γυναίκες

γυναίκες, πλάσματα εξωτικά, στοιχειά της αγρύπνιας μου, όμορφα πλάσματα, αδικημένα…

κορίτσια γλυκά, μεγαλωμένα στο χώμα ή στα πούπουλα, ψυχές αλλόμορφες, φυλακισμένες για πάντα στην πατρική αγκαλιά, ξαφνιασμένες απ’ της ήβης τα χρώματα, με της ομορφιάς την ενοχή και το βάρος της νιότης ασήκωτο, ολημερίς χτίζοντας τείχη με καρδιές σκαλισμένες στη μικρή κερκόπορτα ή πύργους ψηλούς υψώνοντας, μακραίνοντας ταυτόχρονα τα μαλλιά σας…

γυναίκες, κύτταρα της αντίφασης αδρά, αμαζόνες της εξέλιξης, από τη φύση ταγμένες σε πόλεμο διαρκή κι αδυσώπητο, την προστασία ν’ αποζητάτε του άντρα και την ορμή του να μάχεστε, μοίρες κοινές, γυναίκες αγάπες μου,  όμορφα πλάσματα, αδικημένα…

Μ.Νικολούδης-Μ.Παπαδάκη, γυναίκες, ερμ.Σ.Λεονάρδου

Francis Picabia, Deux femmes aux pavots

παγωμένος

κι αυτός όπως όλοι

χαϊνηδες – διεθνείς εξελίξεις

κείνο που θυμάμαι

Τη μυρωδιά της καλαμιάς. Πάνω απ’ όλα.

Ν. Βενετσάνου – Στ. Χρυσουλάκη, τα νησιά μας

Red Army blues στην παραλιακή της Σερίφου

..με τη χώρα να δεσπόζει στο απριλιάτικο λιόγερμα. Κάτι σα ν΄ακούς το Νίκο Ξυλούρη στα σκωτσέζικα Χάιλαντς ή να περνάς την πύλη του Πουθενά χωρίς διόδια. Με το λυγμό του σαξοφώνου και τα γκλισάντι της κιθάρας, σαν κάποιος που προσπαθεί απάνω στις χορδές να κόψει τις φλέβες του. Να βάψει κόκκινο τον ήλιο και τα μπλουζ. Μπορεί και τα όνειρα.

the waterboys – red army blues

Ναι, επέστρεψα! (Το θαυμαστικό σε ρόλο αντικαταθλιπτικού. Μελαγχολιτικού..)

η επιστροφή του παν(τ)ός

Θα ‘ρθει μια μέρα που θα βρέχει αμαρτία κι αυτό το γκρίζο πολτό από ανίατα. Απ’ τους χειμάρους των βουνών κι από τις λόγχες θα κατέβει τις υδάτινες. Μες απ’ τις πλαστικές υδροροές, τις μηχανές του εσπρέσσο κι απ’ τα χαμόγελα των παρουσιαστών των βραδινών ειδήσεων.

Πρώτα θα τον δουν τα παιδιά κι οι παρθένες κι ένας οίστρος θα φυσήξει απ’ τη θάλασσα. Με τα γυμνά ποδάρια του στο νερό και το γενναίο φαλλό θριαμβευτή στο στερέωμα. Μ’ ένα σεντόνι φεγγαρόφως και με τα ελάφια και τις αλεπούδες και μ’ όλα τα υπόλοιπα ζώα, σαν τις αλυσίδες που σέρνει ένα φάντασμα. Και θα τον θυμηθείς και θα τον γνωρίσεις από τα κέρατα κι απ’ τις οπλές και τα γένια κι από τα ράστα καλώδια και τις δασιές ίνες στο στήθος του τις οπτικές.

Γιατί από δω και χίλια χρόνια το ξέρουν καλά, όσοι φοβούνται τις νύχτες κι όσοι κοιμούνται στον ξύπνιο τους και τα μωρά κι οι γέροι κι οι ποιητές κι όλοι οι τρελοί που τραγουδούν -το ξέρουν- τον ερχομό του

Waterboys – the return of Pan

(η εικόνα είναι από κόμικ ιστορία του Μίλο Μανάρα)

Νεράιδες

Δημήτρης Ζερβουδάκης – Νεράιδες