη γλώσσα μου, σα να της κάνω μασσαζ με τα δόντια

3 -Τρώω (εκτός σπάνιων περιπτώσεων) χορταστικό πρωινό. Σχεδόν πάντα είναι καφές και ζεστό χειροποίητο ψωμί με τυρί σε φέτες

4 -Λατρεύω κάθε είδους ζυμαρικό (σπαγγέτι, noodles, πίττες, κρέπες κλπ) και τυρί και είμαι ικανός να τρέφομαι αποκλειστικά με τέτοια (επίσης, τις σάλτσες με βάση τη ντομάτα)

5 -Καταναλώνω εδώ και χρόνια απίστευτες (καθημερινώς, στα ανώτατα συνιστώμενα όρια) ποσότητες από παστίλιες δυόσμου

6 -Μ’ αρέσει η μπάλλα, το σκάκι (σιγά!), τα παρεϊστικα (παντομίμες, ταμπου κλπ) και γενικώς ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (του φλερτ συμπεριλαμβανομένου! -άσχετα με το αν και κατά πόσον το εξασκώ)

7 -Δεν είμαι προληπτικός (αν και μερικές φορές μοιάζω να λειτουργώ σαν τέτοιος -πχ σε μια σειρά επαναλήψεων προτιμώ να σταματώ σε κάποιους αριθμούς φαινομενικά άσχετους πχ στο 7, στο 8, στο 10, στο 24, στο 32 κλπ, οι οποίοι μου φαίνονται “ωραιότεροι”)

8 -Όταν έχω χρόνο (πχ σε διακοπές) μ’ αρέσει να περπατώ σε άγνωστα μέρη, παρατηρώντας άγνωστους ανθρώπους και, γενικά, συλλέγοντας νέες παραστάσεις. Η καλύτερή μου: να μην έχω ιδέα πού βρίσκομαι και προς τα πού πηγαίνω και να βαδίζω εντελώς στην τύχη!

9 -Εδώ και αρκετά χρόνια έχω ανακαλύψει ότι μπορώ να ξυρίζομαι εξίσου καλά με απλό σαπούνι. Από τότε κατάργησα τελείως αφρούς, κρέμες κλπ

10 -Πίνω νερό της βρύσης χειμώνα-καλοκαίρι. Τώρα με τη λειψυδρία που δεν μου πάει να την αφήσω ανοιχτή για να κατέβει το δροσερό, αναγκαστικά προσθέτω λίγο απ’ το ψυγείο

10+1 -Ένα άχρηστο πράγμα που έχω επιλέξει να ΜΗΝ έχω: σαλόνι στο σπίτι μου

Αν (και όποτε) το θαλασσάκι, η Μαλίνα και ο Κώστας θέλουν να “παίξουν” έχουν από εδώ ανοιχτή πρόσκληση.

παιχνίδια, παραμύθια και άλλα τινά…

Αγαπώ το παιχνίδι. Είναι (όπως το εννοώ εγώ) κίνητρο για επικοινωνία (έστω και ενδο-), είναι ευχάριστο, είναι και σύμβολο …ανδρισμού, αφού, σύμφωνα με την -αρκετά διαδεδομένη- άποψη μιας κατηγορίας γυναικών, οι άντρες δεν ωριμάζουν ποτέ: παιδιαρίζουν (παίζουν) μέχρι να γεράσουν. (Σύμφωνα με την αντίστοιχη -ελάχιστα διαδεδομένη- άποψη του τρελού, αν ο ωφελιμισμός και ο καθωσπρεπισμός ταυτίζονται με την ωριμότητα, τότε καλύτερα να μην ωριμάζει κανείς.)

Λοιπόν, στο ψητό! Με ερέθισμα ένα ωραίο παιχνίδι με στιχάκια που βρήκα στο ιστολόγιο του φίλου μου του Κώστα, θυμήθηκα ένα άλλο που έπαιζα πριν χμ.. χρόνια (επί Ηρακλέους, που θα έλεγε ο εξαίρετος κύριος Γιώτης Κιουρτσόγλου) όταν ως έφηβος κι εγώ, όχι μόνον άκουγα ροκ πρωί-μεσημέρι-βράδυ (αυτό το κάνω και τώρα) αλλά ήξερα και τα λόγια (τα οποία βεβαίως θυμάμαι σε πολύ ικανοποιητικότερο βαθμό απ’ τα υπόλοιπα που μάθαινα τότε).

Το παιχνίδι είχε ως εξής: παίρνουμε τη βασική ιδέα από τους στίχους του αγαπημένου μας τραγουδιού και την αναπτύσσουμε με διαφορετικό τρόπο, ώστε να προκύψει κάτι άλλο (με την ίδια, εννοείται, μελωδία). Έτσι μπορούμε να το τραγουδάμε και να φχαριστιόμαστε (κατ’ ιδίαν, φυσικά, στο μπάνιο!) χωρίς να φαίνεται σαν αδέξια ..ελληνοποίηση. Ιδού ένα τέτοιο κατασκεύασμα, πάνω στο Hallelujah του Cohen.

παραμύθι

Λοιπόν, η νύχτα είναι μπροστά
κι η ιστορία ξεκινά
με μουσική που μίσησες αφότου..
Την κόρη τη μονάκριβη
του πήρε γιε μου ένα πρωί
μα ο βασιλιάς υμνεί τον κύριό του

“Εσύ χαρίζεις την πνοή,
εσύ θερίζεις τη ζωή
Ποιος τις βουλές σου τόλμησε να κρίνει;
Εσύ με φτιάχνεις βασιλιά,
εσύ μου σφίγγεις τη θηλιά
Την πίστη μου ποιος πόνος θα μικρύνει;”

Όμως στο στήθος του βαθιά
οι νότες γίνονται φωτιά
-η τρέλλα αιχμαλωτίζει το μυαλό του
Φουντώνει μέσα του η κραυγή
κι αυτός την κάνει μουσική
ουρλιάζοντας στον άκαρδο θεό του

“Ω, συ, απάνθρωπε ληστή
που μου την έκανες θνητή
Το δώρο σου γιατί της πήρες πίσω;
Έλα λοιπόν ψεύτη-φονιά,
πάρε κι εμένα αν σου βαστά
Το δώρο σου δεν θέλω να κρατήσω”

Κι ο βασιλιάς μας εκειδά
πρώτη και τελευταία φορά
βλασφήμησε στην άσπιλη ζωή του
Πέφτει, σωριάζεται στη γη
μ’ αφήνει πίσω του ακριβή
κληρονομιά τη θεία μουσική του

( Γέρο, η νύχτα ξεψυχά
Ο γιος κοιμάται τώρα πια
Το παραμύθι καίει τα όνειρά του
Με το σπαθί, με τη γροθιά
χτυπάει το δράκο στην καρδιά
και σκίζονται τα πέπλα του θανάτου. )