κορίτσια, μη μαδάτε τα φρύδια παρακαλώ

του Αντώνη Λωλού*

Τη δεκαετία του ‘80 ήταν η μες και η περμανάντ.
Στα ‘90 βρέθηκαν όλες κοκκινομάλλες.
Το ξημέρωμα της χιλιετίας τις βρήκε (όπως και στα ‘70) ξανθές, με tatoo και body piercing.
Στα ‘10 (με τους φακούς τρίτης γενιάς) έγιναν, επιπλέον, γαλανομάτες.

Με τον ερχομό της δεκαετίας που διανύουμε και την εξέλιξη των p.p. (personal plastics) φάνηκε εξαρχής προς τα πού φυσάει ο άνεμος. Κάθε γυναίκα μπορούσε να έχει πλέον το πρόσωπο που επιθυμούσε και η κατάσταση άρχιζε (για πρώτη φορά) να ξεφεύγει από τον έλεγχο των ιερατείων της μόδας και του styling. Στις οικονομικά ανώτερες τάξεις (αλλά, σιγά-σιγά, και στα πλατύτερα λαϊκά στρώματα) οι γυναίκες μετατράπηκαν η μία μετά την άλλη σε “κλώνους” των ειδώλων της show biz: ηθοποιοί, μοντέλα, δημοφιλείς τραγουδίστριες, μιντιακές περσόνες, ακόμα και αστέρες της πολιτικής ή ιστορικές προσωπικότητες όπως η Κλεοπάτρα, αποτελούν τα συνήθη πρότυπα που κοπιάρουν τα κορίτσια (αν και στο παιχνίδι συμμετέχουν επίσης αρκετά αγόρια) σήμερα. Είναι δε χαρακτηριστική η περίπτωση της ντίβας του Χόλυγουντ, Ανχέλικα Λόπεζ, της οποίας η καριέρα τερματίστηκε άδοξα όταν κατελήφθη από αμόκ ανάμεσα σε ένα πλήθος από σωσίες της.

Καθώς η δεκαετία πλησιάζει στο τέλος της, οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν η κούρσα της ολοένα εντονότερης ομογενοποίησης δεν έχει εξαντλήσει στο σημείο αυτό τα όριά της. Σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, οι άντρες εμφανίζονται πραγματικά μπερδεμένοι και δεν είναι λίγοι μεταξύ των ειδικών αυτοί που υποστηρίζουν ότι τα ‘30 θα ευνοήσουν τις κάθε είδους ρετρό αναζητήσεις. Τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο άραγε; Επιστροφή στη φυσικότητα; Ή έναν κόσμο γεμάτο αφράτες πουλάδες, έφηβες  με φακίδες και (τα θυμάστε; ) σιδεράκια στα δόντια, ξυπόλητες τσιγγανοπούλες, φτωχές (πλην τίμιες) παρθένες, θεούσες γεροντοκόρες, σιδηρόφραχτες (μες στα ντε-πιες τους) καριερίστες, κακοντυμένες φεμινίστριες, νοικοκυρές με ρομπίτσα και πασούμια, αριστερές φοιτήτριες με μακριές φούστες, αφρο-καρρίμπιανς με κοτσιδάκια, πανκιά και πολύχρωμες ιροκέζες, ξεβράκωτες με επώνυμα στριγκάκια και διανοούμενες με στρογγυλά  γυαλιά; Ή μήπως κλασσικές φιγούρες, ωραίες κοιμωμένες, Κολομπίνες, Ποκαχόντας;

Κι ύστερα, θα πείτε, σαν τι θα ντυνόμαστε στις απόκριες;

*ο Αντώνης Λωλός είναι διδάκτωρ
προσωπικής αρχιτεκτονικής και life-style
στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας

δεν μπορώ άλλο, θανάση!

Η πρώτη φορά που είδα το Θανάση Παπακωνσταντίνου ζωντανά ήταν στα παλιά νταμάρια της Πετρούπολης, παρέα με το Μάλαμα και τον Αγγελάκα, σε συναυλία αλληλεγγύης προς τους Ζαπατίστας και τα χωριά της Τσιάπας, το 2003.

Στην είσοδο, χαμός από νεαρόκοσμο στα μαύρα. Ε, καλά, σκέφτηκα, αντιεξουσιαστές και ροκάδες, ούτε που θα τον ξέρουν το Λαρισαίο.
Μέγα λάθος, φυσικά, το οποίο διορθώθηκε άμα τη ενάρξη της συναυλίας. Αγάπη στο Γιάννη, αγάπη στο Σωκράτη, σεισμός στο Θανάση. Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Ένα θέατρο να τραγουδά “μια νύχτα  θα ‘ρθει από μακριά, αμάν, αμάν..” Πού κυκλοφορούσαν όλοι αυτοί τον υπόλοιπο χρόνο;

Χαιρόμουν να φαντάζομαι τους ξερόλες των εταιριών και των μίντια να σκίζουν τα “πτυχία” τους: “πού; στη Λάρισα; και τραγουδά ο ίδιος; χα, χα, ερωτικοί στίχοι θεωρούνται αυτοί; άκλαυτος θα πάει ο μάγκας…”

Δυο χρόνια αργότερα, μέσα στο πιο σκοτεινό καλοκαίρι, ψάχνοντας σανίδα στα κύματα, τον βρήκα ξανά, με τον καθαρτήριο λόγο και τη μπουζουκομάνα του, παρέα με τη Μάρθα Φριτζήλα και μια παρέα υπέροχων μουσικών να τραγουδά “πότε αλύγιστος και πότε χάρτινος, από τα θαύματα του κόσμου εξαρτημένος” και να μου κλείνει το μάτι. Μάγκας, πραγματικός. Ό,τι πιο κοντινό σε Διόνυσο ή σε… Διονύση. (Και ακριβώς απ’ τις κοινές περυσινές εμφανίσεις τους είναι ο “Πεχλιβάνης” στο βιντεάκι.)

Κι ένα τραγουδάκι ακόμα. Αφιερωμένο σ’ όλους τους δυνατούς άντρες και ειδικότερα

στους παλληκαράδες που έδωσαν μαθήματα δημοκρατίας στην Κωνσταντίνα Kούνεβα

στον μεγαλοεπιχειρηματία απ’ το χώρο της εκπαίδευσης που πληρώνει μπράβους να χτυπούν τον εραστή της πρώην γυναίκας του

στο Σωκράτη Κόκκαλη

Θανάσης Παπακωνσταντίνου, καντηλανάφτης

ο τίτλος της ανάρτησης από συναυλία, “ατάκα” ανώνυμου φαν
(πρόκειται, φυσικά, για το γνωστό στίχο απ’ το τραγούδι των Τζίμη Πανούση-Γρηγόρη Ψαριανού, Οι εκλογές)

το βίτσιο

Όλοι έχουν κάποιο βίτσιο στη ζωή τους.

-Συγγνώμη! Συγγνώμη λέω..

-Πού πας άνθρωπέ μου, δε βλέπεις;

-Έχω νεύρα. ΝΕΥΡΑ!

-Ρε συ, ο Μάκης! Μάκηηηη! Εδώ! Μάκηηηη!

-Ποιος έχει προτεραιότητα, ξέρεις;

-Έτσι μ’ αρέσει και κορνάρω! Λογαριασμό θα σου δώσω;

-Γιαγιάα, εε γιαγιά! Ούτε βλέπει, ούτε ακούει..

-Ξεκίνα χριστιανέ μου! Το παιδί περιμένει!

-ΜΑΛΑΚΕΕΕΣ! ΜΑΛΑΚΕΕΕΕΣ!

-Ρε ταρίφα, τι θα γίνει;

-Ποιος τους δίνει το δίπλωμα, φίλε, αυτό να πεις!

-Κωστάκη, μην παίζεις με το κλάξον!

- Κοίτα τον αλήτη πού πάει! Καλά εμείς τι είμαστε, ζώα;

-Στα μούτρα σου!

-Μόλις πήρα μια μπασμίνα, τρέλα! Έλα, άσε με να βγώ..αχ, μ΄αφήνει..είσαι κούκλος, θεός! Καλέ…ένας γέρος ήταν!

-Κοίτα, αν θες να μαζέψεις ήλιο, άλλη φορά με τα ποδαράκια. Αργόσχολοι!

-Κοπελιά, εδώ θα μάθεις να οδηγείς;

-Τι κώλος ειν’ αυτός, παιδί μου!

-Ω, ρε, μάνα μου! Ω, ΡΕ, ΜΑΝΑ ΜΟΥ!!

-Φλας, μαλάκα!

-Φτού σου, πούστη! Θα σταματήσει στο πορτοκαλί! Για να βάλεις το κραγιόν κυρά μου; Α, το τηλέφωνο! Τι σού ‘λεγα; Τώρα έχουμε βλέπεις τα κινητά..!

-Πάλι με ειρωνεύτηκε ο σιχαμένος! -Ξύπνα, ζώον, πράσινο!- Δεν φταίει αυτός, εγώ η καψούρω φταίω, αλλά ας περιμένει να το ξαναδεί! -Ε, μα.. τού ‘σβησε του άσχετου..!

-Τά ‘σπασα όλα και ξεθύμανα, ηρέμησα γαμώτο. Ηρέμησα, σου λέω, ηρέμ…Ξεκίνα ρε μαλακισμένο! Μη σε γαμήσω κι εσένα πρωί-πρωί. ΞΕΚΙΝΑ ΡΕΕΕΕΕ! Τι έκανε ρε το αρχίδι; Μου σήκωσε δάχτυλο;

-Ξεκίνα!

-Πρόσεχε!

-Στην άκρη!

-Φύγε!

-Ξεκόλλα!

-Κουνήσου!

-Γαμήσου!

-Εδώ είμαι!

-Αγχώνομαι!

-Βιάζομαι!

-Πηδιέμαι!

-Κρατιέμαι!

-Φορτώνω!

-Γουστάρω!

-Απολύομαι!

-Παντρεύομαι!

-Τρελαίνομαι!

-Πρωτάθλημαααααααα!

Όλοι έχουν κάποιο βίτσιο. Το δικό του ήταν να μεταφράζει τα κορναρίσματα.