η γενιά του πολυτεχνείου

Τους βλέπεις στο δρόμο, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα σινεμά. Ακόμα και σε συναυλίες. Έχουν συνήθως έναν δυναμισμό. Δεν τους αρέσει να περνούν απαρατήρητοι. Δεν τους αρέσει να τους παραμερίζουν, να τους αποκλείουν. Όλ’ αυτά τα χρόνια διδάσκεις τα παιδιά τους. Μαθαίνεις πολλά για έναν άνθρωπο απ’ τα παιδιά του.

Κάθε γενιά κουβαλά τα χαρακτηριστικά που τη διαμόρφωσαν, τις προσδοκίες και τις διαψεύσεις της. Τις ενοχές της. Η δικιά μου κουβαλά την αφασία. Τον ανταγωνισμό. Την αποκάρδιωση: έτσι είναι τα πράγματα, δεν αλλάζουν. Η γενιά που δεν έλπισε ποτέ της σε επανάσταση, σε ανατροπές, σε δικαιοσύνη. Μα δεν μιλώ για τη δική μου γενιά.

Μιλώ για κείνην που της έλαχε η ευκαιρία και που, στην ηλικία επάνω της αμφισβήτησης και της αντίδρασης -τότε που ονειρεύεσαι να γκρεμίσεις τα τείχη των προηγούμενων (για να χτίσεις στη θέση τους τα δικά σου, αυτό όμως το καταλαβαίνεις αργότερα)- είχε βαρβάρους ορατούς να πολεμήσει. Τη γενιά που μεγάλωνε με το ροκ και με του ‘68 τον απόηχο. Που ένα σημαντικό μέρος της επέλεξε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ένα άλλο όχι.

Μιλώ για κείνους που χρεώθηκαν το μύθο. Για κείνους που αποτέλεσαν μέρος του και εξαργύρωσαν το μερίδιο που τους αναλογούσε. Για τους άλλους, που εξαργύρωσαν στάχτη. Και για τους τρίτους, μάλλον τους περισσότερους, που παρακολούθησαν τον αγώνα απ’ τις εξέδρες μα δεν τόλμησαν να κατεβούν στην αρένα ή ακόμα (και ήταν πολλοί!) καταδίκασαν και ελεεινολόγησαν εξαρχής την προσπάθεια του ξεσηκωμού. Όλοι χρεώθηκαν τα επινίκεια. Και, αναγκαστικά, την ευθύνη -το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης- για αλλαγή.

Κι η ώρα της αλλαγής ήρθε και προσπέρασε, όπως η νιότη. Αφήνοντας πίσω της το άρωμα μιας εποχής και κάποια ονόματα… Αυτό μόνο; Ποτέ δεν είναι μόνο αυτό. Βλέποντας τα παιδιά το καταλαβαίνεις. Καταλαβαίνεις πολλά για μια κοινωνία απ’ τα παιδιά της.

Η γενιά του πολυτεχνείου έφτασε στην κρίσιμη καμπή. Η γενιά του ροκ, του ρεμπέτικου, της ταβέρνας, η γενιά του αντιαμερικανισμού, και του “έξω από το ΝΑΤΟ” δίνει τη σκυτάλη. Τα παιδιά της μεγάλωσαν. Τα παιδιά που (πολλά εξ αυτών) έμαθαν το ηρωικό παραμύθι από πρώτο χέρι, τα παιδιά που απομυθοποίησαν τους ήρωες επίσης από πρώτο χέρι, τα παιδιά που διδάχτηκαν να μην είναι αμερικανάκια και που κάποια από αυτά πράγματι δεν έγιναν τέτοια, ήδη ψηφίζουν. Τη θέση τους στα θρανία παίρνουν τα παιδιά μιας άλλης γενιάς, της γενιάς που έχει τώρα τη σκυτάλη.

Της γενιάς της αφασίας, του ανταγωνισμού και της αποκάρδιωσης. Της γενιάς της ντίσκο, του σκυλάδικου και της έντεχνης λαϊκο-πόπ. Της γενιάς που δεν γνώρισε ούτε έλπισε επανάσταση. Και που αντιμετωπίζει κάθε τι ανατρεπτικό με συμπλεγματική αποστροφή ή βιτριολική συγκατάβαση…

καταλήψεις

Το ήξεραν από νωρίς: αν γίνει κατάληψη, οι εκδρομές κομμένες. Έτσι έγινε και πέρσι. Ισχυρό αντικίνητρο, υποτίθεται. Στην πράξη όμως αποδείχτηκε φτωχό. Μιλάμε για ηλικίες όπου το να αποδείξεις τη μαγκιά σου, ότι δεν μασάς, είναι πάνω απ’ όλα: 160 υπέρ, 90 κατά της κατάληψης.

Έσπευσε ο σύλλογος γονέων, το βαρύ πυροβολικό: επανάληψη της ψηφοφορίας την επομένη, παρουσία τους. Άνθρωποι που είναι γονείς και δεν έχουν ούτε στοιχειώδη ιδέα για το πώς λειτουργούν οι έφηβοι. Θυμούνται άραγε τους εαυτούς τους; Αμφίβολο.
Σου λέει: δεύτερη μέρα της κατάληψης, πολλοί χαβαλέδες θα λείπουν. Με λίγη ψυχολογική πίεση, απειλές για εισαγγελέα κλπ, θα γυρίσει το αποτέλεσμα. Κι όμως: 100 υπέρ, 80 κατά. Όπως αποδείχτηκε, αρκετοί απ’ αυτούς που ψήφισαν “κατά” την πρώτη μέρα μόνο και μόνο για να μη χάσουν την εκδρομή, πεισμωμένοι απ’ τις απειλές, τις φωνές και την απαξιωτική συμπεριφορά των “μεγάλων” προς τους συμμαθητές τους (“αλήτες, ανώριμοι” κλπ) μεταστράφηκαν υπέρ της κατάληψης. Το χαρτί με τα αιτήματα, τυπωμένο αρχικά απ’ το ίντερνετ, συμπληρώθηκε στο πόδι με φρέσκα, συγκεκριμένα  προβλήματα.

“Γιατί τόση φασαρία;” ρωτά παλιότερος συνάδελφος. “Εθιμοτυπική είναι η κατάληψη. Μια βδομάδα το πολύ, ούτε μέχρι τις 17 δεν φτουράει φέτος… Γιατί ανάβουνε φιτίλια;”
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει κανείς που να νοιάζεται για το πρόβλημα. Όχι βέβαια των χαμένων διδακτικών ωρών, ούτε για τις πιθανές ζημιές. Το πραγματικό, το βαθύ πρόβλημα χιλιάδων εφήβων χωρίς οράματα και προσανατολισμούς, χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον και άποψη για τη ζωή τους, πέρα από την κοινή πεποίθηση ότι “το σχολείο είναι χάλια”.
Κι όμως, παρά τον τσαμπουκά, μόλις αποδείξουν ότι μπορούν να κάνουν “το δικό τους”, για άλλη μια φορά, φαινομενικά ανεξήγητα (αφού κανένα απ’ τα αιτήματά τους δεν θα έχει ικανοποιηθεί) θα εγκαταλείψουν και θα επιστρέψουν στα θρανία σα να μην έγινε τίποτα. Βλέπεις το σχολείο είναι σαν την κοινωνία: μπορεί να είναι χάλια, αλλά αυτό έχουμε. Τι θα κάνουμε χωρίς σχολείο;

homo blogger

αυτό ήταν λοιπόν… ο κύκλος ολοκληρώθηκε… είμαι πίσω ξανά… εκεί… στη ζούγκλα… πιο δυνατός από ποτέ… ικανός να καταστρέψω ό,τι δημιούργησαν αιώνες πολιτισμού… τη δυτική κουλτούρα… την παγκόσμια οικονομία… με το ηλεκτρονικό μου ρόπαλο… θηρίο… ξανά

Κανονικά δεν θα ασχολούμουν με τις (να πω απλά “σνομπ” ή μήπως να τις πω φασίζουσες) ανοησίες κανενός κυρίου Κην (πασίγνωστος υποτίθεται, τι το θέλετε το λινκ; ) αν δεν εμφανιζόντουσαν μεταφρασμένες στον ελληνικό ιστό απ’ το Χρήστο Μιχαηλίδη, ένα δημοσιογράφο και ραδιοφωνικό παραγωγό που εκτιμώ ιδιαίτερα.

Ξεκαθαρίζω ότι το βιβλίο του κυρίου Κην δεν το διάβασα κι ούτε πρόκειται (το λίγο χρόνο που έχω για διάβασμα προτιμώ να τον αφιερώνω στη λογοτεχνία και όχι σε δοκίμια οποιουδήποτε είδους), μου αρκεί όμως ο τίτλος: The Cult of the Amateur – How today’s internet is killing our culture (!) and assaulting our economy (!!!) Όσο για την άποψή μου περί της υποτιθέμενης κουλτούρας την οποία σκοτώνει το ίντερνετ μέσω των μπλογκς (τα οποία χαρακτηρίζονται συλλύβδην ως “ημερολόγια μετριότητας των πιθήκων”) την κατέθεσα στο ιστολόγιο του αγαπητού κυρίου Μιχαηλίδη. Από εδώ θέλω μόνο να κάνω μια αναφορά (κάτι σαν έμμεση απάντηση και ουδόλως απολογία) στους τρεις πολύ καλούς λόγους που (βρίσκω να) έχω για να εξακολουθήσω να πιθηκίζω μπλογκάροντας.

πρώτον, όπως έγραψα κάποτε, το καλό σ’ αυτόν εδώ το χώρο είναι που συχνά περνούν απ’ το σπίτι σου και χωρίς να τους καλέσεις. Έχει ακόμα κάτι από εκείνη την αγνότητα που δεν προλάβαμε να γνωρίσουμε παρά στις διηγήσεις των παππούδων μας..

δεύτερον, είναι ένας χώρος πρόσφορος σε ζυμώσεις -μέσα σε δεκάξι μήνες βρήκα εδώ τέτοια ποσότητα και ποιότητα ζωντανού, συναρπαστικού λόγου που δύσκολα θα έβρισκα (και μόνο μετά από εξουθενωτικές ανασκαφές) στα κάθε λογής έντυπα (για την τηλεόραση, ούτε λόγος)

τρίτον (κάτι που δεν είχα σκεφτεί και που μου υπέδειξε ο κύριος αυτός -ας είναι καλά), πρόκειται για ένα (νόμιμο ακόμα) μέσο τρομοκρατικής δράσης κατά του παρακράτους των εκδοτών και της μουσικής βιομηχανίας, προϊόν σπασμωδικών αντιδράσεων των οποίων αποτελούν τα φλυναφήματα του εν λόγω κυρίου.

η -ανεστραμμένη και πειραγμένη χρωματικά- εικόνα απ’ το εξώφυλλο του LP των Supertramp, “Brother, where you bound”